ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ «Δ» ΟΘΩΝ Μ. ΔΕΦΝΕΡ Τὸ κόκκινο διαμάντι τῆς ᾿ Ατλαντίδας Ὃ καινούργιος μεγάλος Ναὸς τῆς Ποσείδιας, πρωτεύουσας τῆς ᾿Ατλα- ντίδας, εἶχε αὐτὸ τὸ βράδυ ἐλάχιστο κόσµο. Παντρευότανε ἡ πριγκίπισσα Μαγιάρ, τὸ Κόκκινο Διαμάντι τῆς ᾽Ατλαντίδας, κόρη τοῦ αὐτοκράτορα Παλανθάν. ἜὌἜπαιρνε ἕνα Μουβιανὸ πρίγκιπα, γιὸ τοῦ βασιλιᾶ τῆς Μού, ἔ- χθρᾶς τῆς ᾽ Ατλαντίδας, καὶ ὁ λαὸς δὲν ἤθελε αὐτὸ τὸ γάμο. Στὴν τελετὴ πα- ραβρέθηκαν µόνο οἱ ταγοὶ καὶ τῶν δύο παντοδύναµων ἠπείρων, τῆς ᾿ Ατλαντί- δας καὶ τῆς Μού. 'Ο γερο-αὐτοκράτο- ρας τῆς ᾿ Ατλαντίδας Παλανθάν, καθι- σµένος στὸν χρυσοποίκιλτο καὶ ἆδα- µαντοκόλλητο θρόνο, καὶ ὁ πολὺ νεώ- τερός του βασιλιᾶς τῆς Μοὺ Κατάντιν, ποὺ προσπάθησε νὰ ντυθεῖ κι αὐτὸς ἐ- ξίσου πολυτελῶς, κι ἡ σύγκριση δὲν μποροῦσε νὰ εἶναι παρὰ εἰς βάρος του. Οἱ πολὺ βλοσυροὶ ἄρχοντες τῆς ᾿Ατ- λαντίδας ἦταν ντυµένοι σὲ πορφύρα καὶ μετάξι, ἐνῶ οἱ αἱμοβόροι τῆς Μοὺ μὲ δορὲς ἀγρίων θηρίων καὶ φτερὰ ἐ- ξωτικῶν πουλιῶν. ᾿Εγὼ ἀπὸ ἀντίδρα- ση δὲν φοροῦσα τὴ φανταχτερὴ στολὴ γὶα τὶς παράτες, ἀλλὰ τὴν πρόχειρη ἐκστρατείας. Η πριγκίπισσα Μαγιὰρ πρὶν χρόνια ἀρκετὰ ἦταν ἡ κοπέλα μου, ὅμως μὲ χώρισε, γιατὶ μὲ ἐκτιμοῦ- σε, μὰ δὲ μ᾽ ἀγαποῦσε. Στὸ ἄχραντο στόμα της χανόμουνα... Ο ξένος γα- μπρός, ξανθὸς --- ὅπως ὅλοι σχεδὸν οἱ Μουβιανοὶ ---, κατάφραχτος στὸ ἀσή- μι, ὁ πρῶτος τῶν στρατηγῶν, ἦταν θεό- ρατος, ψηλότερος ἀκόμα κι ἀπὸ μένα. Τὰ μάτια του ἦταν κρυστάλλινα, ψυ- χρὰ καὶ ἄδεια, σὰ νὰ εἶχε γίνει ἡ ὅρα- σή του ἕνα μαρμαρένιο μαυσωλεῖο. ᾿Ἐμένα ἡ θέση µου δὲν ἦταν τόσο ἀρι- σταρχικὴ καὶ δὲν ἤμουνα ὑποχρεωμέ- νος νὰ στέκομαι στὸ τετράγωνο ἀπὸ βαθυκύανο καὶ νερογάλαζο ἀχάτη οὔτε βέβαια στὸν μαγικὸ κύκλο ἀπὸ σκοῦρο πορτοκαλί, ὅπου βρισκότανε τὸ ζευγά- ρι. Ἤμουνα λοχαγὸς τῆς φρουρᾶς καὶ καθόμουνα πίσω ἀπ᾽ τὶς κολῶνες ἀπὸ χρυσόλιθο, μπροστὰ ἀπὸ τὶς μαλαματέ- νιες εἰκόνες ὅλων τῶν παλιῶν αὐτο- κρατόρων --- μιὰ πινακοθήκη ὅπου ἀρ- γότερα ἐγὼ ἔγινα πίνακας. Ὃ καλύτερός μου φίλος Ζέρντ, ὑ- πολοχαγὸς τότε τῆς φρουρᾶς, μὲ πλη- σίασε χαμογελαστὸς ὅπως πάντα, "Αν καὶ λίγο μικρότερος ἀπὸ μένα, τὰ μαλ- λιά του εἶχαν ἤδη ἀρχίσει νὰ γκριζά- ρουν. «Ποῦ εἶναι ἡ ἀδελφὴ τῆς πριγκί- πισσας;» τὸν ρώτησα ἀπορεμένος ποὺ δὲν τὴν ἔβλεπα. «Δίπλα στὴ νύφη», μοῦ ἀποκρίθη- κε. «χει ἀλλάξει τὰ μαλλιά της καὶ εἶναι βαμμένη σὰν τὸν οὐρανό. Γι᾿ αὐὖ- τὸ δὲν τὴν γνώρισες». Τὴν παρατήρησα μὲ νέο ὄμμα. Εἶχε τὰ προσόντα μιᾶς γυναίκας ποὺ ἐκτι- μοῦσα: μεγάλα στήθη καὶ πλούσια μέ- ση. Ποιός ξέρει; ἴσως. Φαινόταν ὅμως σὰ μιὰ ὠχρὴ ἀπομίμηση τῆς ἀδελφῆς τῆς. Διάβασα τὴν πέτρα στὴν ἀνθρώ- πινη καρδιὰ καὶ ἔγινα σκλάβος τῆς πνοῆς τῆς ἀνάμνησης. Θέλησα γιὰ τοῦ- το νὰ βγῶ ἀπὸ τὸ Ναό, καὶ οἱ σκοποί, ὅταν εἶδαν τὴ στρατιωτική µου στολή, μοῦ ἄνοιξαν τὴ βαρειὰ πύλη ἔκπλη- κτοι. Ἔξω, στὴν ἔρημη πλατεῖα ἀπο- κλεισμένη ἀπὸ τοὺς πολεμιστές, ἄρχι- σε νὰ βρέχει καὶ τὰ χαροπούλια ἔφυ- γαν. Εἶδα τὰ μολυβένια σύννεφα στὸν ἠλεκτρικὸ μπλὲ οὐρανὸ νὰ ξεσχίζο- νται ἀπὸ τὰ ἀσημένια σκουλήκια τῶν ἀ- στραπῶν. Ξαναμπῆκα περίλυπος στὸ Ναό. Ἢ τελετὴ κόντευε νὰ τελειώσει καὶ ὁ Μεγάλος ᾿Αρχιερέας τὴν ἔκλει- σε διαβάζοντας στοὺς νεονύμφους στί- χους τοῦ αὐλικοῦ ποιητῆ τῆς ἀπελπι- σίας Νεθάλη, φτιαγμένους εἰδικὰ γιὰ τὴν περίσταση αὐτή: Ζήσατε ξεχωριστὲς ζωὲς σὲ ἄγναντες ξένες χῶρες. Καὶ τώρα ταξιδεύοντας ἀπὸ σκοτάδι σὲ σκοτάδι, ἀπὸ ἤπειρο σὲ ἤπειρο,