Προεδρικοὶ λυγμοὶ καὶ «σενάρια» τς Καὶ ἐντελῶς ἀπροσδόκητα ὁ Πρόεδρος ξέσπασε σὲ λυγμούς, διακόπτοντας ἔτσι στὴ μέση τὴ συνέντευξή του. Κι ὁ λόγος, ὅπως τουλάχιστον ἄφησε νὰ ἓννοηθῇ: οἱ ἑταῖροι μας τῆς Ε.Ο.Κ. κι ἡ ἀχαριστία τους ἢ μᾶλλον ἡ ἀπουσία ἃλληλεγγύης ποὺ δείχνουν. Ποιὸς νὰ τὸ φανταζόταν, ὅτι κι οἱ Πρόεδροι ξεσποῦν σὲ λυγμούς! Ὅμως ἃς εἶναι. Δὲν πρέπει ἄλλωστε νὰ ξεχνοῦμε, ὅτι στὴν περίπτωση αὐτὴ ὁ Πρόεδρος εἶναι Ιδιαίτερα εὐαίσθητος, μιὰ κι αὐτὸς εἶν ̓ ἐκεῖνος ποὺ μᾶς ἔβαλε στὴν Ε.Ο.Κ., ποὺ μᾶς ἔκανε Εὐρωπαίους καὶ ποὺ μᾶς ἔπεισε ὅτι «ἀνήκομεν εἰς τήν Δύσιν». Θὰ μοῦ πεῖτε τώρα, πῶς γίνεται «νὰ ἀνήκη» ἡ "Ελλάδα στὴν Ευρώπη καὶ μάλιστα ἀποκλειστικα. 'Η ̓Ελλάδα, ποὺ κατὰ τὸν ποιητή «Τῆς ̓Ασίας ἂν ἀγγίζη ἀπὸ τὴ μιά, τῆς Εὐρώπης λίγο ἂν ἀκουμπᾶ, στὸν αἰθέρα στέκει, νά! καὶ στὴ θάλασσα μόνη της». "Ας μὴν τὰ ψάχνουμε τώρα αὐτά’ δὲν εἶναι τοῦ παρόντος. Ὅ,τι τώρα μᾶς ᾱπασχολεῖ εἶναι οἱ λυγμοὶ ὄχι μόνο τοῦ Προέδρου ἀλλὰ κι ἑνὸς μεγάλου μέρους τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, πού, παρακολουθώντας τὸν πρόεδρό του, θά ̓κλαυσε, φαντάζομαι, κι αὐτός. Εἴπαμε, λοιπόν, ὅτι ἡ στάση τῶν ἑταίρων μας τῆς Ε.Ο.Κ., καθὼς φαίνεται, δὲν ἐναρμονίζεται μὲ τὴ βούληση τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας τοῦ Τόπου μας, ἡ ὁποία. ὡς γνωστόν, ἔχει ταχθεῖ σύσσωμος ἐναντίον τῆς ἄναγνωρίσεως τοῦ κράτους τῶν Σκοπίων. ἐφόσον δὲν δεχθεῖ ν ̓ ἀπαλείψη τὸ ὄνομα «Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας». Μὰ τώρα, πρωτάρηδες εἵμαστε; Δὲν γνωρίζουμε τίποτα ἀπὸ ἀγγλική, γαλλική, ἰταλικὴ πολιτική: Δὲν εἴπαμε, ὅτι μετὰ ἀπὸ τὰ τόσα παθήματαμαθήματα παύσαμε νά ́μαστε πιὰ ὁ λαὸς «κορόιδο», δηλαδὴ «ὁ πάντα εὐκολόπιστος καὶ πάντα προδομένος»; Δὲν εἴπαμε, πὼς βιώσαμε πιὰ τὸ πνεῦμα τῶν ἑλεύθερων προγόνων μας κι ἰδιαίτερα τοῦ ̓Επικτήτου καὶ τοῦ Πλήθωνος, ποὺ ἐδῶ καὶ αἰῶνες μᾶς δίδαξαν, ὅτι «οὐδὲν ἀτοπώτερον τοῦ προσδοκᾶν τὴν σωτηρίαν παρὰ τῶν ξένων»; Λοιπὸν τί ἄλλο συμβαίνει; ́Ο Πρόεδρος μᾶς παρεπλάνησε: Μήπως οἱ λυγμοί του δὲν ἦταν γι ̓ αὐτό; "Ας μὴν μᾶς διαφεύγη ἐξάλλου, ὅτι ὁ Πρόεδρος εἶναι ἐξαιρετικὰ εὐφυής, ἔμπειρος καί κατὰ γενικὴν παραδοχή, ψυχρὸς στοὺς συλλογισμούς του, ὅπερ σημαίνει ὅτι δὲν τὸν ἀγγίζουν συναισθηματισμοί. Πρόκειται, λοιπόν, γιὰ ἑλιγμό, γιὰ πολιτικὸ ἑλιγμό: Μπορεῖ νὰ πῆ κανείς, ὅτι ὁ λυγμὸς αὐτὸς ὑποκατέστησε τὰ λόγια, ποὺ δὲν λέγονται, τῆς ἀνακοίνωσης τῆς ἥττας τῆς πολιτικῆς. ποὺ ἀκολούθησαν ὅλοι οἱ πολιτικοί μας καὶ μάλιστα ὑπὸ τὶς ὁδηγίες του; Κι ὅμως. εἶναι δύσκολο νὰ ἐννοήση ἕνας ἐχέφρων ἄνθρωπος τὸ νόημα καὶ τὴ σημασία μιᾶς τέτοιας πολιτικῆς βούλησης καὶ βέβαια μιᾶς τέτοιας πολιτικῆς ἥττας, ποὺ ἄλλως θὰ μποροῦσε νὰ χαιρετισθῆ ὡς μεγάλη διπλωματική καὶ ἐθνικὴ νίκη. Μακάρι τέτοιες ήττες νὰ ὑφίστατο κάθε ἔτος ἡ "Ελλάδα! Τί δηλαδὴ ἕγινε; Ένα τμῆμα τῆς Βαλκανικῆς, ποὺ γεωγραφικὰ εἶναι Μακεδονία, ποὺ κατοικεῖται κατὰ ἕνα μεγάλο ποσοστὸ ἀπὸ "Ἕλληνες. ποὺ ἔχουν ὡς ἐπίσημη γλῶσσα τους μιὰ --ἐφθαρμένη ἐξαιτίας τοῦ χρόνου καὶ κακοποιημένη ἐξαιτίας ἄλλης πολιτικῆς- ἑλληνικὴ διάλεκτο, ἐπιθυμεῖ, λέει, διαχωρίζοντας τὴ θέση του. ἀπ ̓ τοὺς Σλαβο-βουλγάροις νὰ ὀνομασθῆ «Μακεδονικό» καὶ πάντως ὅγι ---