Γερμανικἡ ἕνωση καὶ ̓Ελλὰς Φιλοξενήσαμε φέτος στὴν ̓Ελλάδα τὴν Γερμανίδα βαφτιστικιᾶ τοῦ πατέρα μου Αννα μὲ τὸν ἄντρα της Γιόχαν. Εἶναι καὶ οἱ δύο γιατροὶ στὴ Βαυαρία, πολὺ ἐπιτυχημένοι μάλιστα. Καθὼς καθόμαστε ἕνα βράδυ στὸ σαλόνι τοῦ σπιτιοῦ μας μαζὶ μὲ τοὺς γονεῖς μου, τοὺς ρώτησα ποιά εἶναι ἡ γνώμη τους γιὰ τὴ γερμανικὴ ἑνοποίηση. Ἡ "Αννα μοῦ ἀπάντησε, ὅτι, ἐνῶ κανονικὰ ὅλοι θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι εὐχαριστημένοι, στὴν πράξη ὅλοι γκρινιάζουν. Οἱ Δυτικογερμανοί, ἐπειδὴ ἔχουν τώρα λιγότερα χρήματα, καὶ οἱ ̓Ανατολικοί, ἐπειδὴ πρέπει νὰ δουλέψουν. «Οἱ νεαροὶ στὴ Δυτικὴ Γερμανία», εἶπε ἡ Αννα, «δὲν βλέπουν πέρα ἀπὸ τὴ μύτη τους. Τὸ μόνο ποὺ σκέφτονται εἶναι, πόσο χαρτζιλίκι θὰ πᾶρουν ἀπ ̓ τὸν πατέρα τους, γιὰ νὰ ἀγοράσουν μιὰ μηχανὴ καὶ νὰ ὀργώνουν τοὺς δρόμους ἢ νὰ πᾶνε ταξίδι στὴν "Ελλάδα. Δὲν ἔχουν πολιτικὴ σκέψη, ἀλλὰ οἰκονομιστική». «Τὸ ἴδιο γίνεται τώρα καὶ στὴν ̓Ελλάδα», εἶπα ἐγώ. «Καὶ ὄχι μόνο στὴν "Ελλάδα, ἀλλὰ σὲ ὅλο τὸν κόσμο». «Ὅμως», εἶπε ὁ πατέρας μου, «ἡ ἑνοποίηση τῆς Γερμανίας ἔγινε τὴν καταλληλότερη στιγμή. Κατόπιν δὲ θὰ μποροῦσε νὰ γίνει καθόλου ἢ παρὰ μόνο μὲ πόλεμο». «Ναί, γιατὶ τώρα ὅλα διαλύονται, ἀντὶ νὰ ἑνώνονται», συμφώνησε ἡ Αννα. Τότε πῆρε τὸ λόγο ὁ Γιόχαν: «Τὰ μεγαλύτερα προβλήματα ποὺ δημιούργησε ἡ ἑνοποίηση στὴ Δυτικὴ Γερμανία εἶναι δύο: Ιον) Ὅτι εἰσαγάγαμε στὴ χώρα μας ἕνα κομμουνιστικὀ οἰκονομικὸ σύστημα. Γιατὶ οἱ ἰθύνοντες στὶς ἀνατολικογερμανικὲς ἐπιχειρήσεις εἶναι οἱ ἴδιοι ποὺ εἶχαν μπεῖ σ ̓ αὐτὲς τὶς θέσεις μὲ κομματικὰ καὶ ὄχι ἀξιοκρατικὰ κριτήρια». «Καὶ 2ον», εἶπε ἡ Αννα, «ὅτι μέχρι τώρα στὸ Γερμανικὸ Κοινοβούλιο ὑπῆρχαν κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ τὸ ἦττον ἔντιμοι ἄνθρωποι. Τώρα βάλαμε τοὺς ̓Ανατολικογερμανοὺς πολιτικούς, ποὺ εἶναι, ἄλλοι πολὺ κι ἆλλοι πιὸ λίγο, ὑπεύθυνοι γιὰ ἐγκληματικὲς ἐνέργειες στὸ παρελθόν. Γι ̓ αὐτὸ ἀνησυχῶ περισσότερο ἀπ ̓ ὅλα». «Στὴν ̓Ανατολικὴ Γερμανία δὲν ὑπάρχει Δικαιοσύνη», εἶπε ὁ Γιόχαν. «Τώρα, μόλις, πᾶνε νομικοὶ ἀπὸ μᾶς, νὰ τὴν ὀργανώσουν». «Καὶ πρὶν τὴν ἑνοποίηση καὶ μετά», εἶπε ἡ Αννα, «ἦρθαν στὴ Δυτικὴ Γερμανία πολλοὶ ̓Ανατολικογερμανοὶ πιστεύοντας ὅτι θὰ ζοῦσαν πλουσιοπάροχα. Ὅταν ὅμως εἶδαν ὅτι θἄπρεπε νὰ δουλέψουν, ἀπογοητεύτηκαν καὶ ξαναγύρισαν στὴν ̓Ανατολικὴ Γερμανία». «Οἱ ̓Ανατολικογερμανοὶ δὲν ξέρουν νὰ δουλεύουν», εἶπε ὁ Γιόχαν. «Ἂν τοὺς ρωτήσεις κατ ̓ ἰδίαν, ὅλοι παραδέχονται ὅτι τώρα περνᾶνε ---