ΔΑΥΛΟΣ/ 125, Μάιος [992 7223 ̓Οθωμανοὶ) μεταχειριζόμενοι τοὺς νέους ὑπηκόους των ὡς ἀνθρωπίνας ἀγέλας καὶ ποίμνια, ἀναπτύξαντες ἀνθρώπινα ἀντίστοιχα τῶν ποιμενικῶν κυνῶν τοῦ νομάδος ὑπὸ τὴν μορφὴν ἑνὸς δουλικοῦ “οἴκου ̓ ̓ διοικητικῶν ὑπαλλήλων καὶ στρατιωτικῶν. ̓Αναφέρονται ἄλλα παραδείγματα παρομοίων νομαδικῶν αὐτοκρατοριῶν, τῶν Μαμελούκων ἐπὶ παραδείγματι. ̓Αλλὰ τὸ ὀθωμανικὸν σύστημα ὑπερέβη ὅλα τὰ ἄλλα εἰς ἀποτελεσματικότητα καὶ διάρκειαν. ̓Ὑπέφερεν, ἐν τούτοις, ὅπως αὐτὸς οὗτος ὁ νομαδισμός, ἀπὸ μίαν μοιραίαν ἀκαμψίαν»". Φαντάζεται κανείς, ποία θὰ ἧτο ἡ τύχη τοῦ «μουσουλμανικοῦ τόξου» τῆς Βαλκανικῆς, ἂν ἡ ̓Ελλὰς εἶχε ἔγκαταστήσει ραδιοφωνικὸν πομπὸν μεγάλης ἐμβελείας εἰς τὴν Β. ̓Ελλάδα καὶ ἔκαμνε ἐκπομπὰς πρὸς ὅλην τὴν Βαλκανικὴν μὲ περιεχόμενον βασιζόμενον εἰς παρόμοια κείμενα; ̓Αλλὰ τί νὰ ἀ- ναμένη κανεὶς ἀπὸ ἕνα Κράτος, τοῦ ὁποίου οἱ ἁρμόδιες ὑπηρεσίες ἀφήνουν ἀναπάντητες ἀγωνιώδεις ἐκκλήσεις ὁμογενῶν ἐξ ὅλων τῶν σημείων τῆς Ὑδρογείου περὶ ἀποστολῆς ἐπειγόντως ὑλικοῦ περὶ τοῦ «Μακεδονικοῦ», ὅπως ἀνεγράφη προσφάτως εἰς τὸν Τύπον;... |) Ατποϊά Τογηῦεε: «Σπουδὴ τῆς Ἱστορίας», ̓Επιτομὴ ὑπὸ Δ.Κ. Σόμμερβελλ, ̓Εκδ. ̓Αφοὶ Συρόπουλοι καὶ Κ. Κουμουνδουρέας, ̓ Αθῆναι, [962 σελ. |35. 2) Αὐτόθι, σελ. 173. 3) ΤγΌγετ Α.Η.: «Ἢ διακυβέρνησις τῆς ̓Οθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ Σουλεύμὰν τοῦ Μεγαλοπρεποῦς». (Εἰς: Α. Τογῦεε, « ̓ Επιτομή», σελ. [74-175). 4) Α. Τογδεε, « ̓ Επιτομή», σελ. 867. Μετὰ τιμῆς Κωνσταντῖνος Ψωμαδάκης ̓Ιατρὸς αἱματολόγος Χρυσίππου |Ι4-18, 157 73 ΑΘΗΝΑ Ὅταν ὁ Ἥλιος τοῦ Φιλίππου γίνεται ἄστρον (τοῦ Δαυίδ:)... ̓ ̓Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Μὲ τὴν παροῦσα μου ἐπιστολὴ θέλω νὰ σᾶς συγχαρῶ γιὰ τὴν γενναία προσπάθεια ποὺ κάνετε μέσω τοῦ περιοδικοῦ σας νὰ ᾱφυπνίσετε τὴν «Ωραία Κοιμωμένη», ἀλλὰ καὶ νὰ σᾶς εὐχαριστήσω προσωπικά, γιατὶ τόσο ἐσεῖς ὅσο καὶ οἱ συνεργάτες τοῦ περιοδικοῦ σας μὲ βοηθήσατε νὰ ἐπιβεβαιώσω ὅσα ἀπὸ χρόνια ἁπλῶς διαισθανόμουν. Εἶναι λυπηρὸ νὰ διαπιστώνει κανεὶς στὸ τέλος σχεδὸν τοῦ 20οῦ αἰῶνα, ὅτι στὴν πατρίδα μας ὑπάρχει ἀκόμη σὲ ἐφαρμογὴ ἡ ̓ΙἹουστινιάνειος ἐντολὴ τοῦ «..ἐς ἔδαφος φέρειν...» γιὰ κάθε τι ποὺ θυμίζει ̓ Ελληνικὸ πολιτισμὸ καὶ παράδοση, καὶ ἀνησυχητἰκὸ ὅτι ὑπάρχουν συμπολίτες μας, ποὺ σὰν «κομμάντος», καμουφλαρισμένοι συνήθως μὲ ἐπιστημονοφανῆ σοβαροφάνεια γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τοῦ κύρους τῶν ἀπόψεών τους, προσπαθοῦν μὲ φανατισμὸ νεοφώτιστου καὶ μεθοδικότητα νὰ ἀφανίσουν, νὰ ὑποβαθμίσουν καὶ νὰ διαστρεβλώσουν ὅ,τι ἀπέμεινε καὶ μπορεῖ ἀκόμη νὰ θυμίζει ἕναν ᾱ- νεπανάληπτο στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας πολιτισμό. Γιατὶ εἶναι παράλογο, ἄτομα ποὺ δὲν δυσκολεύονται νὰ πιστεύουν στὴν θαυματοποιὸ δύναμη τοῦ χώματος ποὺ πατοῦσε ὁ ὅσιος Παχώμιος, σὲ θέσεις ἐπιτελικὲς γιὰ τὴν διαμόρφωση τῶν σχολικῶν προγραμμάτων, νὰ θέλουν προσωπικἡἠ μαρτυρία τοῦ βασιλιᾶ Μίνωα ἢ τοῦ ̓ Αχιλλέα, γιὰ νὰ παραδεχθοῦν τὴν ἱστορική τους ὕπαρξη. Τὸ ἆποτέλεσμα τῆς παραπάνω σύγχυσης εἶναι, νὰ γινόμαστε σιωπηλοὶ μάρτυρες τῆς μετατροπῆς τῆς ἱστορίας μας σὲ «μυθολογία» καὶ νὰ διαβάζουμε στὰ σχολικἁ βιβλία 100 χρόνια μετὰ τὶς ἀνασκαφὲς τῶν Σλῆμαν καὶ ὌἜβανς: «.. Ὅποιος πάρει στὰ σοβαρὰ τὰ λεγόμενα τοῦ ̓Ομήρου κινδυνεύει νὰ πέσει ἕξω...». Γιατὶ εἶναι παράλογο, πῶς νὰ τὸ κάνουμε, ἄτομα ποὺ συγκινοῦνται καὶ ἔχουν στὸ προσκέφαλό τους τὴν ἀρχαία ἱστορία ̓Ασιατικοῦ λαοῦ, σεβαστοῦ καθ ̓ ὅλα, νὰ εἶναι διορισμένοι θεματοφύλακες τῶν ̓Ελληνικῶν γραμμάτων. Τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ