δ ́ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ὃ Τὸ «οἰκόπεδο ̓Ελληνισμὸς» καὶ τὸ ξεπούλημά του... ̓Απὸ τὸν κ. Γεώργιο Β. Φάκο, ταξίαρχο ἐ.ἀ., πήραμε καὶ δημοσιεύομε τὴν ἀκό- λουθη ἐπιστολή: Κύριε διευθυντά, Παρουσιαζόμενοι οἱ σκοπιανοὶ σὰν «Μακεδόνες» δὲν ἐννοοῦν ὅτι ἔχουν πολιτιστική, φυλετικὴ ἢ ἄλλης μορφῆς ὁμοιότητα μὲ τοὺς ἕλληνες. Σύμφωνα μὲ τὴ θεωρία τους αὐτοὶ ἀνήκουν σὲ ξεχωριστὴ ἐθνότητα, τὴ «μακεδονική». ̓Η θέσις των ἕναντι τῆς "Ἑλλάδος, ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὴν πεντηκονταετῆ ἀναιδῆ ἐκστρατεία τους, χαρακτηρίζεται ἀπὸ μῖσος καὶ ἐχθρότητα. ̓Ομιλοῦν γιὰ «τὸ εὐγενὲς καὶ ἀνδρεῖο ἔθνος τῶν Μακεδόνων ποὺ ὑπέταξε μὲ τὸ Μεγαλέξανδρο τοὺς ἕλληνες», γιὰ «κατοχὴ τῆς Μακεδονίας τοῦ Αἰγαίου ἀπὸ τοὺς βαρβάρους καὶ δολίους ἕλληνες», γιὰ «ᾱποτίναξη τοῦ ἑλληνικοῦ ζυγοῦ» κ.λπ. Ἔχουν μεθοδικὰ ὁριοθετήσει μὲ βαθὺ χάσμα στὴ συνείδησή τους, ἀλλὰ καὶ σὲ μεγάλο τμῆμα τῆς διεθνοῦς (ἀκαδημαϊκῆς κυρίως) κοινότητας, τὶς ἔννοιες «ἕλλην» καὶ «μακεδών», παρὰ τὴν ἱστορικὴ πραγματικότητα, ποὺ ἐπιτάσσει τὸ ὁμόφυλον αὐτῶν. Πρακτικώτερον ἔναντι τοῦ ἑλληνισμοῦ διαπνέονται ἀπὸ τὸ ἴδιο καὶ ἀπαράλλακτο πνεῦμα τοῦ κομιτατζηδισμοῦ. Τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλὲς βεβαιοῦν ἀφ ̓ ἑνὸς μὲν ἡ ἐξαφάνιση τῆς μάζας τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὴν σκοπιανὴ -- καὶ τὴ βουλγαρικὴ βεβαίως ---ἐπικράτεια, ἀφ ̓ ἑτέρου δὲ ἡ ἀναβίωσις καὶ κραταίωσις τοῦ ΝΜΕΟ τόσο στὰ Σκόπια ὅσο καὶ στὴ Βουλγαρία ὡς διδύμων ἀδελφῶν. ὀργανώσεων. Τὰ ἐρωτήματα ποὺ διατυπώνει ὁ «Μετέωρος» στὸ τεῦχος ἀριθ. [23 τοῦ «Δαυλοῦ» εἶναι εὔστοχα, φρονῶ ὅμως ὅτι θὰ πρέπει νὰ προηγηθοῦν ἄλλα ἐρωτήματα, ὅπως: Στοὺς ἀνδριάντες τοῦ Φιλίππου καὶ τοῦ Μ. ̓Αλεξάνδρου σὲ ποιά γλῶσσα θὰ γράφουμε τὶς ἐπιγραφές; στὴν Ἑλληνικὴ ἢ στὴ «μακεδονική»; Θὰ δεχθοῦν οἱ σκοπιανοί, μὲ τὸ πανίσχυρο στὸ ἐσωτερικό τους ΝΜΒΕΟ, τὴν Ἑλληνικὴ πολιτιστική, οἰκονομικὴ κ.λπ. «διείσδυση» καὶ τὸ ἑλληνικὸ «καπέλλωμα», ὅπως περιγραφικἀ ὑπονοεῖ ὁ «Μετέωρος»; (Αλήθεια, γιατί ἐμεῖς ἀπορρίψαμε τὴν Τουρκικὴ πρόταση νὰ ὑδροδοτήσουν οἱ Τοῦρκοι τὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου;). ̓Εὰν οἱ «Μακεδόνες» δεχθοῦν τήν ἀφειδῆ ἐνίσχυση ποὺ θὰ τοὺς προσφέρουμε, θὰ ἐπιτευχθῆ αὐτὸ ποὺ ὑπονοεῖ ὁ «Μετέωρος» (ἃς τὸ βαφτίσουμε «προσέγγιση») ἢ θὰ ἐκθρέψουμε ἕνα Σλαυικὸ κράτος, ποὺ θὰ καταστῆ ἱκανὸ νὰ «δαγκώση τὸ χέρι τοῦ εὐεργέτη» (σὲ 50 ἢ 100 χρόνια, μόνο του ἢ σὲ ὁμοσπονδία ἢ σὲ συμμαχία μὲ ἄλλα κράτη, ἀδιάφορο), κατὰ τὰ ἱστορικὰ πρότυπα τῶν Βουλγάρων ἔναντι τοῦ Βυζαντίου; ̓Εὰν ἀπὸ τὴν ἕλληνικἡ ἱστορία ἀφαιρέσουμε τὶς σελίδες ποὺ ἀφοροῦν τὴ Μακεδονία καὶ τὶς παραδόσουμε στοὺς σλαύους-σκοπιανούς, ὅπως αὖτοὶ διὰ τοῦ ὀνόματος ἀπαιτοῦν, τί ἀπομένει σὰν ὑπόλοιπο ἑλληνικῆς ἱστορίας; « ̓Αδελφὸ Κράτος», ἀποκαλεῖ ὁ «Μετέωρος» τὸ τιτοϊκὸ κατασκεύασμα. ̓Απὸ ποῦ ἀδελφό; Οἱ ἴδιοι οἱ σκοπιανοὶ δὲν ἀπορρίπτουν τὴν ἀδελφότητα, διακηρύσσοντας τὸ ἀλλόφυλον ἑλλήνων καὶ μακεδόνων; Σκεφθήκατε νὰ ἐρχόταν ἀντιπροσωπία Τούρκων στὴν ̓ Ελλάδα μὲ ἀνάλογες «προσφορὲς» ὡς πρὸς «ἀδελφὸ ἔθνος»; Καὶ ἐπειδὴ ὁ συνειρμὸς δὲν εἶναι ἄσχετος μὲ τὸν ὑπαινιγμὸ τοῦ «Μετεώρου», ποὺ ἀφορᾶ τὰ «φαινόμενα στὴν πνευματικὴ καὶ ἰδεολογικὴ ζωὴ τῆς σημερινῆς Τουρκίας», πολὺ φοβοῦμαι ὅτι ἐδῶ προβάλλει ἡ ἐσχάτη πλάνη. 'Η τάσις ποὺ διαμορφώνεται στὴν Τουρκία δὲν εἶναι τάσις ἀποδοχῆς τῆς ἑλληνικῆς ἢ βυζαντινῆς κληρονομιᾶς, ἀλλὰ τάσις οἱκειοποιήσεως τῆς πνευματικῆς κληρονομιᾶς ̓Ιώνων, Αἰολέων καὶ ὅλων τῶν αὐτο-