7223 ΔΑΥΛΟΣ/ 125, Μάιος [992 ᾿Οθωμανοὶ) μεταχειριζόµενοι τοὺς νέ- ους ὑπηκόους των ὡς ἀνθρωπίνας ἀγέ- λας καὶ ποίμνια, ἀναπτύξαντες ἀνθρώ- πινα ἀντίστοιχα τῶν ποιμενικῶν κυνῶν τοῦ νοµάδος ὑπὸ τὴν μορφὴν ἑνὸς δουλικοῦ “οἴκου᾽᾽ διοικητικῶν ὑπαλλή- λων καὶ στρατιωτικῶν. ᾿Αναφέρονται ἄλλα παραδείγματα παροµοίων νοµα- δικῶν αὐτοκρατοριῶν, τῶν Μαμελού- κων ἐπὶ παραδείγματι. ᾿Αλλὰ τὸ ὀθω- μανικὸν σύστημα ὑπερέβη ὅλα τὰ ἄλ- λα εἰς ἀποτελεσματικότητα καὶ διάρ- κειαν. ᾿Ὑπέφερεν, ἐν τούτοις, ὅπως αὐ- τὸς οὗτος ὁ νομαδισμός, ἀπὸ μίαν µοι- ραίαν ἀκαμψίαν»". Φαντάζεται κανείς, ποία θὰ ἧτο ἡ τύχη τοῦ «μουσουλμανικοῦ τόξου» τῆς Βαλκανικῆς, ἂν ἡ ᾿Ελλὰς εἶχε ἔγκα- ταστήσει ραδιοφωνικὸν πομπὸν μεγά- λης ἐμβελείας εἰς τὴν Β. ᾿Ελλάδα καὶ ἔκαμνε ἐκπομπὰς πρὸς ὅλην τὴν Βαλ- κανικὴν μὲ περιεχόμενον βασιζόμενον εἰς παρόμοια κείμενα; ᾿Αλλὰ τί νὰ ἀ- ναμένη κανεὶς ἀπὸ ἕνα Κράτος, τοῦ ὁ- ποίου οἱ ἁρμόδιες ὑπηρεσίες ἀφήνουν ἀναπάντητες ἀγωνιώδεις ἐκκλήσεις ὁ- μογενῶν ἐξ ὅλων τῶν σημείων τῆς Ὑ- δρογείου περὶ ἀποστολῆς ἐπειγόντως ὑ- λικοῦ περὶ τοῦ «Μακεδονικοῦ», ὅπως ἀ- νεγράφη προσφάτως εἰς τὸν Τύπον;... |) Ατποϊά Τογηῦεε: «Σπουδὴ τῆς Ἱστορίας», ᾿Επιτομὴ ὑπὸ Δ.Κ. Σόµμερβελλ, ᾿Εκδ. ᾿Αφοὶ Συρόπουλοι καὶ Κ. Κουµουνδουρέας, ᾿ Αθῆ- ναι, [962 σελ. |35. 2) Αὐτόθι, σελ. 173. 3) ΤγΌγετ Α.Η.: «Ἢ διακυβέρνησις τῆς ᾿Οθω- µανικῆς Αὐτοκρατορίας κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ Σουλεύμὰν τοῦ Μεγαλοπρεποῦς». (Εἰς: Α. Τογῦεε, «᾿ Επιτομή», σελ. [74-175). 4) Α. Τογδεε, «᾿ Επιτομή», σελ. 867. Μετὰ τιμῆς Κωνσταντῖνος Ψωμαδάκης ᾿Ιατρὸς αἱματολόγος Χρυσίππου |Ι4-18, 157 73 ΑΘΗΝΑ Ὅταν ὁ Ἥλιος τοῦ Φιλίππου γίνεται ἄστρον (τοῦ Δαυίδ:)... ᾿᾽Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Μὲ τὴν παροῦσα µου ἐπιστολὴ θέλω νὰ σᾶς συγχαρῶ γιὰ τὴν γενναία προσπάθεια ποὺ κάνετε µέσω τοῦ περιοδικοῦ σας νὰ ᾱ- φυπνίσετε τὴν «Ωραία Κοιμωμένη», ἀλλὰ καὶ νὰ σᾶς εὐχαριστήσω προσωπικά, γιατὶ τόσο ἐσεῖς ὅσο καὶ οἱ συνεργάτες τοῦ πε- ριοδικοῦ σας μὲ βοηθήσατε νὰ ἐπιβεβαιώ- σω ὅσα ἀπὸ χρόνια ἁπλῶς διαισθανόµουν. Εἶναι λυπηρὸ νὰ διαπιστώνει κανεὶς στὸ τέλος σχεδὸν τοῦ 20οῦ αἰῶνα, ὅτι στὴν πατρίδα µας ὑπάρχει ἀκόμη σὲ ἐφαρμογὴ ἡ ᾿ΙἹουστινιάνειος ἐντολὴ τοῦ «..ἐς ἔδαφος φέρειν...» γιὰ κάθε τι ποὺ θυμίζει ᾿ Ελληνι- κὸ πολιτισμὸ καὶ παράδοση, καὶ ἀνησυχη- τἰκὸ ὅτι ὑπάρχουν συμπολίτες µας, ποὺ σὰν «κομμάντος», καμουφλαρισμένοι συνήθως μὲ ἐπιστημονοφανῆ σοβαροφάνεια γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τοῦ κύρους τῶν ἀπόψεών τους, προσπαθοῦν μὲ φανατισμὸ νεοφώτιστου καὶ µεθοδικότητα νὰ ἀφανίσουν, νὰ ὑπο- βαθµίσουν καὶ νὰ διαστρεβλώσουν ὅ,τι ἀπέ- µεινε καὶ μπορεῖ ἀκόμη νὰ θυμίζει ἕναν ᾱ- νεπανάληπτο στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπό- τητας πολιτισμό. Γιατὶ εἶναι παράλογο, ἄτομα ποὺ δὲν δυσκολεύονται νὰ πιστεύουν στὴν θαυμα- τοποιὸ δύναμη τοῦ χώματος ποὺ πατοῦσε ὁ ὅσιος Παχώμιος, σὲ θέσεις ἐπιτελικὲς γιὰ τὴν διαµόρφωση τῶν σχολικῶν προγραμμά- των, νὰ θέλουν προσωπικἡἠ μαρτυρία τοῦ βασιλιᾶ Μίνωα ἢ τοῦ ᾿ Αχιλλέα, γιὰ νὰ πα- ραδεχθοῦν τὴν ἱστορική τους ὕπαρξη. Τὸ ἆ- ποτέλεσμα τῆς παραπάνω σύγχυσης εἶναι, νὰ γινόμαστε σιωπηλοὶ μάρτυρες τῆς µετα- τροπῆς τῆς ἱστορίας µας σὲ «μυθολογία» καὶ νὰ διαβάζουμε στὰ σχολικἁ βιβλία 100 χρόνια μετὰ τὶς ἀνασκαφὲς τῶν Σλῆμαν καὶ ὌἜβανς: «.. Ὅποιος πάρει στὰ σοβαρὰ τὰ λεγόμενα τοῦ ᾿Ομήρου κινδυνεύει νὰ πέσει ἕξω...». Γιατὶ εἶναι παράλογο, πῶς νὰ τὸ κά- νουμε, ἄτομα ποὺ συγκινοῦνται καὶ ἔχουν στὸ προσκέφαλό τους τὴν ἀρχαία ἱστορία ᾿Ασιατικοῦ λαοῦ, σεβαστοῦ καθ᾽ ὅλα, νὰ εἶναι διορισμένοι θεματοφύλακες τῶν ᾿Ελ- ληνικῶν γραμμάτων. Τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ