«Ελλάς» καὶ «Ἕλλην» Ὃ ἐνδιαφερόμενος νὰ ἐρευνήση τὸ περιεχόµενο τῶν δύο ἐν κεφαλίδι κορυφαίων πολιτικῶν --καὶ ὄχι μόνο--- ἐννοιῶν (καὶ εἶναι πράγματι πάρα πολλοὶ αὐτοὶ τώρα τελευταῖα, ὄχι μό- νον ἐδῶ ἀλλὰ καὶ διεθνῶς) πρέπει νὰ ξεκινᾶ ἀπὸ τὸ δεδομένο, ὅτι ἡ πολυχιλιετὴς διαδρομἢὴ καὶ παρουσία τῆς «Ελλάδος» καὶ τοῦ «Ἕλληνος» διὰ μέσου τῆς 'Ἱστορίας ἔχουν δώσει σα- φέστατα τὰ ὅριά τους, τὰ γνωρίσµατά τους καί, τὸ σηµαντικώ- τερο, τὴν εἰδοποιὸ διαφορά τους, ποὺ τὶς κάνει «αὐτὲς ποὺ εἷ- ναι» καὶ τὶς διακρίνει ἀπὸ ὁποιεσδήποε ἄλλες ἔννοιες. ᾿Ολόκληρη, λοιπόν, ἡ “Ἱστορία βοᾶ, ὅτι ἡ «Ελλάς» δὲν εἶναι Κράτος, γεωγραφικ περιοχή, σύστηµα ἢ ὁμάδα πολιτι- κὴ ἢ οἰκονομικὴ ἢ θρησκευτικὴ ἢ «ἐθνικὴ» κ.λπ., γιὰ τὸν ἆ- πλούστατο λόγο ὅτι ὅλα αὐτὰ ἢ ἄλλαζαν ἢ δὲν ὑπῆρχαν γιὰ μεγάλα διαστήματα διὰ μέσου τῶν αἰώνων, ὁπόταν ἡ «᾿ Ελλὰς» παρέμεινε (καὶ παραμένη) ὡς «ἱστορικὴ σταθερὰ» πάντοτε καὶ ἀδιαλείπτως. ᾿Ωσαύτως ὁλόκληρη ἡ Ἱστορία βοᾶ, ὅτι ὁ «Ἕλλην» δὲν εἶναι ὁ «πολίτης τοῦ ᾿Ελληνικοῦ Κράτους» ἢ ὁ «ἑλληνικῆς καταγωγῆς» ἢ ὁ κάτοικος μιᾶς περιοχῆς ἢ ὁ πιστὸς τοῦ α ἢ β θρησκεύματος ἢ ἰδεολογίας ἢ ὁ ὀπαδὸς κάποιου πολιτικοῦ συστήματος ἢ ὁ φορεὺς κάποιας «συνειδήσεως» (;) ἢ «ἠθικῆς» κ.λπ., γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι ὅλα αὐτὰ ἐπίσης ἢ μετα- βάλλονται ἢ ἐξαφανίζονται διὰ μέσου τῶν αἰώνων, ὁπόταν ὁ ᾿ «Ἕλλην» παρέμενε (καὶ παραμένη) ὑπαρκτὸ εἶδος πάντοτε καὶ ἀδιαλείπτως. Διὰ τῆς λογικῆς ἀρχῆς τῆς «τοῦ τρίτου ἀποκλείσεως» μπο- ροῦμε λοιπὸν μὲ ἀσφάλεια νὰ διατυπώσουμε καὶ νὰ ἀποδεί- έουμε τὸ θεώρημα, ὅτι «Ελλάς» καὶ «Ἕλλην» εἶναι: α) ὅ,τι ἀφ᾽ ἑνὸς δὲν εἶναι κοινὸ μὲ ἄλλες ἀνθρώπινες ἱστο- ρικές, πολιτικές, πνευματικὲς ἢ οἱουδήποτε εἴδους ὀντότητες, ἀντιλήψεις περὶ ζωῆς καὶ περί κόσμου ἢ δραστηριότητες καὶ β) ὅ,τι ἐξ ἄλλου προσιδιάζει ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στὶς δύο αὐτὲς ἔννοιες, ὅπως τὸ «προσιδίωμά» τους αὐτὸ τὸ μορφο- ποίησε, τὸ περιχάραξε ἐπακριβῶς καὶ βεβαίως τὸ καταξίωσε ἡ “Ἱστορία. Αν ἡ ἐρευνητικὴ ἀρχὴ ποὺ ἐτέθη στὸ ἀρθρίδιο αὐτὸ γίνε- ται δεκτή, οἳ στῆλες τοῦ «Δαυλοῦ» εἶναι στὴν διάθεση ἐκείνων ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ φθάσουν στὸ «ὅπερ ἔδει δεῖξαι» ἀναλυτικά. Ἂν πάλι ἡ διατύπωση αὐτὴ τοῦ θεωρήματος δὲν γίνεται δε- κτή, οἱ στῆλες τοῦ «Δαυλοῦ» εἶναι ἐπίσης στὴν διάθεση ἐκεί- νων ποὺ μποροῦν νὰ ἀποδείξουν τὸ «σφάλμα βάσεως» στὴν προτεινόμενη δημόσια συζήτηση. Δ.Ι.4.