ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ «ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ Ὃ χαρακτήρας (τῶν χωρὶς χαρακτῆρα «χαρακτήρων)) Προλογίζοντας τὴ στήλη «Σύγχρονοι χαρακτῆρες χωρὶς χαρακτῆρα» εἴχαμε πεῖ, ὅτι οἱ τύποι αὐτοὶ δὲν εἶναι γεννήματα τῆς φύσεως ἀλλὰ τερατογενέσεις τοῦ κοινωνικοῦ περιγύρου καὶ τοῦ ἔκτροπου λογοκρατικοῦ τρόπου σκέπτεσθαι καὶ ζῆν, ποὺ σήµερα κυριαρχεῖ στὸν παρακμιακὸ κόσμο µας. | Παλαιότερα οἱ ἄνθρωποι, κι ἀνάλογα πάντα μὲ τὸ ἦθος τους, διαμόρφωναν θεσμούς, οἱ ὁποῖοι τοὺς ἐξασφάλιζαν τόσο τὴν ἐπιβίωσή τους ὡς ὁμάδας ὅσο καὶ τὴ διατήρηση τοῦ προσώπου τους καὶ τὴν πρόβασή τους, Οἱ δεκαέξι τύποι ποὺ περιέγραψα ἀντιθέτως ἀποτελοῦν δημιούργημα τῶν ἐξ-ουσιαστικῶν θεσμῶν. Δὲν εἶναι λοιπὸν φυσικοί, προσωπικοὶ καὶ ἰδιόρρυθμοι τύποι, ἀλλὰ ψεύτικοι, ἀπρό- σωποι καὶ ὑποκριτικοί, νοσηροί, συνθηκολογηµένοι καὶ ἀπόλυτα προσαρμοσμέ- νοι. Ψεύτικοι ὄντες οἱ τύποι αὐτοί, ἔχουν πάρει διαζύγιο μὲ τὴν ἀλήθεια καὶ τὸ κατὰ φύσιν ζῆν. Γι᾿ αὐτοὺς δὲν ὑπάρχει ἀλήθεια καὶ τίποτα δὲν εἶναι ἀληθινό. Μαριονέττες οἱ ἴδιοι, περιφέρονται μηχανικὰ µέσα στὸν γυάλινο κόσμο τῆς λο- γοκρατίας, κουβαλώντας στὴν πλάτη τους τὴν κακομοιριὰ καὶ τὴ δυστυχία. Μη- χανικὰ «σκέπτονται» λοιπόν, κατὰ τὸ μέτρο ποὺ σκέπτονται' κουρδισµένοι κραυγάζουν τὰ ὁμοιοκατάληκτα συνθήματα, ποὺ τοὺς πλασάρει ἔντεχνα ἡ ἐξ-ου- σία: τυφλὰ ἐνεργοῦν καὶ δουλεύουν’ ἀποθνήσκουν δὲ ἀναίσθητα... Διαζευγμένοι μὲ τὴν ἀλήθεια καὶ τὸ κατὰ φύσιν ζῆν, καθὼς εἶπα, φυσικὸ εἶναι νὰ μισοῦν τὴν “Ἑλλάδα καὶ τὸ ἐξαληθευτικὸ 'Ελληνικὸ Πνεῦμα καὶ νὰ συντάσσωνται μὲ τὰ πά- σης φύσεως δόγματα καὶ τὸ παράλογο. Οἱ τύποι ποὺ περιέγραψα χαρακτηρίζο- νται͵ λοιπόν, ἀπὸ ἄκρατον μισελληνισμό'! εἶναι οἱ σαρκοφάγοι τῆς "Ελλάδας καὶ τοῦ 'Ελληνικοῦ Πνεύματος. ᾿ Στερούμενοι οἱ τύποι αὐτοὶ προσώπου καὶ προσωπικῶν ἀξιῶν, ἀναζητοῦν,. καθὼς εἶναι φυσικό, «ἀξία» ἔξωθεν, ὡς δραστηριοποιηµένα µέλη συλλόγων καὶ ὀργανώσεων, σωματείων καὶ κομμάτων κ.ο.κ. Τοιουτοτρόπως μεταβάλλονται σὲ ὄργανα καὶ δούλους. Εὐχαρίστως λοιπὸν ἐγγράφονται σ᾽ ὅσο τὸ δυνατὸν περισ- σότερες ὀργανώσεις, συλλόγους κ.λπ. καὶ μὲ περίσσια τιμὴ δηλώνων ὅτι «ἀνή- κουν» σ᾽ αὐτές. Ἢ ἀβεβαιότητα κι ἡ ἀναξιοπιστία πρὸς τὸ κάθε τι --- γενεσιουργὰ αἴτια τοῦ ἄγχους τῆς ἐποχῆς μας --- καθιστοῦν τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς ἄκρως ἐξ-ουσια- στικούς. Διψοῦν λοιπὸν γιὰ δύναμη καὶ ἐξ-ουσία, γιὰ φήμη καὶ προβολή, γιὰ τρύ- πιους τίτλους καὶ διακρίσεις, ἔστω κι ἂν στὸ βάθος γνωρίζουν ὅτι αὐτὰ δὲν ἀντι- προσωπεύουν ἀπολύτως τίποτα. Οἱ τύποι αὐτοὶ αἰσθάνονται ἀσφαλεῖς μόνο στοὺς κόλπους τῶν ἐξουσιαστικῶν ὀργανώσεων, γι᾿ αὐτὸ καὶ προσπαθοῦν νὰ εἰ- σχωρήσουν στὸ μηχανισμὸ τῆς ὀργανωτικῆς ἢ τῆς οἰκονομικῆς ἢ τῆς τεχνολο- γικῆς ἢ τῆς πνευματικῆς ἰσχύος. ᾿Αντιπροσωπευτικοὶ τύποι τῆς ὀργανωτικῆς ἰσχύος εἶναι ὁ «κομματικὸς ἄν- θρωπος» κι ὁ «ἀγωνιστὴς τοῦ λαοῦ», ὁ «ἐθνικιστὴς» κι ὁ «διεθνιστής», ὁ «πασι- φιστὴς» κι ὁ «σιωνιστὴς» (πάντοτε μὲ εἰσαγωγικά, ἐννοεῖται). Οἱ τύποι αὐτοὶ ὑ-