Γερμανικἡ ἕνωση καὶ ᾿Ελλὰς Φιλοξενήσαμε φέτος στὴν ᾿Ελλάδα τὴν Γερμανίδα βαφτιστικιᾶ τοῦ πατέρα µου Αννα μὲ τὸν ἄντρα της Γιόχαν. Εἶναι καὶ οἱ δύο γιατροὶ στὴ Βαυαρία, πολὺ ἐπιτυχημένοι μάλιστα. Καθὼς καθόµαστε ἕνα βράδυ στὸ σαλόνι τοῦ σπιτιοῦ µας μαζὶ μὲ τοὺς γονεῖς µου, τοὺς ρώτησα ποιά εἶναι ἡ γνώμη τους γιὰ τὴ γερμανικὴ ἑνοποίηση. Ἡ "Αννα μοῦ ἀπά- ντησε, ὅτι, ἐνῶ κανονικὰ ὅλοι θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι εὐχαριστημένοι, στὴν πράξη ὅλοι γκρινιάζουν. Οἱ Δυτικογερμανοί, ἐπειδὴ ἔχουν τώρα λιγότε- ρα χρήματα, καὶ οἱ ᾿Ανατολικοί, ἐπειδὴ πρέπει νὰ δουλέψουν. «Οἱ νεαροὶ στὴ Δυτικὴ Γερμανία», εἶπε ἡ Αννα, «δὲν βλέπουν πέρα ἀπὸ τὴ μύτη τους. Τὸ µόνο ποὺ σκέφτονται εἶναι, πόσο χαρτζιλίκι θὰ πᾶ- ρουν ἀπ᾽ τὸν πατέρα τους, γιὰ νὰ ἀγοράσουν μιὰ μηχανὴ καὶ νὰ ὀργώ- νουν τοὺς δρόμους ἢ νὰ πᾶνε ταξίδι στὴν "Ελλάδα. Δὲν ἔχουν πολιτικὴ σκέψη, ἀλλὰ οἰκονομιστική». «Τὸ ἴδιο γίνεται τώρα καὶ στὴν ᾿Ελλάδα», εἶπα ἐγώ. «Καὶ ὄχι µόνο στὴν "Ελλάδα, ἀλλὰ σὲ ὅλο τὸν κόσμο». «Ὅμως», εἶπε ὁ πατέρας µου, «ἡ ἑνοποίηση τῆς Γερμανίας ἔγινε τὴν καταλληλότερη στιγµή. Κατόπιν δὲ θὰ μποροῦσε νὰ γίνει καθόλου ἢ παρὰ µόνο μὲ πόλεμο». «Ναί, γιατὶ τώρα ὅλα διαλύονται, ἀντὶ νὰ ἑνώνονται», συμφώνησε ἡ Αννα. Τότε πῆρε τὸ λόγο ὁ Γιόχαν: «Τὰ μεγαλύτερα προβλήματα ποὺ δημιούργησε ἡ ἑνοποίηση στὴ Δυ- τικὴ Γερμανία εἶναι δύο: Ιον) Ὅτι εἰσαγάγαμε στὴ χώρα µας ἕνα κοµ- μουνιστικὀ οἰκονομικὸ σύστημα. Γιατὶ οἱ ἰθύνοντες στὶς ἀνατολικογερ- μανικὲς ἐπιχειρήσεις εἶναι οἱ ἴδιοι ποὺ εἶχαν μπεῖ σ᾽ αὐτὲς τὶς θέσεις μὲ κομματικὰ καὶ ὄχι ἀξιοκρατικὰ κριτήρια». «Καὶ 2ον», εἶπε ἡ Αννα, «ὅτι µέχρι τώρα στὸ Γερμανικὸ Κοινοβού- λιο ὑπῆρχαν κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ τὸ ἦττον ἔντιμοι ἄνθρωποι. Τώρα βάλα- µε τοὺς ᾿Ανατολικογερμανοὺς πολιτικούς, ποὺ εἶναι, ἄλλοι πολὺ κι ἆλ- λοι πιὸ λίγο, ὑπεύθυνοι γιὰ ἐγκληματικὲς ἐνέργειες στὸ παρελθόν. Γι᾿ αὐτὸ ἀνησυχῶ περισσότερο ἀπ᾽ ὅλα». «Στὴν ᾿Ανατολικὴ Γερμανία δὲν ὑπάρχει Δικαιοσύνη», εἶπε ὁ Γιό- χαν. «Τώρα, μόλις, πᾶνε νομικοὶ ἀπὸ μᾶς, νὰ τὴν ὀργανώσουν». «Καὶ πρὶν τὴν ἑνοποίηση καὶ μετά», εἶπε ἡ Αννα, «ἦρθαν στὴ Δυτι- κὴ Γερμανία πολλοὶ ᾿Ανατολικογερμανοὶ πιστεύοντας ὅτι θὰ ζοῦσαν πλουσιοπάροχα. Ὅταν ὅμως εἶδαν ὅτι θἄπρεπε νὰ δουλέψουν, ἀπογοη- τεύτηκαν καὶ ξαναγύρισαν στὴν ᾿Ανατολικὴ Γερμανία». «Οἱ ᾿Ανατολικογερμανοὶ δὲν ξέρουν νὰ δουλεύουν», εἶπε ὁ Γιόχαν. «Ἂν τοὺς ρωτήσεις κατ᾽ ἰδίαν, ὅλοι παραδέχονται ὅτι τώρα περνᾶνε ---