7302 ΔΑΥΛΟΣΙ/ 126, ᾿Ιούνιος 1992 Ζηλοφθονία λόγω παγκοσµιότητας τῆς "Ελληνικῆς γλώσσας Κύριε διευθυντά, ᾿Επιστολὴ ἀναγνώστου σας δηµοσιευ- θεῖσα εἰς τὸ τεῦχος 120 (σελ. 6890) ἀναφέ- ρεται εἰς τὸ «μῖσος» τῶν "Εβραίων κατὰ τοῦ “Ἑλληνισμοῦ. ᾿Επ᾽ αὐτοῦ θὰ ἤθελα νὰ παρατηρήσω τὰ ἑξῆς: α) ΄Ἔἒνας κάπως µετριοπαθέστερος χα- ρακτηρισµός, ὅπως λ.χ. «ζηλοφθονία», ἄλ- λοτε ἐμφανὴς καὶ ἄλλοτε λανθάνουσα, θὰ ἧτο ἴσως ἀκριβέστερος, β) Δὲν νομίζω, ὅτι μιὰ τέτοια ζηλοφθο- νία περιορίζεται μόνον στοὺς ᾿ Ἑβραίους. Πληθαίνουν οἱ ἐνδείξεις, ὅτι αὐτὴ ἀπαντᾶ- ται καὶ στοὺς Δυτικοευρωπαίους καὶ στοὺς ᾿Αμερικανοὺς Π[..,]. Αὐτὴ ἡ διάχυτη καὶ μόλις ἀποκρυπτομέ- νη ζηλοφθονία ὅλων καὶ ὄχι μόνον τῶν ᾿Εβραίων δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄσχετη μὲ τὸ φαινόμενον τῆς παγκοσμιότητος τῆς 'Ελ- ληνικῆς γλώσσας, μὲ τὸ ὅτι δηλ. ἀκόμη καὶ σὲ ἕνα κοινὸν ἐπίτομον λεξικὸν τῆς ᾿Αγγλικῆς ἣἢ τῆς Γαλλικῆς ἢ τῆς Γερμανι- κῆς περιλαμβάνονται 3.000-5.000 ἕλληνι- κὲς λέξεις... Ὅπως ὀρθῶς δὲ παρετήρησε προσφάτως καὶ Ἕλλην γλωσσολόγος, δὲν εἶναι τόσον ὁ ἀριθμὸς ὅσον ἡ ποιότης καὶ τὸ ἐπίπεδον τῶν χρησιμοποιουμένων ἕλλη- νικῶν λέξεων, ἀφοῦ σχεδὸν ἀποκλειστικῶς δι᾽ αὐτῶν ἐκφράζονται οἱ ὑψηλότερες ἔν- νοιες. οἱ ἀφηρημένες κυρίως, τῆς Διανοή- σεως, τῶν ᾿Επιστημῶν καὶ τῶν Τεχνῶν. ᾿Ενδεικτικῶς ἀναφέρω μερικές: Ατομον. -ικός, Αἰσθητική, -κός, ᾿Α- θλητισμµός, -ικός, Αρμονία, ᾿Αστρονομία, Βίβλος, Βιβλιογραφία, Γεωμετρία, Γεω- γραφία. Γυμναστική. Δυναμικός, ᾿Ηλε- κτρισµός, -ικός, Ἠθος, -ικός, Θέατρον, Θεωρία, Κινητική, ᾿Ιδέα, ᾿Ιδεαλισμός, Λό- γος, Λογική, Μελωδία, Μουσική, Μαθη- µατικά, Μαγνητισµός, Οὐτοπία, Περίοδος, -ικός, Σύστημα, Τεχνολογία, Φαινόμενον, Φαντασία. Φιλοσοφία, Πολιτική, Οἰκονο- µία, Ψυχολογία κ.λπ. κ.λπ. Εἰς αὐτὲς ἂς προστεθοῦν, θὰ ἔλεγα ἐγώ, καὶ τρεῖς «κα- τωτέρου» ἐπιπέδου μέν, ἀλλὰ παγκοσμίως ἐ- πικρατήσαντες ὅροι, ὅπως ἡ αἱοοιμὲηιθ, τὸ ΟΓΟΣΕΟΡΕ καί... τὸ ροΓπο! () Ακόμη καὶ αὐτό). Τὸ ὅτι οἱ 'Εβραῖοι ἐπιδεικνύουν κατά τι μεγαλυτέραν ζηλοφθονίαν τῶν ἄλλων ἔνα- ντι τῆς ᾿ Ελληνικῆς εἰδικῶς, πιθανὸν νὰ ὁ- φείλεται εἰς τοὺς ἑξῆς δύο προσθέτους λό- γους: α) Ἔναντι τῶν χιλιάδων ἑλληνικῶν λέ- ξεων ποὺ ἔχουν ἐπικρατήσει παγκοσμίως, τουλάχιστον εἰς τὶς 2-4 κυριώτερες γλῶσ- σες, ὑπάρχουν µόνον δύο ἑβραϊκὲς λέξεις παγκοσμίως γνωστές: τὸ «᾿Αμὴν» καὶ τὸ «᾿Αλληλούϊα»! ᾿Αλλὰ καὶ αὐτὲς µόνον χά- ρις εἰς τὸν κατ᾽ αὐτοὺς «αἱρετικὸν» ΧἎρι- στιανισµόν. β) Οἱ κυριώτερες λέξεις, ποὺ «σηµα- δεύουν» κατὰ κάποιον τρόπον τὴν 'Εβραϊ- κὴν Ορησκεία καὶ “Ἱστορία, εἶναι ὅλες ᾿Ἑλληνικές. Ἤτοι: Γένεσις (Οεηςςις)' ὃ, Ἔξοδος (Εχοάις)' ἡ, Πεντάτευχος (ῬΡεπιαιειςΠμ)'. ἡ, Συναγωγή (5υπαροριθ).. ὁ ἡ, Πεντηκοστή (Ρεπιεσος!, Ρεηϊςοδις)}". " ἢ, Διασπορᾶ (Όιαςροτα))) καὶ ΄᾿Ολοκαύτωμα (ΠοΙοσαυςίς)” Ὁ Εἰς αὐτὲς τὶς ἑπτὰ ἂς προστεθοῦν δύο ᾱ- κόμη, ὀλιγώτερον γνωστές: α) Τὸ “δδημῃοάτιη Ὁ) λέξις «δανεισμένη ἐκ τῆς ᾿Αραμαϊκῆς» κατὰ τὸ λεξικὸν Ι.8- γτοιι556, ἀλλ᾽ ὅμως ἑλληνικωτάτη: τὸ «Συνέ- δριον» ἢ «ΣυνΗέδριον» κατὰ τὴν ἀρχαιο- ελληνικὴν προφοράν του. ᾿Επρόκειτο περὶ ἀνωτάτου δικαστηρίου ἢ «Εθνικοῦ Συμ- βουλίου» (“Οταπά ΦαηΠεάγιη” τῆς ὑἱερου- σαλὴμ)" κατὰ τὴν Ἑλληνιστικὴν καὶ Ρω- μαϊκὴν ἐποχήν. β) Τὸ “Ἐρῃοα΄": Χιτὼν (Τυηπίσφιςε) τῶν Ραββίνων κατὰ τὶς ἱεροτελεστίες. Τὸ [α- Γοιςςε τὴν φέρει ὡς προερχομένην ἐκ τοῦ ἕ- βραϊκοῦ αρηαά (ἐπενδύω) ἀγνοώντας καλο- πίστως ἢ κακοπίστως τὸ ἑλληνικὸν «ἐφό- διον»! Μετὰ τιμῆς Κ. Ψωμαδάκης ᾿Τατρὸς Χρυσίππου [4-18. ᾿Αθῆναι ([57-73) (1) Οχ/οτά Αάν. Γἱοιίοη. οὐ Ομγγ. ΕΠΡΙΙΣΗ, 1974. (2) “Ρειίι Ι,αγοιςςσε”, 1979. (3) να ΠγΙΠρ- ΒΕΓΙΕΙΣΠΙΑΠΗ 1 εχ. ΥΚΙ.Ο, 1986.