̓Ηλίθιοι ἢ μαριονέττες; Ἴσως νὰ εἶναι πλέον πολὺ ἀργά. Ἴσως τὴν στιγμὴ ποὺ δημοσιεύεται τὸ ἀρθρίδιο αὐτό, ἡ «Μακεδονία τῶν Σκοπίων» νὰ ἔχει ἤδη ἀναγνωριστεῖ καὶ ἀπὸ τοὺς ἑταίρους μας στὴν ΕΟΚ. Ὅμως ὁ σκοπὸς τοῦ ἄρθρου δὲν εἶναι νὰ γεμίσει ἁπλὰ λευκὲς σελίδες. Ο σκοπὸς τοῦ ἄρθρου δὲν ἐξυπηρετεῖ παρὰ τὸν σεβασμὸ πρὸς τὴν παράδοση καὶ τὴν ἀλήθεια. Αὐτὸ τὸ ἄρθρο ἀπευθύνεται σὲ πολίτες, καὶ μόνο τέτοιοι θὰ μπορέσουν νὰ καταλάβουν τὴν σημασία του. «Μακεδονικὸ ζήτημα»: ̓Εὰν κάποιος τὸ ἔθετε ὕπ ̓ ὄψιν τῶν ἁρμοδίὧν πρὸ δεκαετίας, τὸ πιθανότερο θὰ ἦταν νὰ εἰσπράξει τὴν ἀδιαφορία, τὴν περιφρόνηση καὶ τὴν εἰρωνεία, χαρακτηριστικᾶ γνωρίσματα τῶν ἐξουσιαστικῶν μηχανισμῶν τοῦ ταλαίπωρου κρατιδίου μας. «Μὰ εἶναι δυνατὸν ἐγὼ νὰ μὴν ξέρω καὶ νὰ ξέρεις ἐσύ,». Καὶ ὅμως ἡ «Μακεδονία τῶν Σκοπίων» ὑφίσταται ἀπὸ τὸ 1944, ἀγαπητοὶ κύριοι. ̓Απὸ τὸ 1944 μιὰ ὁμάδα ἀνθρώπων αὐτοαποκαλοῦνται «Μακεδόνες» καὶ τὸ ἔθνος τους «Μακεδονικό». Ἢ ἐπικράτειά τους «Μακεδονία». ̓Εδῶ, στὴν ̓ Ελλάδα, τότε τί κάνατε, ̓Εδῶ, στὴν "Ελλάδα, κυβέρνησαν ποτὲ Ἕλληνες, ο 20ος αἰῶνας χαρακτηρίζεται ὡς ὁ αἰῶνας τῆς προόδου τῆς τεχνολογίας καὶ αὐτόματα καὶ τῆς ἐπικοινωνίας. 'Η Γιουγκοσλαβία καὶ ἰδιαίτερα ἡ περιοχὴ τῶν Σκοπίων συνορεύει μὲ τὴν ̓Ελλάδα. 'Ο Τίτο διακήρυξε ᾱνοικτὰ καὶ χωρὶς ἐνδοιασμοὺς τὴν ὕπαρξη «Μακεδονικοῦ ἔθνους» καὶ ᾱνάλογης «Μακεδονικῆς περιοχῆς». Βάσει αὐτῶν τῶν δεδομένων τρία τινὰ μπορεῖ νὰ συμβαίνουν: 1) Τὸ 1944 στὴν ̓Ελληνικὴ κυβέρνηση καὶ ἐξουσία ἔπεσε γενικὴ ἐπιδημία κωφώσεως͵ ποὺ στὴν συνέχεια ὁδήγησε σὲ πλήρη ἀπώλεια τῆς ὁράσεως καὶ τῆς ὁμιλίας. ̓Η ἐπιδημία αὐτὴ μὲ τὴν πάροδο τῶν ἐτῶν ἀπέκτησε καὶ κληρονομικὸ χαρακτῆρα φτάνοντας ἕως τὶς σημερινὲς κυβερνήσεις. | 2) Αὐτὸν τὸν τόπο τὸν κυβερνοῦσαν, τὸν κυβερνοῦν καὶ θὰ τὸν κυβερνοῦν ἀνάξιοι, ποὺ ἐμεῖς ἀνεχόμαστε. 3) Κάποια ξένα συμφέροντα, ποὺ καὶ τώρα πάλι ἐξακολουθοῦν να κινοῦν τὰ νήματα, παρενέβησαν καὶ τότε, ὅπως καὶ στὴν συνέχεια, στὶς μαριονέττες τοῦ κουκλοθέατρου «Ελλάδα» καὶ διαμόρφωσαν τὸ ἔργο ποὺ θὰ παρουσιασθῆ στὴν σκηνή. Τὸ κουκλοθέατρο παραμένει ἀκόμα ἀνοικτό, παρουσιάζοντας τὸ ἴδιο ἔργο. Ὃ καθένας ἀπὸ σᾶς μπορεῖ νὰ διαλέξει τὴν ἀπάντηση ποὺ τὸν καλύπτει. Προσωπικὰ ὅμως θὰ ἤθελα νὰ παρατηρήσω, ὅτι ὁ “Ἕλληνας φημιξόταν ἀνέκαθεν γιὰ τὴν σωματικὴ καὶ ψυχική του εὐεξία... Καὶ φτάσαμε ἔτσι στὸ 1992. Στὴν «χρονιᾶ τῆς Μακεδονίας» (φέτος ἡ Μακεδονία φοριέται πολύ, ὅπως τὸ 1974 ἡ Κύπρος) Καὶ ξαφνικὰ ὅλοι αὐτοί, ποὺ τὰ προηγούμενα 48 χρόνια ἀδιαφοροῦσαν γι ̓ αὐτὴν τὴν νέα ----