Περὶ τῆς ἐξωτερικῆς ἡμῶν πολιτικῆς... «Ἔπρεπε, πίσω ἀπ᾽ τὰ γυαλιὰ τοῦ Γάμα, νὰ καραδοκῶ τὴν ἱλαρὴ ματιά του» {Κώστας Καρυωτάκης] Βρὲ παιδιά, τί συμβαίνει ἐδῶ; "Ετσι καὶ μᾶς ἐπισκεφθῆ Εὐρωπαῖος ἢ ᾽Αμερικάνος ἐπίσημος, γίνεται αὐτομάτως ὁ μεγαλύτερος φιλέλλην. Καὶ νὰ οἱ δηλώσεις γιὰ τὰ ἐθνικά µας δίκαια" καὶ νὰ ἡ "Ελλὰς ἔχει ἀπαραβία- στα σύνορα" καὶ ναί, ἔχετε δίκιο γιὰ τὴν Κύπρο" καὶ ναί, θὰ τὰ βροῦμε γιὰ τὰ Σκόπια. ᾽Αμέσως τὸ πρόσωπο τοῦ ἑκάστοτε πρωθυπουργοῦ µας φωτίζε- ται, τὰ αὐτάρεσκα χαμόγελα φτάνουν µέχρι τ᾽ αὐτιὰ καὶ πάει λέγοντας. ᾿Απὸ κεῖ καὶ πέρα ἀρχίζουν οἱ κρουαξιέρες στὸ Αἰγαῖο, τὰ τραπεζώµατα, τὰ χρυσᾶ κλειδιὰ καὶ φυσικὰ τὰ πεντάστηλα τοῦ τύπου: «᾿Η ᾿ Ανδόρα στα- θερὰ στὸ πλευρὸ τῆς 'Ελλάδος» ἢ «Τὸ Λιχτενστάιν ὑπὲρ τῶν ᾿Ελληνικῶν θέσεων». Τώρα βέβαια εἶναι µεγάλη ἡ βαρύτης τῶν ᾿ Ανδοριανῶν καὶ τῶν κατοί- κων τοῦ Λιχτενστάιν γιὰ τὰ δικά µας προβλήματα. Καὶ µόνο ποὺ τὸ λένε, ἐμεῖς παίρνουµε θάρρος. Μᾶς χαμογελᾶ ὁ πλανητάρχης;, ᾿"Οπα/ Τὸ Κυ- πριακὸ τὸ ἔχουμε στὸ τσεπάκι. Ἔφαγε μὲ ὄρεξη ὁ Γκένσερ τὶς καραβίδες του; ᾿Ολαλα!/ Τὰ Σκόπια θὰ ὀνομαστοῦν Παταγωνία. Καὶ πάνω στὸν ἐθνικό µας ἐνθουσιασμὸ ἀρχίζουμε νὰ μοιράζουμε τὰ ἱμάτιά µας. Πάρε καὶ σὺ μιὰ βάση, πάρε καὶ σὺ μιὰ ἐργολαβία. Σοῦ χαρίζουµε καὶ σένα, λιγούρη Γερ- µανέ, τὶς πολεμικὲς ἀποζημιώσεις. Τέτοιοι κιμπάρηδες εἴμαστε μεῖς, ρέ... Τώρα, πῶς διάβολο συμβαίνει ὕστερα ἀπὸ τόσες διπλωματικὲς ἐπιτυχίες νὰ τρέχουμε καὶ νὰ μὴ φθάνουμε, δὲν μπόρεσα ἀκόμη νὰ τὸ καταλάβω. Λὲς καὶ οἱ ξένοι πολιτικοὶ παθαίνουν ἀμνησία, μόλις βγοῦν ἀπὸ τὴ χώρα µας. Πᾶνε καὶ τὰ χαμόγελα, πᾶνε καὶ τὰ φιλικὰ χτυπήματα στὴν πλάτη. Ἑαναγί- νονται βλοσυροί. Οἱ διαβεβαιώσεις γίνονται «ἴσως», «θὰ δοῦμε», «δὲν δε- σμευόμεθα». Ὅσο γιὰ μᾶς: φωτιὰ στὰ μπατζάκια µας! Δηλαδή τελειωμένες ὑποθέσεις, ποὺ ὅλοι ἀναγνωρίζουν τὸ δίκιο µας. Παράδειγμα; Τὸ Βορειοη- πειρωτικό: Ο πληθυσμὸς "Ελληνικὸς ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων. Τὸν άπε- λευθερώσαμε σὲ δύο παγκόσμιους πολέμους. Γιὰ τὸν δεύτερο, μάλιστα, πή- ραμε καὶ κεῖνα τὰ ἔρημα τὰ συγχαρητήρια. Ξέρετε, τώρα: «Οἱ ἥρωες πολε- μοῦν σὰν Ἕλληνες». Η Βόρειος "Ἤπειρος λοιπὸν εἶναι σταθερᾶ δική µας. 'Αμ τὸ ἄλλο; Τὸ Κυπριακό, Βρὲ παιδιά, στὸ Θεό σας, ἐδῶ μοῦ κάθεται! Τί συνομιλία καὶ κακὸ εἶναι αὐτή. Σαράντα χρόνια μιλᾶνε, Τί διάολο λένε σὲ ὑπόθεση ποὺ βγάζει μάτι; ᾿Εκεῖ νὰ δῇς διπλωματικὴ ἐπιτυχία. Κάθε σχέδιο ποὺ ὑποβάλλεται εἶναι τελειότερο ἀπὸ τὸ προηγούμενο. Οἱ Γενικοὶ Γραμ- ματεῖς τοῦ Ο.Η.Ε. ἔρχονται καὶ παρέρχονται, ὁ ψυχρὸς πόλεμος τελείώσε, καινούργια κράτη γεννήθηκαν, οἱ κυβερνήσεις παγκοσμίως ἀλλάζουν. ᾿Αλλὰ τὸ Κυπριακὸ ἐκεῖ! Κυπριακό... ΄Όσο γιὰ τὰ Σκόπια, οἱ ἑταῖροί µας στὴν Ε.Ο.Κ. θὰ τὰ ὀνομάσουν «Μακεδονία» καὶ θὰ ποῦμε κι ἕνα τραγούδι. Ὄχι τίποτε ἄλλο, ἀλλὰ ἀκόμη πανηγυρίζουµε τὴν εἰσδοχή µας στὴν Κοι- νότητα. Φαντάσου καὶ νὰ μὴν εἴμαστε µέλη. Μὲ τὸ ζόρι θὰ κρατούσαµε τὴ Λάρισα... Δὲν ξέρω: ἀλλὰ ρωτῶ εὐσεβάστως τοὺς «καθ᾽ ὕλην» ἁρμοδίους ὑπουρ- γούς, μήπως ἀντὶ νὰ αὐτοθαυμαζόμαστε στοὺς διεθνεῖς ὀργανισμοὺς καὶ νὰ ἔχουμε στὴν τσέπη µας τὰ ἱλαρὰ χαμόγελα τοῦ ἑκάστοτε προστάτη, μήπως, λέγω, θὰ ἦταν προτιμώτερο ἕνα γιουροῦσι. Κι ἂς πάψουν νὰ μᾶς χαµογε- λοῦν. Τὸ πολὺ-πολὺ νὰ μᾶς πάρουν τοῖς μετρητοῖς καὶ νὰ πάψουμε νὰ εἴ- µαστε γιὰ γέλια... Γιῶργος Πετρόπουλος