«Ελλάς» καὶ «Ἕλλην» Ὃ ἐνδιαφερόμενος νὰ ἐρευνήση τὸ περιεχόμενο τῶν δύο ἐν κεφαλίδι κορυφαίων πολιτικῶν --καὶ ὄχι μόνο--- ἐννοιῶν (καὶ εἶναι πράγματι πάρα πολλοὶ αὐτοὶ τώρα τελευταῖα, ὄχι μόνον ἐδῶ ἀλλὰ καὶ διεθνῶς) πρέπει νὰ ξεκινᾶ ἀπὸ τὸ δεδομένο, ὅτι ἡ πολυχιλιετὴς διαδρομἢὴ καὶ παρουσία τῆς «Ελλάδος» καὶ τοῦ «Ἕλληνος» διὰ μέσου τῆς 'Ἱστορίας ἔχουν δώσει σαφέστατα τὰ ὅριά τους, τὰ γνωρίσματά τους καί, τὸ σημαντικώτερο, τὴν εἰδοποιὸ διαφορά τους, ποὺ τὶς κάνει «αὐτὲς ποὺ εἷναι» καὶ τὶς διακρίνει ἀπὸ ὁποιεσδήποε ἄλλες ἔννοιες. ̓Ολόκληρη, λοιπόν, ἡ “Ἱστορία βοᾶ, ὅτι ἡ «Ελλάς» δὲν εἶναι Κράτος, γεωγραφικ περιοχή, σύστημα ἢ ὁμάδα πολιτικὴ ἢ οἰκονομικὴ ἢ θρησκευτικὴ ἢ «ἐθνικὴ» κ.λπ., γιὰ τὸν ἆπλούστατο λόγο ὅτι ὅλα αὐτὰ ἢ ἄλλαζαν ἢ δὲν ὑπῆρχαν γιὰ μεγάλα διαστήματα διὰ μέσου τῶν αἰώνων, ὁπόταν ἡ « ̓ Ελλὰς» παρέμεινε (καὶ παραμένη) ὡς «ἱστορικὴ σταθερὰ» πάντοτε καὶ ἀδιαλείπτως. ̓Ωσαύτως ὁλόκληρη ἡ Ἱστορία βοᾶ, ὅτι ὁ «Ἕλλην» δὲν εἶναι ὁ «πολίτης τοῦ ̓Ελληνικοῦ Κράτους» ἢ ὁ «ἑλληνικῆς καταγωγῆς» ἢ ὁ κάτοικος μιᾶς περιοχῆς ἢ ὁ πιστὸς τοῦ α ἢ β θρησκεύματος ἢ ἰδεολογίας ἢ ὁ ὀπαδὸς κάποιου πολιτικοῦ συστήματος ἢ ὁ φορεὺς κάποιας «συνειδήσεως» (;) ἢ «ἠθικῆς» κ.λπ., γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι ὅλα αὐτὰ ἐπίσης ἢ μεταβάλλονται ἢ ἐξαφανίζονται διὰ μέσου τῶν αἰώνων, ὁπόταν ὁ ̓ «Ἕλλην» παρέμενε (καὶ παραμένη) ὑπαρκτὸ εἶδος πάντοτε καὶ ἀδιαλείπτως. Διὰ τῆς λογικῆς ἀρχῆς τῆς «τοῦ τρίτου ἀποκλείσεως» μποροῦμε λοιπὸν μὲ ἀσφάλεια νὰ διατυπώσουμε καὶ νὰ ἀποδείέουμε τὸ θεώρημα, ὅτι «Ελλάς» καὶ «Ἕλλην» εἶναι: α) ὅ,τι ἀφ ̓ ἑνὸς δὲν εἶναι κοινὸ μὲ ἄλλες ἀνθρώπινες ἱστορικές, πολιτικές, πνευματικὲς ἢ οἱουδήποτε εἴδους ὀντότητες, ἀντιλήψεις περὶ ζωῆς καὶ περί κόσμου ἢ δραστηριότητες καὶ β) ὅ,τι ἐξ ἄλλου προσιδιάζει ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στὶς δύο αὐτὲς ἔννοιες, ὅπως τὸ «προσιδίωμά» τους αὐτὸ τὸ μορφοποίησε, τὸ περιχάραξε ἐπακριβῶς καὶ βεβαίως τὸ καταξίωσε ἡ “Ἱστορία. Αν ἡ ἐρευνητικὴ ἀρχὴ ποὺ ἐτέθη στὸ ἀρθρίδιο αὐτὸ γίνεται δεκτή, οἳ στῆλες τοῦ «Δαυλοῦ» εἶναι στὴν διάθεση ἐκείνων ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ φθάσουν στὸ «ὅπερ ἔδει δεῖξαι» ἀναλυτικά. Ἂν πάλι ἡ διατύπωση αὐτὴ τοῦ θεωρήματος δὲν γίνεται δεκτή, οἱ στῆλες τοῦ «Δαυλοῦ» εἶναι ἐπίσης στὴν διάθεση ἐκείνων ποὺ μποροῦν νὰ ἀποδείξουν τὸ «σφάλμα βάσεως» στὴν προτεινόμενη δημόσια συζήτηση. Δ.Ι.4.