ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ «ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ Ὃ χαρακτήρας (τῶν χωρὶς χαρακτῆρα «χαρακτήρων)) Προλογίζοντας τὴ στήλη «Σύγχρονοι χαρακτῆρες χωρὶς χαρακτῆρα» εἴχαμε πεῖ, ὅτι οἱ τύποι αὐτοὶ δὲν εἶναι γεννήματα τῆς φύσεως ἀλλὰ τερατογενέσεις τοῦ κοινωνικοῦ περιγύρου καὶ τοῦ ἔκτροπου λογοκρατικοῦ τρόπου σκέπτεσθαι καὶ ζῆν, ποὺ σήμερα κυριαρχεῖ στὸν παρακμιακὸ κόσμο μας. | Παλαιότερα οἱ ἄνθρωποι, κι ἀνάλογα πάντα μὲ τὸ ἦθος τους, διαμόρφωναν θεσμούς, οἱ ὁποῖοι τοὺς ἐξασφάλιζαν τόσο τὴν ἐπιβίωσή τους ὡς ὁμάδας ὅσο καὶ τὴ διατήρηση τοῦ προσώπου τους καὶ τὴν πρόβασή τους, Οἱ δεκαέξι τύποι ποὺ περιέγραψα ἀντιθέτως ἀποτελοῦν δημιούργημα τῶν ἐξ-ουσιαστικῶν θεσμῶν. Δὲν εἶναι λοιπὸν φυσικοί, προσωπικοὶ καὶ ἰδιόρρυθμοι τύποι, ἀλλὰ ψεύτικοι, ἀπρόσωποι καὶ ὑποκριτικοί, νοσηροί, συνθηκολογημένοι καὶ ἀπόλυτα προσαρμοσμένοι. Ψεύτικοι ὄντες οἱ τύποι αὐτοί, ἔχουν πάρει διαζύγιο μὲ τὴν ἀλήθεια καὶ τὸ κατὰ φύσιν ζῆν. Γι ̓ αὐτοὺς δὲν ὑπάρχει ἀλήθεια καὶ τίποτα δὲν εἶναι ἀληθινό. Μαριονέττες οἱ ἴδιοι, περιφέρονται μηχανικὰ μέσα στὸν γυάλινο κόσμο τῆς λογοκρατίας, κουβαλώντας στὴν πλάτη τους τὴν κακομοιριὰ καὶ τὴ δυστυχία. Μηχανικὰ «σκέπτονται» λοιπόν, κατὰ τὸ μέτρο ποὺ σκέπτονται' κουρδισμένοι κραυγάζουν τὰ ὁμοιοκατάληκτα συνθήματα, ποὺ τοὺς πλασάρει ἔντεχνα ἡ ἐξ-ουσία: τυφλὰ ἐνεργοῦν καὶ δουλεύουν’ ἀποθνήσκουν δὲ ἀναίσθητα... Διαζευγμένοι μὲ τὴν ἀλήθεια καὶ τὸ κατὰ φύσιν ζῆν, καθὼς εἶπα, φυσικὸ εἶναι νὰ μισοῦν τὴν “Ἑλλάδα καὶ τὸ ἐξαληθευτικὸ 'Ελληνικὸ Πνεῦμα καὶ νὰ συντάσσωνται μὲ τὰ πάσης φύσεως δόγματα καὶ τὸ παράλογο. Οἱ τύποι ποὺ περιέγραψα χαρακτηρίζονται͵ λοιπόν, ἀπὸ ἄκρατον μισελληνισμό'! εἶναι οἱ σαρκοφάγοι τῆς "Ελλάδας καὶ τοῦ 'Ελληνικοῦ Πνεύματος. ̓ Στερούμενοι οἱ τύποι αὐτοὶ προσώπου καὶ προσωπικῶν ἀξιῶν, ἀναζητοῦν,. καθὼς εἶναι φυσικό, «ἀξία» ἔξωθεν, ὡς δραστηριοποιημένα μέλη συλλόγων καὶ ὀργανώσεων, σωματείων καὶ κομμάτων κ.ο.κ. Τοιουτοτρόπως μεταβάλλονται σὲ ὄργανα καὶ δούλους. Εὐχαρίστως λοιπὸν ἐγγράφονται σ ̓ ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερες ὀργανώσεις, συλλόγους κ.λπ. καὶ μὲ περίσσια τιμὴ δηλώνων ὅτι «ἀνήκουν» σ ̓ αὐτές. Ἢ ἀβεβαιότητα κι ἡ ἀναξιοπιστία πρὸς τὸ κάθε τι --- γενεσιουργὰ αἴτια τοῦ ἄγχους τῆς ἐποχῆς μας --- καθιστοῦν τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς ἄκρως ἐξ-ουσιαστικούς. Διψοῦν λοιπὸν γιὰ δύναμη καὶ ἐξ-ουσία, γιὰ φήμη καὶ προβολή, γιὰ τρύπιους τίτλους καὶ διακρίσεις, ἔστω κι ἂν στὸ βάθος γνωρίζουν ὅτι αὐτὰ δὲν ἀντιπροσωπεύουν ἀπολύτως τίποτα. Οἱ τύποι αὐτοὶ αἰσθάνονται ἀσφαλεῖς μόνο στοὺς κόλπους τῶν ἐξουσιαστικῶν ὀργανώσεων, γι ̓ αὐτὸ καὶ προσπαθοῦν νὰ εἰσχωρήσουν στὸ μηχανισμὸ τῆς ὀργανωτικῆς ἢ τῆς οἰκονομικῆς ἢ τῆς τεχνολογικῆς ἢ τῆς πνευματικῆς ἰσχύος. ̓Αντιπροσωπευτικοὶ τύποι τῆς ὀργανωτικῆς ἰσχύος εἶναι ὁ «κομματικὸς ἄνθρωπος» κι ὁ «ἀγωνιστὴς τοῦ λαοῦ», ὁ «ἐθνικιστὴς» κι ὁ «διεθνιστής», ὁ «πασιφιστὴς» κι ὁ «σιωνιστὴς» (πάντοτε μὲ εἰσαγωγικά, ἐννοεῖται). Οἱ τύποι αὐτοὶ ὑ-