ΜΕΤΡΩΡΙΣΜΟΙ ταν μιλᾶμε γιὰ πρόσωπο, προσωο πικὴ συνείδηση, σὲ ἀντιπαράθεση πρὸς τὴ μᾶζα, δὲν κάνουμε τίποτε ἅλλο ἀπὸ τὸ νὰ ἀναφερώμαστε στὴν ἀλήθεια σὲ ἀντιπαράθεση πρὸς τὸ δόγμα. Τὸ πρόσωπο ἀποτελεῖ φορέα, κέντρο νοήσεως, τουτέστιν ἀφετηρία τῆς κινήσεως πρὸς τὴν ἀλήθεια, καὶ δὴ τὸ μοναδικὸ κέντρο νοήσεως. ̓Αλήθεια καὶ πρόσωπο εἶναι τόσο ἀξεδιάλυτα μεταξύ τους, συν-νοοῦνται καὶ συνυπάρχουν τόσο στενά, ὥστε δέν νοεῖται οὔτε ὑπάρχει ἀλήθεια χωρὶς πρόσωπο καὶ δὲν νοεῖται οὔτε ὑπάρχει πρόσωπο χωρίς ἀλήθεια. Πρόκειται γιὰ δυὸ ὄψεις τοῦ Ἑνός, τοῦ ὕοντος. Ἢ ἔξοχη ρήση τοῦ Παρμενίδη ταὐτὸν ἐστι νοέειν τε καὶ εἶναι ἀποτελεῖ ἴσως τὴν ἀκρότατη σύλληψη σ ̓ ὁλόκληρη τὴν ἱστορία τοῦ πνεύματος. Ἡ σύγχρονη ἀτομικὴ καὶ κβαντικὴ φυσική, ποὺ χρειάστηκε πολλοὺς αἰῶνες πείρας γιὰ νὰ ἀποτινάξη τὸ νεοτώνειο δόγμα περὶ ἀντικειμενικότητας τῆς Φύσεως καὶ νὰ φθάση στὴν διαπίστωση ὅτι παρατηρητὴς καὶ παρατηρούμενα εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτό πρᾶγμα, ὅτι ὁ διαχωρισμός τους εἶναι πνευματικὴ αὐθαιρεσία καὶ διαστρέβλῶση τῆς ἀλήθειας, δὲν ἔκανε τίποτ) ἄλλο ἀπὸ τὸ ἐπαναλάβη τὸ πρὸ πολλοῦ διαπιστῶθὲν ὅτι τὸ "Ον εἶναι διάχυτο στὸν Κόσμο, δὲν στέκεται ἐκτὸς τοῦ Σύμπαντος, δὲν κατοικεῖ στοὺς οὐρανούς. Καὶ ἡ ἠρακλείτεια σύλληψη περὶ Λόγου, τῆς συνεκτικῆς αὐτῆς Οὐσίας ποὺ ἑνώνει καὶ συντηρεῖ τὸν Κόσμο χωρὶς νὰ βρίσκεται ἔξω ἀπ ̓ αὐτὸν -- ὅπως καὶ ἡ ἀνάλογη πλατώνεια περὶ Ἰδεῶν, στὶς ὁποῖες μετέχει τὸ πᾶν καί, κατὰ ἕ- να ἰσχυρότερο δεσμό, ἡ ψυχὴ μὲ τοὺς ἐν αὐτῇ λόγους -- κατὰ βάθος λύουν ὁριστικὰ τὸ φοβερὸ πρόβλημα της ταυτότητας προσώπου καὶ ἀλήθειας, πρόβλημα ποὺ δυστυχῶς ἐμφανίζεται καὶ θὰ ἐμφανίζεται ὡς ἅλυτο ὅσο ἡ ἀνθρώπινη παράνοια θ ̓ ἀγωνίζεται νὰ διαστρεβλώνη καὶ νὰ κακοποιῆ τὸν ἄνθρωπο. ἀποδοχὴ τοῦ προσώπου ὡς μοναδικοῦ κυττάρου ἀλήθειας ἀνατινάζει στὸν ἀέρα ὅλα τὰ δόγματα καὶ τὶς ἐξουσιαστικὲς κατασκευὲς ποὺ σφυρηλάτησε ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἡ πνευματικὴ 4ιαστροφή, ἡ ἱστορικὴ νόσος τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους. Γιατὶ κατὰ βάθος ὅ,τι ἀπέκοψε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν ὀμφάλιο λῶρο του, τὴν ἀλήθεια, δὲν εἶναι τίποτ ̓ ἄλλο ἀπὸ ἄρνηση, ἄρση τῆς σχετικότητας, τῆς πρωταρχικῆς αὐτῆς οὐσίας, ποὺ δὲν εἶναι παρὰ ἡ ἵδια ἡ ἁρμονία τοῦ Ὄντος. Καὶ τὸ δόγμα τῆς «ἀντικειμενικῆς ἀλήθειας» ποὺ τόσο ἀποπροσανατόλισε καὶ ἀποπροσανατολίζει τὴν ἀνθρώπινη σκέψη, εἷναι ὁ κρυφὸς ἀλλὰ μοναδικὸς πατέρας τῆς ἐξ-ουσίας, τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τὴν οὐσία, ὁ βαθύτερος δημιουργὸς τῆς πνευματικῆς σχιζοφρένειας, ποὺ κατασυκοφαντεῖ τὸ ἐγώ, τὴ μόνη νόηση, γιὰ νὰ θεοποιήση τὸ ἐμεῖς, τὸ ἀνύπαρκτο «ἐμεῖς», καὶ νὰ χτίση τὸ τερατῶδες οἰκοδόμημά της πάνω στὸ ἔδαφος τοῦ ἀπόλυτου ψεύδους -- ἀφοῦ τὸ «ἐμεῖς» οὔτε νοεῖ οὔτε εἷναι. ̓Αντικειμενικὸς (ἐξωκοσμικός, ἐξωανθρώπινος) θεός, ἀντικειμενικὴ «ἐπιστήμη» καὶ ἄνθρωπος-άντικείμενο (μέλος τῆς μάζας, μὴ πρόσωπο) εἶναι οἱ τρεῖς θεωρητικοὶ στυλοβάτες τοῦ