ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΙΠΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΙΓΝΩΣΤΙΣΝ ᾿Αφϕροκεντρισμός, «Νεγρολαγνεία» καὶ «Μαῦρες Σπουδές»)... ᾿Αξιότιµε κ. διευθυντά, [...] Ἢ ἀφροκεντρικὴ κίνηση δὲν εἶναι κάτι νέο. Εχει ρίζες στὴν δεκαετία τοῦ ᾽60 καὶ ἴσως καὶ πιὸ παλιές. Ἴσως οἱ σκοποὶ τῆς κινήσεως νἆάναι πράγματι ὑψηλοί: ἡ τόνωση τῆς αὐτοπεποίθησης τῶν νέγρων. ᾿Αλλ᾽ εἶναι δυνατόν, ἔστω λόγῳ τῶν εὐγενῶν αὐτῶν στόχων, νὰ θυσιάζεται ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια, νὰ βαπτί- ζονται ρατσιστὲς προσωπικότητες ἀπὸ τὸν Βίνκελμαν ὡς τὸν Μ. "Αρνολντ καὶ νὰ μειώνεται ἐτσιθελικὰ ἡ μοναδικὴ πολιτιστικὴ προσφορὰ τῶν "Ἑλλήνων; Πρέ- πει ἄραγε στὸν βωμὸ ἑνὸς ἀγοραίου ἀντιρατσισμοῦ νὰ ἀναγορεύονται ὡς «ρα- τσιστικὲς» τόσες καὶ τόσες ἐργασίες ἀξίων ἀνθρώπων, τῶν ὁποίων τὸ «λάθος» ἦ- το ἡ σὲ βάθος µελέτη παντὸς τοῦ ἑλληνικοῦ; Θὰ ἤθελα πράγματι νὰ δῷ τὶς ἀντι- δράσεις τῶν νέγρων, ἂν κάποιος ἔγραφε μιὰ µελέτη γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ καταγωγὴ τῆς τζάζ... Ὃ ΕΚ. Οαγτο οἵ (αγτε γράφει σ᾽ ἕνα καίριο ἄρθρο του: «Εἶναι ἀφελὲς νὰ πι- στεύουμε πὼς μὲ τὸ νὰ διορθώσουμε τὶς συνθῆκες διαβιώσεως τῶν νέγρων, αὐτοὶ θὰ παραγάγουν ἕνα Πλάτωνα, ἕνα ᾿ Αρχιμήδη, ἕνα Πυθαγόρα, ἕνα ᾿Αριστοτέλη, ἕνα Κοπέρνικο, ἕνα Σαίξπηρ, ἕνα Δάντη, ἕνα Νεύτωνα, ἕνα Μέντελ ἢ ἕνα Δαρβῖ- νο» (ΤΠ αἠεπιπιΒ Οἵ [πίετ-Γβοία γε]βίίοης”, “Τῆς Μδηκιηα Ομαγιετ]γ”, τόμ. ΥΙ, τεῦχ. 4, ᾿Απρίλιος-᾿ Ιούνιος [966, σσ. 183-201). Προσωπικὰ δὲν εἶμαι τόσο ἀπαι- σιόδοξος. Περιθώρια γιὰ βελτίωση τοῦ γενικωτέρου ἐπιπέδου τῶν νέγρων σίγου- ρα ὑπάρχουν. Σ᾽ αὐτὸ ἴσως θἄπρεπε ὅλοι τους νὰ προσβλέπουν στὴν δική τους τελείωση. Οτιδήποτε ἄλλο θ᾽ ἀποτελοῦσε µαταιοπονία: ὁ κάθε νουνεχὴς ἄν- θρωπος θὰ συνεχίση νὰ μελετᾶ τὴν "Ἑλλάδα, νὰ ἐνστερνίζεται τὶς ἀξίες τῆς καὶ ν᾿ ἀναζητᾶ σ᾽ αὐτὲς κάτι ἀπ᾽ τὸν χαμένο του ἑαυτὸ παρὰ τὶς ὅποιες ἀντιρρήσεις τοῦ κ. Μπερνάλ., τοῦ καταγέλαστου κ. Τζέφρις ἢ τοῦ διεθνῶς ἀγνώστου Σεΐχ ᾿Α- ντὰ Ντιόπ. ᾿Ερχόμενος τώρα στὸ γενικώτερο θέµα τῆς «ἀναβαθμίσεως» τοῦ ρόλου τῶν νέ- γρων στὴν παγκόσμια ἱστορία, καὶ πάλι ἔχω νὰ παρατηρήσω πὼς οὔτε κι᾿ αὐτὸ εἶναι τίποτε τὸ καινούργιο. Τὸ Μπὶ-Μπὶ-Σὶ εἶχε ἤδη στὶς 30 ᾿Οκτωβρίου [966 ᾱ- ναφερθεῖ στὰ ἄρθρα τοῦ Τζούλιαν Χὰρττ στοὺς «Λὸς "Αντζελες Τάιμς» μὲ τίτλο ΄Νερτο- Απιετίσβη Νον’ ΕςίαΘΙΙΣΗΙΠΡ Ηίς Β]αςς {η Ηίςίοςγ”. Οἱ «φιλότιμες» προσπά- θειες τῶν νεγρόφιλων ἐρευνητῶν νὰ παρουσιάσουν τὸ Πυθαγόρειο θεώρημα ἢ τὴν γεωμετρία ὡς νεγρικὲς ἐπινοήσεις ξεκινᾶ τοὐλάχιστον ἀπὸ τὴν ἐποχὴ αὐτή. ᾿Ο καθηγητὴς Μέλβιλ Χέρσκοβιτς τὴν ἴδια ἐποχὴ δήλωνε: «Ας ὑποθέσουμε, ὅ- τι μπορεῖ νὰ δειχθῆ ὅτι ὁ νέγρος ἔχει ἕνα ἀξιόλογο παρελθόν’ ἐὰν αὐτὴ ἡ ἰδέα ἀρχίσει νὰ γίνεται γενικώτερα παραδεκτή, δὲν θὰ ἦτο αὐτὴ ἡ ἰδέα ἕνα πρακτικὸ μέτρο ποὺ θὰ ἔτεινε στὴν ἐξάλειψη τῶν φυλετικῶν προκαταλήψεων,». 'Ο 6ατ]ε- ἴοη Ρµίπαπ] στὸ βιβλίο του ΄Καοε βΠᾶ Κεβςσοπ΄ (Ραβθ]ς Α/ίαιγς Ρίοςς, Ἰλ)αςΠιηρίοη, Ὀ.Ο., 1961) δὲν παρέλειψε νὰ κατακρίνη αὐτὸ τὸν τρόπο σκέψεως, ποὺ δὲν βοη- θοῦσε τὴν ἐλεύθερη ἔρευνα, παρὰ ἐξυπηρετοῦσε ἀνομολόγητους πολιτικοὺς σκοπούς, Τὴν ἴδια περίπου ἐποχὴ μὲ τὸ γνωστὸ δηκτικὸ βρεταννικὸ χιοῦμορ ὁ ΡείεΓ ΦΙΠΙΡΙΕ ἀπὸ τὶς στῆλες τῆς «Νταίηλυ Τέλεγκραφ» (6 ᾿Ιουλίου 1966) ἔγραφε: «Ξέρατε μήπως, ὅτι ὁ νέγρος ἔπαιξε σημαντικὸ ρόλο στὴν δημιουργία τῆς Μά-