Περὶ τῆς ἐξωτερικῆς ἡμῶν πολιτικῆς... «Ἔπρεπε, πίσω ἀπ ̓ τὰ γυαλιὰ τοῦ Γάμα, νὰ καραδοκῶ τὴν ἱλαρὴ ματιά του» {Κώστας Καρυωτάκης] Βρὲ παιδιά, τί συμβαίνει ἐδῶ; "Ετσι καὶ μᾶς ἐπισκεφθῆ Εὐρωπαῖος ἢ ̓Αμερικάνος ἐπίσημος, γίνεται αὐτομάτως ὁ μεγαλύτερος φιλέλλην. Καὶ νὰ οἱ δηλώσεις γιὰ τὰ ἐθνικά μας δίκαια" καὶ νὰ ἡ "Ελλὰς ἔχει ἀπαραβίαστα σύνορα" καὶ ναί, ἔχετε δίκιο γιὰ τὴν Κύπρο" καὶ ναί, θὰ τὰ βροῦμε γιὰ τὰ Σκόπια. ̓Αμέσως τὸ πρόσωπο τοῦ ἑκάστοτε πρωθυπουργοῦ μας φωτίζεται, τὰ αὐτάρεσκα χαμόγελα φτάνουν μέχρι τ ̓ αὐτιὰ καὶ πάει λέγοντας. ̓Απὸ κεῖ καὶ πέρα ἀρχίζουν οἱ κρουαξιέρες στὸ Αἰγαῖο, τὰ τραπεζώματα, τὰ χρυσᾶ κλειδιὰ καὶ φυσικὰ τὰ πεντάστηλα τοῦ τύπου: « ̓Η ̓ Ανδόρα σταθερὰ στὸ πλευρὸ τῆς 'Ελλάδος» ἢ «Τὸ Λιχτενστάιν ὑπὲρ τῶν ̓Ελληνικῶν θέσεων». Τώρα βέβαια εἶναι μεγάλη ἡ βαρύτης τῶν ̓ Ανδοριανῶν καὶ τῶν κατοίκων τοῦ Λιχτενστάιν γιὰ τὰ δικά μας προβλήματα. Καὶ μόνο ποὺ τὸ λένε, ἐμεῖς παίρνουμε θάρρος. Μᾶς χαμογελᾶ ὁ πλανητάρχης;, ̓"Οπα/ Τὸ Κυπριακὸ τὸ ἔχουμε στὸ τσεπάκι. Ἔφαγε μὲ ὄρεξη ὁ Γκένσερ τὶς καραβίδες του; ̓Ολαλα!/ Τὰ Σκόπια θὰ ὀνομαστοῦν Παταγωνία. Καὶ πάνω στὸν ἐθνικό μας ἐνθουσιασμὸ ἀρχίζουμε νὰ μοιράζουμε τὰ ἱμάτιά μας. Πάρε καὶ σὺ μιὰ βάση, πάρε καὶ σὺ μιὰ ἐργολαβία. Σοῦ χαρίζουμε καὶ σένα, λιγούρη Γερμανέ, τὶς πολεμικὲς ἀποζημιώσεις. Τέτοιοι κιμπάρηδες εἴμαστε μεῖς, ρέ... Τώρα, πῶς διάβολο συμβαίνει ὕστερα ἀπὸ τόσες διπλωματικὲς ἐπιτυχίες νὰ τρέχουμε καὶ νὰ μὴ φθάνουμε, δὲν μπόρεσα ἀκόμη νὰ τὸ καταλάβω. Λὲς καὶ οἱ ξένοι πολιτικοὶ παθαίνουν ἀμνησία, μόλις βγοῦν ἀπὸ τὴ χώρα μας. Πᾶνε καὶ τὰ χαμόγελα, πᾶνε καὶ τὰ φιλικὰ χτυπήματα στὴν πλάτη. Ἑαναγίνονται βλοσυροί. Οἱ διαβεβαιώσεις γίνονται «ἴσως», «θὰ δοῦμε», «δὲν δεσμευόμεθα». Ὅσο γιὰ μᾶς: φωτιὰ στὰ μπατζάκια μας! Δηλαδή τελειωμένες ὑποθέσεις, ποὺ ὅλοι ἀναγνωρίζουν τὸ δίκιο μας. Παράδειγμα; Τὸ Βορειοηπειρωτικό: Ο πληθυσμὸς "Ελληνικὸς ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων. Τὸν άπελευθερώσαμε σὲ δύο παγκόσμιους πολέμους. Γιὰ τὸν δεύτερο, μάλιστα, πήραμε καὶ κεῖνα τὰ ἔρημα τὰ συγχαρητήρια. Ξέρετε, τώρα: «Οἱ ἥρωες πολεμοῦν σὰν Ἕλληνες». Η Βόρειος "Ἤπειρος λοιπὸν εἶναι σταθερᾶ δική μας. 'Αμ τὸ ἄλλο; Τὸ Κυπριακό, Βρὲ παιδιά, στὸ Θεό σας, ἐδῶ μοῦ κάθεται! Τί συνομιλία καὶ κακὸ εἶναι αὐτή. Σαράντα χρόνια μιλᾶνε, Τί διάολο λένε σὲ ὑπόθεση ποὺ βγάζει μάτι; ̓Εκεῖ νὰ δῇς διπλωματικὴ ἐπιτυχία. Κάθε σχέδιο ποὺ ὑποβάλλεται εἶναι τελειότερο ἀπὸ τὸ προηγούμενο. Οἱ Γενικοὶ Γραμματεῖς τοῦ Ο.Η.Ε. ἔρχονται καὶ παρέρχονται, ὁ ψυχρὸς πόλεμος τελείώσε, καινούργια κράτη γεννήθηκαν, οἱ κυβερνήσεις παγκοσμίως ἀλλάζουν. ̓Αλλὰ τὸ Κυπριακὸ ἐκεῖ! Κυπριακό... ́Όσο γιὰ τὰ Σκόπια, οἱ ἑταῖροί μας στὴν Ε.Ο.Κ. θὰ τὰ ὀνομάσουν «Μακεδονία» καὶ θὰ ποῦμε κι ἕνα τραγούδι. Ὄχι τίποτε ἄλλο, ἀλλὰ ἀκόμη πανηγυρίζουμε τὴν εἰσδοχή μας στὴν Κοινότητα. Φαντάσου καὶ νὰ μὴν εἴμαστε μέλη. Μὲ τὸ ζόρι θὰ κρατούσαμε τὴ Λάρισα... Δὲν ξέρω: ἀλλὰ ρωτῶ εὐσεβάστως τοὺς «καθ ̓ ὕλην» ἁρμοδίους ὑπουργούς, μήπως ἀντὶ νὰ αὐτοθαυμαζόμαστε στοὺς διεθνεῖς ὀργανισμοὺς καὶ νὰ ἔχουμε στὴν τσέπη μας τὰ ἱλαρὰ χαμόγελα τοῦ ἑκάστοτε προστάτη, μήπως, λέγω, θὰ ἦταν προτιμώτερο ἕνα γιουροῦσι. Κι ἂς πάψουν νὰ μᾶς χαμογελοῦν. Τὸ πολὺ-πολὺ νὰ μᾶς πάρουν τοῖς μετρητοῖς καὶ νὰ πάψουμε νὰ εἴμαστε γιὰ γέλια... Γιῶργος Πετρόπουλος