ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ἢ φυλετικὴ ταυτότης Κύριε διευθυντά, Ὃ ἐξ Αὐστραλίας ὁμογενὴς κ. Κ. ΜΙοΠαε]ιάες ἀναφέρεται («Δαυλός», τεῦχ. 123) εἰς ὅσα ὀρθὰ καὶ ἀξιόλογα ἀ- ναφέρουν οἱ Δ.Α. Ζακυθηνὸς καὶ ᾿]ω. Λάσκαρης περὶ τῶν Τούρκων καὶ τῆς δικῆς των ἐπιμιξίας μὲ Ἕλληνες. Αὐτὰ ὅμως, ὡς προερχόμενα ἐξ "Ἑλλήνων, θὰ μποροῦσαν καὶ νὰ μὴ λαμβάνωνται σοβαρῶς ὑπ) ὄψιν ὑπὸ τῶν ξένων. Πε- ρισσότερον ἀποτελεσματικὲς καὶ πει- στικὲς θὰ ἦσαν μαρτυρίες προερχόµε- νες ἀπὸ ξένους ἱστορικούς. ᾿]Ιδοὺ λ.χ. τί γράφει ἐπ᾿ αὐτοῦ ὁ ἱστορικὸς καὶ κριτικὸς τῆς ἱστορίας Αιγποὶά Τογηῦδεε εἰς τὸ δεκάτομον σύγγραμμά του «Σπουδὴ τῆς “Ἱστορίας»: «...Εἶναι ἀναμφισβήτητον, ἐπὶ πα- ραδείγµατι, ὅτι, ὅσον ἄφορᾶ τὴν φυσι- κὴν φυλήν, τὸ αἷμα τῶν ὀπαδῶν τοῦ ᾿Ερτογροὺλ Τούρκων τῆς Κεντρικῆς ᾿Ασίας, τὸ ὁποῖον ρέει εἰς τὰς φλέβας τοῦ νεωτέρου Τούρκου, δὲν εἶναι παρὰ µία ἀπειροστὴ χρῶσις. Ο ὀθωμανικὸς τουρκικὸς λαὸς ἀνεπτύχθη εἰς ἔθνος διὰ τῆς ἀφομοιώσεως τοῦ ᾿Ορθοδόξου χριστιανικοῦ πληθυσμοῦ, ἐν τῷ μέσῳ τοῦ ὁποίου οἳ ᾿Οσμανλῆδες ἔζησαν κατὰ τοὺς τελευταίους ἓξ αἰῶνας. Φυ- λετικῶς ἐλάχιστα ἔχει κανεὶς τώρα νὰ ἐκλέξῃ μεταξὺ τῶν δύο λαῶν [...}»'. «[..1 ( ἐκγύμνασις τῶν μὴ ἀνθρω- πίνων βοηθῶν του (Σηµ.: τοῦ κυνός, τοῦ προβάτου, τῆς καμήλου καὶ. τοῦ ἵππου) εἶναι τὸ ὑπέρτατον κατόρθωμα τοῦ νομάδος᾽ καὶ εἶναι ἡ προσαρμογή αὐτῆς τῆς ἀνωτέρας νομαδικῆς τέχνης εἰς τὰς καθιστικὰς συνθήκας ἐκείνη ποὺ διακρίνει τὴν ᾿Οθωμανικὴν αὐτο- κρατορίαν ἀπὸ τὴν ᾿Αβαρικὴν αὐτο- κρατορίαν καὶ ὑπῆρξεν ἡ αἰτία τῆς κα- τὰ πολὺ µεγαλυτέρας διαρκείας της. Οἱ ᾿Οθωμανοὶ Πατισὰχ διετήρησαν τὴν "Ἑλλήνων καὶ Τούρκων αὐτοκρατορίαν των ἐκπαιδεύσαντες δούλους ὡς ἀνθρωπίνους βοηθούς, διὰ νὰ τοὺς συντρέξουν εἰς τὴν τήρησιν τῆς τάξεως ἐντὸς τῆς “ἀνθρωπίνης ἀγέ- λης᾽ των. Ο ἀξιόλογος αὐτὸς θεσμός, νὰ δημιουργοῦν στρατιώτας καὶ διοι- κητικοὺς ὑπαλλήλους ἐκ δούλων - μία ἰδέα, ἡ ὁποία εἶναι τόσον συναφἠῆς πρὸς τὸ νομαδικὸν πνεῦμα καὶ τόσον ξένη πρὸς τὸ ἰδικόν µας ---, δὲν ἦτο ὁ- θωμανικἠ ἐφεύρεσις. Τὴν εὑρίσκομεν καὶ εἰς ἄλλας νομαδικᾶς αὐτοκρατο- ρίας» κ.λπ., κ.λπ... Εἰς τὸ κείμενον παρεμβάλλονται ἐν συνεχείᾳ ἐκτενῆ ἀποσπάσματα ἀπὸ «μίαν λαμπρὰν μελέτην ἑνὸς ᾽Αμερι- κανοῦ λογίου» ἐπὶ τοῦ ἰδίου θέματος: «[..1 [ἢ βασιλικὴ οἰκογένεια δύνα- ται ὀρθῶς νὰ συμπεριληφθῇ εἰς τὴν δουλικὴν οἰκογένειαν, διότι αἱ μητέρες τῶν τέκνων τοῦ σουλτάνου ἦσαν δοῦ- λαι΄ ὁ ἴδιος ὁ σουλτάνος ἦτο υἱὸς δού- λης... Πολὺ πρὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Σου- λεύμὰν οἱ σουλτάνοι εἶχον παύσει ἐν τῇ πράξει εἴτε νὰ λαμβάνουν συζύγους βασιλικῆς τάξεως εἴτε νὰ δίδουν τὸν τίτλον τῆς συζύγου εἰς τὰς μητέρας τῶν τέκνων των Π...]. Τὸ ὀθωμανικὸν σύστημα ἐσκεμμένως ἐλάμβανε ὁδού- λους καὶ τοὺς ἔκαμνε ὑπουργούς. ᾿Ε- λάμβανε παιδιὰ ποιμένων καὶ γεωργῶν καὶ τὰ ἔκαμνε αὐλικοὺς καὶ συζύγους τῶν πριγκηπισσῶν΄ ἐλάμβανε νέους, τῶν ὁποίων οἱ πρόγονοι εἶχον φέρει τὸ χριστιανικὸν ὄνομα ἐπὶ αἰῶνας καὶ τοὺς ἔκαμνε κυβερνήτας καὶ στρατιώ- τας καὶ στρατηγοὺς εἰς ἀήττητους στρατούς, τῶν ὁποίων ἣ μεγαλυτέρα χαρὰ ἦτο νὰ κρημνίζουν τὸν σταυρὸν καὶ νὰ ὑψώνουν τὴν ἡμισέληνον[...]»'. Τέλος εἰς τὸ «Συμπέρασμα» ἀνακε- φαλαιώνει ὁ Τογύπῦες: «[..1 Ἔλυσαν τὸ πρόβλημά των (οἱ