Προεδρικοὶ λυγμοὶ καὶ «σενάρια» τς Καὶ ἐντελῶς ἀπροσδόκητα ὁ Πρόεδρος ξέσπασε σὲ λυγμούς, διακόπτοντας ἔτσι στὴ μέση τὴ συνέντευξή του. Κι ὁ λόγος, ὅπως τουλάχιστον ἄφησε νὰ ἓν- νοηθῇ: οἱ ἑταῖροι µας τῆς Ε.Ο.Κ. κι ἡ ἀχαριστία τους ἢ μᾶλλον ἡ ἀπουσία ἃλ- ληλεγγύης ποὺ δείχνουν. Ποιὸς νὰ τὸ φανταζόταν, ὅτι κι οἱ Πρόεδροι ξεσποῦν σὲ λυγμούς! Ὅμως ἃς εἶναι. Δὲν πρέπει ἄλλωστε νὰ ξεχνοῦμε, ὅτι στὴν περίπτωση αὐτὴ ὁ Πρόεδρος εἶναι Ιδιαίτερα εὐαίσθητος, μιὰ κι αὐτὸς εἶν᾽ ἐκεῖνος ποὺ μᾶς ἔβαλε στὴν Ε.Ο.Κ., ποὺ μᾶς ἔκανε Εὐρωπαίους καὶ ποὺ μᾶς ἔπεισε ὅτι «ἀνήκομεν εἰς τήν Δύ- σιν». Θὰ μοῦ πεῖτε τώρα, πῶς γίνεται «νὰ ἀνήκη» ἡ "Ελλάδα στὴν Ευρώπη καὶ μάλιστα ἀποκλειστικα. 'Η ᾿Ελλάδα, ποὺ κατὰ τὸν ποιητή «Τῆς ᾿Ασίας ἂν ἀγγίζη ἀπὸ τὴ μιά, τῆς Εὐρώπης λίγο ἂν ἀκουμπᾶ, στὸν αἰθέρα στέκει, νά! καὶ στὴ θάλασσα μόνη της». "Ας μὴν τὰ ψάχνουμε τώρα αὐτά’ δὲν εἶναι τοῦ παρόντος. Ὅ,τι τώρα μᾶς ᾱ- πασχολεῖ εἶναι οἱ λυγμοὶ ὄχι µόνο τοῦ Προέδρου ἀλλὰ κι ἑνὸς μεγάλου μέρους τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, πού, παρακολουθώντας τὸν πρόεδρό του, θά ᾿κλαυσε, φα- ντάζοµαι, κι αὐτός. Εἴπαμε, λοιπόν, ὅτι ἡ στάση τῶν ἑταίρων µας τῆς Ε.Ο.Κ., καθὼς φαίνεται, δὲν ἐναρμονίζεται μὲ τὴ βούληση τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας τοῦ Τόπου µας, ἡ ὁ- ποία. ὡς γνωστόν, ἔχει ταχθεῖ σύσσωμος ἐναντίον τῆς ἄναγνωρίσεως τοῦ κρά- τους τῶν Σκοπίων. ἐφόσον δὲν δεχθεῖ ν᾿ ἀπαλείψη τὸ ὄνομα «Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας». Μὰ τώρα, πρωτάρηδες εἵμαστε; Δὲν γνωρίζουμε τίποτα ἀπὸ ἀγ- γλική, γαλλική, ἰταλικὴ πολιτική: Δὲν εἴπαμε, ὅτι μετὰ ἀπὸ τὰ τόσα παθήµατα- µαθήµατα παύσαμε νά ΄µαστε πιὰ ὁ λαὸς «κορόιδο», δηλαδὴ «ὁ πάντα εὐκολόπι- στος καὶ πάντα προδοµένος»; Δὲν εἴπαμε, πὼς βιώσαμε πιὰ τὸ πνεῦμα τῶν ἑλεύ- θερων προγόνων µας κι ἰδιαίτερα τοῦ ᾿Επικτήτου καὶ τοῦ Πλήθωνος, ποὺ ἐδῶ καὶ αἰῶνες μᾶς δίδαξαν, ὅτι «οὐδὲν ἀτοπώτερον τοῦ προσδοκᾶν τὴν σωτηρίαν πα- ρὰ τῶν ξένων»; Λοιπὸν τί ἄλλο συμβαίνει; ΄Ο Πρόεδρος μᾶς παρεπλάνησε: Μήπως οἱ λυγ- μοί του δὲν ἦταν γι᾿ αὐτό; "Ας μὴν μᾶς διαφεύγη ἐξάλλου, ὅτι ὁ Πρόεδρος εἶναι ἐξαιρετικὰ εὐφυής, ἔμπειρος καί κατὰ γενικὴν παραδοχή, ψυχρὸς στοὺς συλλο- γισμούς του, ὅπερ σηµαίνει ὅτι δὲν τὸν ἀγγίζουν συναισθηµατισµοί. Πρόκειται, λοιπόν, γιὰ ἑλιγμό, γιὰ πολιτικὸ ἑλιγμό: Μπορεῖ νὰ πῆ κανείς, ὅτι ὁ λυγμὸς αὐ- τὸς ὑποκατέστησε τὰ λόγια, ποὺ δὲν λέγονται, τῆς ἀνακοίνωσης τῆς ἥττας τῆς πολιτικῆς. ποὺ ἀκολούθησαν ὅλοι οἱ πολιτικοί µας καὶ μάλιστα ὑπὸ τὶς ὁδηγίες του; Κι ὅμως. εἶναι δύσκολο νὰ ἐννοήση ἕνας ἐχέφρων ἄνθρωπος τὸ νόημα καὶ τὴ σημασία μιᾶς τέτοιας πολιτικῆς βούλησης καὶ βέβαια μιᾶς τέτοιας πολιτικῆς ἥττας, ποὺ ἄλλως θὰ μποροῦσε νὰ χαιρετισθῆ ὡς µεγάλη διπλωματική καὶ ἐθνι- κὴ νίκη. Μακάρι τέτοιες ήττες νὰ ὑφίστατο κάθε ἔτος ἡ "Ελλάδα! Τί δηλαδὴ ἕ- γινε; Ένα τμῆμα τῆς Βαλκανικῆς, ποὺ γεωγραφικὰ εἶναι Μακεδονία, ποὺ κα- τοικεῖται κατὰ ἕνα μεγάλο ποσοστὸ ἀπὸ "Ἕλληνες. ποὺ ἔχουν ὡς ἐπίσημη γλῶσσα τους μιὰ --ἐφθαρμένη ἐξαιτίας τοῦ χρόνου καὶ κακοποιηµένη ἐξαιτίας ἄλλης πολιτικῆς- ἑλληνικὴ διάλεκτο, ἐπιθυμεῖ, λέει, διαχωρίζοντας τὴ θέση του. ἀπ᾿ τοὺς Σλαβο-βουλγάροις νὰ ὀνομασθῆ «Μακεδονικό» καὶ πάντως ὅγι ---