Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΙΚΑΣ, Χλωριάδα Μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρό... Προτοῦ οἱ Ἕλληνες θεοὶ καὶ δαίμονες --οἱ ἐγγυητὲς τῆς ἀκεραιότητας τῆς φύσεως κι ἐκπολιτιστὲς τῆς Οἰκουμένης--- ἐγκαταλείψουν τὸν πλανήτη, ὅλα στὸν κόσμο τοῦτον ἦσαν ἱερὰ κι ὅλα ἀπολάμβαναν τὸ σεβασμὸ ποὺ τοὺς ἀνῆκε. Νύμφες ἐλούζοντο στὰ νερὰ τῶν ποταμῶν καὶ Νεράιδες προστάτευαν τὶς πηγὲς καὶ τὶς λί- μνες' γλυκόλαλα τραγουδοῦσε ὁ Πὰν στὰ βουνὰ κι ὁ ᾿Ηρακλῆς ἐξασφάλιζε μὲ τὴν πα- ρουσία του ἀσφαλὲς ἄσυλο στὶς 'Αμαδρυάδες... Καὶ σήµερα; «᾿Αχ μάννα µας (Γῆ-μῆτερ)! Κάποια κακοποιὰ στοιχεῖα, φορεῖς ἀθεράπευτων ὀρέξεων, δὲν δίστασαν νὰ σ᾽ ἀρρωστή- σουν. Κάποιοι... μεγάλοι ἐπιστήμονες --- τρομάρα τους -- ἔγιναν δοῦλοι τῆς κοιλιᾶς τους καὶ τῆς ἀπληστίας τους καὶ βάλθηκαν νὰ σὲ δηλητηριάσουν, χωρὶς συνειδησιακὲς ἐνο- χλήσεις! Κι ἐμεῖς, ἀκέφαλοι καθὼς μείναμε, βλέπουμε (ἀπαθεῖς) τὰ φονικὰ μαχαίρια ν᾿ ᾱ- νεβοκατεβαίνουν πάνω στὸ σῶμα σου» (σελ. 89). Ὃ κ. Γιῶργος Γκίκας, ὁ συγγραφεὺς τῆς «Χλωριάδας», περιγράφει μ᾽ ἕναν ἔξοχο τρό- πο τὴν ἀθλιότητα τοῦ ἀπολιτισμοῦ μας, τὸ δράμα τῆς φύσεως, «τὸ θεῖον δράμα». Μιὰ συ- στάδα προσωποποιημένων δένδρων, ποὺ εἶναι σοβαρὰ προβληματισμένα κι ἀνήσυχα ἕνε- κα τῆς γενικῆς ἀβεβαιότητας ποὺ χαρακτηρίζει τὸ μέλλον, ἀναπολοῦν «τοὺς περαζούμε- νους καιροὺς ποὺ οἱ Ἕλληνες ὡρίζαν» --- γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸν «᾿Ερωτόκριτο» -- καὶ μὲ γνώμονα τὴν πολυχιλιετῆ πείρα τους προσπαθοῦν νὰ βροῦν τρόπον ἐξόδου ἀπ᾽ τὸ σπή- λαιο τῆς ἄγνοιας καὶ τοῦ δογματισμοῦ, τῆς βαρβαρότητας καὶ τοῦ ἐξ-ουσιασμοῦ, ὅπου βωλοδέρνουν οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι, φυλακισμένοι ἀπ᾿ τὰ ὄργανα τῆς λογοκρατίας (σελ. 26). Οἱ ἥρωες τοῦ οἰκολογικοῦ μυθιστορήματος «Χλωριάδα», ὃ Νευρικὸς καὶ ὁ Μισὰ (Ξ Μισάνθρωπος), ὁ Κορυφαῖος κι ὁ Περιθὼ (Ξ Περιθωριακός), ὁ ᾿Ακραῖος κι ὁ Ρεαλιστὴς Ὅταν ὁ ᾿Αφροκεντρισμὸς εἰσβάλῃ στὴν ᾿Αρχαιολογία... [Τὸ ἀκόλουθο κείμενο εἶναι μετάφραση ἄρθρου, τὸ ὁποῖο δημοσιεύτηκε στὸ ἀμερικα- νικὸ περιοδικὸ “Τῃε βοίεποες᾽’, τεῦχος ᾿Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου [992, σελ. 9 καὶ ἀ- φορᾶ τὴν ἀνακάλυψη ἑνὸς παλαιολιθικοῦ ἐργαλείου στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο]. 200.000 π.Χ.: Μία τοπικὴ ᾿Οδύσσεια. Ξημερώματα. Ἕνας μεγαλόσωμος ἄνδρας περπατάει στὴν ὄχθη μιᾶς προϊστορικῆς λίμνης, κρατῶντας αὐτὸ ποὺ μόλις εἶχε κατασκευάσει: γιὰ ὧρες ἐπεξεργαζόταν τὸν πυριτόλιθο μὲ ἕνα ἐργαλεῖο φτιαγμένο ἀπὸ κέρας ἐλάφου, δημιουργῶντας ἕνα ἄριστο τσεκούρι, γιὰ νὰ διαμελίζῃ τὰ κυνή- για του. Τώρα) ἐπιστρέφοντας στὴν κατοικία του, σκοντάφτει ἴσως ἢ ξαφνιάζεται ᾱ- πὸ ἕναν προκατακλυσμιαῖο θόρυβο. Καὶ ἔτσι ὁ πυριτόλιθος γλυστράει ἀπὸ τὰ χέρια του, πέφτει στὴν λίμνη καὶ βυθίζεται. Μεσημέρι. Ὃ Κέρτις Ράννελς, ἕνας ᾿Αμερικανὸς ἀρχαιολόγος, ποὺ πέρασε τὸ περσινό του καλοκαίρι στὴν Βορειοδυτικὴ ᾿Ελλάδα, ἐπιστρέφει στὸ αὐτοκίνητό του. Κάποια στιγμὴ στρέφει ἐπίμονα τὸ βλέμμα του πρὸς μία πέτρα περίεργα μυτε- ρή, ποὺ μόλις διακρινόταν κάτω ἀπὸ τὴν κόκκινη λάσπη στὴν διαβρωθεῖσα κοιλά- δα, ὅπου στὴν ἀρχαιότητα ὑπῆρχε μιὰ λίμνη. ᾿Εργαζόμενος μὲ συναδέλφους του ἀ- πὸ τὸ πανεπιστήμιο τῆς Βοστώνης, ἐξερευνοῦσε τὴν περιοχὴ γύρω ἀπὸ τὴν ἀρχαία -ϑ