Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΙΚΑΣ, Χλωριάδα Μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρό... Προτοῦ οἱ Ἕλληνες θεοὶ καὶ δαίμονες --οἱ ἐγγυητὲς τῆς ἀκεραιότητας τῆς φύσεως κι ἐκπολιτιστὲς τῆς Οἰκουμένης--- ἐγκαταλείψουν τὸν πλανήτη, ὅλα στὸν κόσμο τοῦτον ἦσαν ἱερὰ κι ὅλα ἀπολάμβαναν τὸ σεβασμὸ ποὺ τοὺς ἀνῆκε. Νύμφες ἐλούζοντο στὰ νερὰ τῶν ποταμῶν καὶ Νεράιδες προστάτευαν τὶς πηγὲς καὶ τὶς λίμνες' γλυκόλαλα τραγουδοῦσε ὁ Πὰν στὰ βουνὰ κι ὁ ̓Ηρακλῆς ἐξασφάλιζε μὲ τὴν παρουσία του ἀσφαλὲς ἄσυλο στὶς 'Αμαδρυάδες... Καὶ σήμερα; « ̓Αχ μάννα μας (Γῆ-μῆτερ)! Κάποια κακοποιὰ στοιχεῖα, φορεῖς ἀθεράπευτων ὀρέξεων, δὲν δίστασαν νὰ σ ̓ ἀρρωστήσουν. Κάποιοι... μεγάλοι ἐπιστήμονες --- τρομάρα τους -- ἔγιναν δοῦλοι τῆς κοιλιᾶς τους καὶ τῆς ἀπληστίας τους καὶ βάλθηκαν νὰ σὲ δηλητηριάσουν, χωρὶς συνειδησιακὲς ἐνοχλήσεις! Κι ἐμεῖς, ἀκέφαλοι καθὼς μείναμε, βλέπουμε (ἀπαθεῖς) τὰ φονικὰ μαχαίρια ν ̓ ᾱνεβοκατεβαίνουν πάνω στὸ σῶμα σου» (σελ. 89). Ὃ κ. Γιῶργος Γκίκας, ὁ συγγραφεὺς τῆς «Χλωριάδας», περιγράφει μ ̓ ἕναν ἔξοχο τρόπο τὴν ἀθλιότητα τοῦ ἀπολιτισμοῦ μας, τὸ δράμα τῆς φύσεως, «τὸ θεῖον δράμα». Μιὰ συστάδα προσωποποιημένων δένδρων, ποὺ εἶναι σοβαρὰ προβληματισμένα κι ἀνήσυχα ἕνεκα τῆς γενικῆς ἀβεβαιότητας ποὺ χαρακτηρίζει τὸ μέλλον, ἀναπολοῦν «τοὺς περαζούμενους καιροὺς ποὺ οἱ Ἕλληνες ὡρίζαν» --- γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸν « ̓Ερωτόκριτο» -- καὶ μὲ γνώμονα τὴν πολυχιλιετῆ πείρα τους προσπαθοῦν νὰ βροῦν τρόπον ἐξόδου ἀπ ̓ τὸ σπήλαιο τῆς ἄγνοιας καὶ τοῦ δογματισμοῦ, τῆς βαρβαρότητας καὶ τοῦ ἐξ-ουσιασμοῦ, ὅπου βωλοδέρνουν οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι, φυλακισμένοι ἀπ ̓ τὰ ὄργανα τῆς λογοκρατίας (σελ. 26). Οἱ ἥρωες τοῦ οἰκολογικοῦ μυθιστορήματος «Χλωριάδα», ὃ Νευρικὸς καὶ ὁ Μισὰ (Ξ Μισάνθρωπος), ὁ Κορυφαῖος κι ὁ Περιθὼ (Ξ Περιθωριακός), ὁ ̓Ακραῖος κι ὁ Ρεαλιστὴς Ὅταν ὁ ̓Αφροκεντρισμὸς εἰσβάλῃ στὴν ̓Αρχαιολογία... [Τὸ ἀκόλουθο κείμενο εἶναι μετάφραση ἄρθρου, τὸ ὁποῖο δημοσιεύτηκε στὸ ἀμερικανικὸ περιοδικὸ “Τῃε βοίεποες ̓’, τεῦχος ̓Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου [992, σελ. 9 καὶ ἀφορᾶ τὴν ἀνακάλυψη ἑνὸς παλαιολιθικοῦ ἐργαλείου στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο]. 200.000 π.Χ.: Μία τοπικὴ ̓Οδύσσεια. Ξημερώματα. Ἕνας μεγαλόσωμος ἄνδρας περπατάει στὴν ὄχθη μιᾶς προϊστορικῆς λίμνης, κρατῶντας αὐτὸ ποὺ μόλις εἶχε κατασκευάσει: γιὰ ὧρες ἐπεξεργαζόταν τὸν πυριτόλιθο μὲ ἕνα ἐργαλεῖο φτιαγμένο ἀπὸ κέρας ἐλάφου, δημιουργῶντας ἕνα ἄριστο τσεκούρι, γιὰ νὰ διαμελίζῃ τὰ κυνήγια του. Τώρα) ἐπιστρέφοντας στὴν κατοικία του, σκοντάφτει ἴσως ἢ ξαφνιάζεται ᾱπὸ ἕναν προκατακλυσμιαῖο θόρυβο. Καὶ ἔτσι ὁ πυριτόλιθος γλυστράει ἀπὸ τὰ χέρια του, πέφτει στὴν λίμνη καὶ βυθίζεται. Μεσημέρι. Ὃ Κέρτις Ράννελς, ἕνας ̓Αμερικανὸς ἀρχαιολόγος, ποὺ πέρασε τὸ περσινό του καλοκαίρι στὴν Βορειοδυτικὴ ̓Ελλάδα, ἐπιστρέφει στὸ αὐτοκίνητό του. Κάποια στιγμὴ στρέφει ἐπίμονα τὸ βλέμμα του πρὸς μία πέτρα περίεργα μυτερή, ποὺ μόλις διακρινόταν κάτω ἀπὸ τὴν κόκκινη λάσπη στὴν διαβρωθεῖσα κοιλάδα, ὅπου στὴν ἀρχαιότητα ὑπῆρχε μιὰ λίμνη. ̓Εργαζόμενος μὲ συναδέλφους του ἀπὸ τὸ πανεπιστήμιο τῆς Βοστώνης, ἐξερευνοῦσε τὴν περιοχὴ γύρω ἀπὸ τὴν ἀρχαία -θ