ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΙΠΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΙΓΝΩΣΤΙΣΝ ̓Αφφροκεντρισμός, «Νεγρολαγνεία» καὶ «Μαῦρες Σπουδές»)... ̓Αξιότιμε κ. διευθυντά, [...] Ἢ ἀφροκεντρικὴ κίνηση δὲν εἶναι κάτι νέο. Εχει ρίζες στὴν δεκαετία τοῦ ̓60 καὶ ἴσως καὶ πιὸ παλιές. Ἴσως οἱ σκοποὶ τῆς κινήσεως νἆάναι πράγματι ὑψηλοί: ἡ τόνωση τῆς αὐτοπεποίθησης τῶν νέγρων. ̓Αλλ ̓ εἶναι δυνατόν, ἔστω λόγῳ τῶν εὐγενῶν αὐτῶν στόχων, νὰ θυσιάζεται ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια, νὰ βαπτίζονται ρατσιστὲς προσωπικότητες ἀπὸ τὸν Βίνκελμαν ὡς τὸν Μ. "Αρνολντ καὶ νὰ μειώνεται ἐτσιθελικὰ ἡ μοναδικὴ πολιτιστικὴ προσφορὰ τῶν "Ἑλλήνων; Πρέπει ἄραγε στὸν βωμὸ ἑνὸς ἀγοραίου ἀντιρατσισμοῦ νὰ ἀναγορεύονται ὡς «ρατσιστικὲς» τόσες καὶ τόσες ἐργασίες ἀξίων ἀνθρώπων, τῶν ὁποίων τὸ «λάθος» ἦτο ἡ σὲ βάθος μελέτη παντὸς τοῦ ἑλληνικοῦ; Θὰ ἤθελα πράγματι νὰ δῷ τὶς ἀντιδράσεις τῶν νέγρων, ἂν κάποιος ἔγραφε μιὰ μελέτη γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ καταγωγὴ τῆς τζάζ... Ὃ ΕΚ. Οαγτο οἵ (αγτε γράφει σ ̓ ἕνα καίριο ἄρθρο του: «Εἶναι ἀφελὲς νὰ πιστεύουμε πὼς μὲ τὸ νὰ διορθώσουμε τὶς συνθῆκες διαβιώσεως τῶν νέγρων, αὐτοὶ θὰ παραγάγουν ἕνα Πλάτωνα, ἕνα ̓ Αρχιμήδη, ἕνα Πυθαγόρα, ἕνα ̓Αριστοτέλη, ἕνα Κοπέρνικο, ἕνα Σαίξπηρ, ἕνα Δάντη, ἕνα Νεύτωνα, ἕνα Μέντελ ἢ ἕνα Δαρβῖνο» (ΤΠ αἠεπιπιΒ Οἵ [πίετ-Γβοία γε]βίίοης”, “Τῆς Μδηκιηα Ομαγιετ]γ”, τόμ. ΥΙ, τεῦχ. 4, ̓Απρίλιος- ̓ Ιούνιος [966, σσ. 183-201). Προσωπικὰ δὲν εἶμαι τόσο ἀπαισιόδοξος. Περιθώρια γιὰ βελτίωση τοῦ γενικωτέρου ἐπιπέδου τῶν νέγρων σίγουρα ὑπάρχουν. Σ ̓ αὐτὸ ἴσως θἄπρεπε ὅλοι τους νὰ προσβλέπουν στὴν δική τους τελείωση. Οτιδήποτε ἄλλο θ ̓ ἀποτελοῦσε ματαιοπονία: ὁ κάθε νουνεχὴς ἄνθρωπος θὰ συνεχίση νὰ μελετᾶ τὴν "Ἑλλάδα, νὰ ἐνστερνίζεται τὶς ἀξίες τῆς καὶ ν ̓ ἀναζητᾶ σ ̓ αὐτὲς κάτι ἀπ ̓ τὸν χαμένο του ἑαυτὸ παρὰ τὶς ὅποιες ἀντιρρήσεις τοῦ κ. Μπερνάλ., τοῦ καταγέλαστου κ. Τζέφρις ἢ τοῦ διεθνῶς ἀγνώστου Σεΐχ ̓Αντὰ Ντιόπ. ̓Ερχόμενος τώρα στὸ γενικώτερο θέμα τῆς «ἀναβαθμίσεως» τοῦ ρόλου τῶν νέγρων στὴν παγκόσμια ἱστορία, καὶ πάλι ἔχω νὰ παρατηρήσω πὼς οὔτε κι ̓ αὐτὸ εἶναι τίποτε τὸ καινούργιο. Τὸ Μπὶ-Μπὶ-Σὶ εἶχε ἤδη στὶς 30 ̓Οκτωβρίου [966 ᾱναφερθεῖ στὰ ἄρθρα τοῦ Τζούλιαν Χὰρττ στοὺς «Λὸς "Αντζελες Τάιμς» μὲ τίτλο ́Νερτο- Απιετίσβη Νον’ ΕςίαΘΙΙΣΗΙΠΡ Ηίς Β]αςς {η Ηίςίοςγ”. Οἱ «φιλότιμες» προσπάθειες τῶν νεγρόφιλων ἐρευνητῶν νὰ παρουσιάσουν τὸ Πυθαγόρειο θεώρημα ἢ τὴν γεωμετρία ὡς νεγρικὲς ἐπινοήσεις ξεκινᾶ τοὐλάχιστον ἀπὸ τὴν ἐποχὴ αὐτή. ̓Ο καθηγητὴς Μέλβιλ Χέρσκοβιτς τὴν ἴδια ἐποχὴ δήλωνε: «Ας ὑποθέσουμε, ὅτι μπορεῖ νὰ δειχθῆ ὅτι ὁ νέγρος ἔχει ἕνα ἀξιόλογο παρελθόν’ ἐὰν αὐτὴ ἡ ἰδέα ἀρχίσει νὰ γίνεται γενικώτερα παραδεκτή, δὲν θὰ ἦτο αὐτὴ ἡ ἰδέα ἕνα πρακτικὸ μέτρο ποὺ θὰ ἔτεινε στὴν ἐξάλειψη τῶν φυλετικῶν προκαταλήψεων,». 'Ο 6ατ]εἴοη Ρμίπαπ] στὸ βιβλίο του ́Καοε βΠᾶ Κεβςσοπ ́ (Ραβθ]ς Α/ίαιγς Ρίοςς, Ἰλ)αςΠιηρίοη, Ὀ.Ο., 1961) δὲν παρέλειψε νὰ κατακρίνη αὐτὸ τὸν τρόπο σκέψεως, ποὺ δὲν βοηθοῦσε τὴν ἐλεύθερη ἔρευνα, παρὰ ἐξυπηρετοῦσε ἀνομολόγητους πολιτικοὺς σκοπούς, Τὴν ἴδια περίπου ἐποχὴ μὲ τὸ γνωστὸ δηκτικὸ βρεταννικὸ χιοῦμορ ὁ ΡείεΓ ΦΙΠΙΡΙΕ ἀπὸ τὶς στῆλες τῆς «Νταίηλυ Τέλεγκραφ» (6 ̓Ιουλίου 1966) ἔγραφε: «Ξέρατε μήπως, ὅτι ὁ νέγρος ἔπαιξε σημαντικὸ ρόλο στὴν δημιουργία τῆς Μά-