ΔΑΥΛΟΣΙ/ 126, ̓Ιούνιος 1992 7302 Ζηλοφθονία λόγω παγκοσμιότητας τῆς "Ελληνικῆς γλώσσας Κύριε διευθυντά, ̓Επιστολὴ ἀναγνώστου σας δημοσιευθεῖσα εἰς τὸ τεῦχος 120 (σελ. 6890) ἀναφέρεται εἰς τὸ «μῖσος» τῶν "Εβραίων κατὰ τοῦ “Ἑλληνισμοῦ. ̓Επ ̓ αὐτοῦ θὰ ἤθελα νὰ παρατηρήσω τὰ ἑξῆς: α) ́Ἔἒνας κάπως μετριοπαθέστερος χαρακτηρισμός, ὅπως λ.χ. «ζηλοφθονία», ἄλλοτε ἐμφανὴς καὶ ἄλλοτε λανθάνουσα, θὰ ἧτο ἴσως ἀκριβέστερος, β) Δὲν νομίζω, ὅτι μιὰ τέτοια ζηλοφθονία περιορίζεται μόνον στοὺς ̓ Ἑβραίους. Πληθαίνουν οἱ ἐνδείξεις, ὅτι αὐτὴ ἀπαντᾶται καὶ στοὺς Δυτικοευρωπαίους καὶ στοὺς ̓Αμερικανοὺς Π[..,]. Αὐτὴ ἡ διάχυτη καὶ μόλις ἀποκρυπτομένη ζηλοφθονία ὅλων καὶ ὄχι μόνον τῶν ̓Εβραίων δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄσχετη μὲ τὸ φαινόμενον τῆς παγκοσμιότητος τῆς 'Ελληνικῆς γλώσσας, μὲ τὸ ὅτι δηλ. ἀκόμη καὶ σὲ ἕνα κοινὸν ἐπίτομον λεξικὸν τῆς ̓Αγγλικῆς ἣἢ τῆς Γαλλικῆς ἢ τῆς Γερμανικῆς περιλαμβάνονται 3.000-5.000 ἕλληνικὲς λέξεις... Ὅπως ὀρθῶς δὲ παρετήρησε προσφάτως καὶ Ἕλλην γλωσσολόγος, δὲν εἶναι τόσον ὁ ἀριθμὸς ὅσον ἡ ποιότης καὶ τὸ ἐπίπεδον τῶν χρησιμοποιουμένων ἕλληνικῶν λέξεων, ἀφοῦ σχεδὸν ἀποκλειστικῶς δι ̓ αὐτῶν ἐκφράζονται οἱ ὑψηλότερες ἔννοιες. οἱ ἀφηρημένες κυρίως, τῆς Διανοήσεως, τῶν ̓Επιστημῶν καὶ τῶν Τεχνῶν. ̓Ενδεικτικῶς ἀναφέρω μερικές: Ατομον. -ικός, Αἰσθητική, -κός, ̓Αθλητισμμός, -ικός, Αρμονία, ̓Αστρονομία, Βίβλος, Βιβλιογραφία, Γεωμετρία, Γεωγραφία. Γυμναστική. Δυναμικός, ̓Ηλεκτρισμός, -ικός, Ἠθος, -ικός, Θέατρον, Θεωρία, Κινητική, ̓Ιδέα, ̓Ιδεαλισμός, Λόγος, Λογική, Μελωδία, Μουσική, Μαθηματικά, Μαγνητισμός, Οὐτοπία, Περίοδος, -ικός, Σύστημα, Τεχνολογία, Φαινόμενον, Φαντασία. Φιλοσοφία, Πολιτική, Οἰκονομία, Ψυχολογία κ.λπ. κ.λπ. Εἰς αὐτὲς ἂς προστεθοῦν, θὰ ἔλεγα ἐγώ, καὶ τρεῖς «κατωτέρου» ἐπιπέδου μέν, ἀλλὰ παγκοσμίως ἐπικρατήσαντες ὅροι, ὅπως ἡ αἱοοιμὲηιθ, τὸ ΟΓΟΣΕΟΡΕ καί... τὸ ροΓπο! () Ακόμη καὶ αὐτό). Τὸ ὅτι οἱ 'Εβραῖοι ἐπιδεικνύουν κατά τι μεγαλυτέραν ζηλοφθονίαν τῶν ἄλλων ἔναντι τῆς ̓ Ελληνικῆς εἰδικῶς, πιθανὸν νὰ ὁφείλεται εἰς τοὺς ἑξῆς δύο προσθέτους λόγους: α) Ἔναντι τῶν χιλιάδων ἑλληνικῶν λέξεων ποὺ ἔχουν ἐπικρατήσει παγκοσμίως, τουλάχιστον εἰς τὶς 2-4 κυριώτερες γλῶσσες, ὑπάρχουν μόνον δύο ἑβραϊκὲς λέξεις παγκοσμίως γνωστές: τὸ « ̓Αμὴν» καὶ τὸ « ̓Αλληλούϊα»! ̓Αλλὰ καὶ αὐτὲς μόνον χάρις εἰς τὸν κατ ̓ αὐτοὺς «αἱρετικὸν» ΧἎριστιανισμόν. β) Οἱ κυριώτερες λέξεις, ποὺ «σημαδεύουν» κατὰ κάποιον τρόπον τὴν 'Εβραϊκὴν Ορησκεία καὶ “Ἱστορία, εἶναι ὅλες ̓Ἑλληνικές. Ἤτοι: Γένεσις (Οεηςςις)' ὃ, Ἔξοδος (Εχοάις)' ἡ, Πεντάτευχος (ῬΡεπιαιειςΠμ)'. ἡ, Συναγωγή (5υπαροριθ).. ὁ ἡ, Πεντηκοστή (Ρεπιεσος!, Ρεηϊςοδις)}". " ἢ, Διασπορᾶ (Όιαςροτα))) καὶ ́ ̓Ολοκαύτωμα (ΠοΙοσαυςίς)” Ὁ Εἰς αὐτὲς τὶς ἑπτὰ ἂς προστεθοῦν δύο ᾱκόμη, ὀλιγώτερον γνωστές: α) Τὸ “δδημῃοάτιη Ὁ) λέξις «δανεισμένη ἐκ τῆς ̓Αραμαϊκῆς» κατὰ τὸ λεξικὸν Ι.8γτοιι556, ἀλλ ̓ ὅμως ἑλληνικωτάτη: τὸ «Συνέδριον» ἢ «ΣυνΗέδριον» κατὰ τὴν ἀρχαιοελληνικὴν προφοράν του. ̓Επρόκειτο περὶ ἀνωτάτου δικαστηρίου ἢ «Εθνικοῦ Συμβουλίου» (“Οταπά ΦαηΠεάγιη” τῆς ὑἱερουσαλὴμ)" κατὰ τὴν Ἑλληνιστικὴν καὶ Ρωμαϊκὴν ἐποχήν. β) Τὸ “Ἐρῃοα ́": Χιτὼν (Τυηπίσφιςε) τῶν Ραββίνων κατὰ τὶς ἱεροτελεστίες. Τὸ [αΓοιςςε τὴν φέρει ὡς προερχομένην ἐκ τοῦ ἕβραϊκοῦ αρηαά (ἐπενδύω) ἀγνοώντας καλοπίστως ἢ κακοπίστως τὸ ἑλληνικὸν «ἐφόδιον»! Μετὰ τιμῆς Κ. Ψωμαδάκης ̓Τατρὸς Χρυσίππου [4-18. ̓Αθῆναι ([57-73) (1) Οχ/οτά Αάν. Γἱοιίοη. οὐ Ομγγ. ΕΠΡΙΙΣΗ, 1974. (2) “Ρειίι Ι,αγοιςςσε”, 1979. (3) να ΠγΙΠρ- ΒΕΓΙΕΙΣΠΙΑΠΗ 1 εχ. ΥΚΙ.Ο, 1986.