ΜΕΤΡΩΡΙΣΜΟΙ ταν μιλᾶμε γιὰ πρόσωπο, προσω- ο πικὴ συνείδηση, σὲ ἀντιπαράθεση πρὸς τὴ μᾶζα, δὲν κάνουμε τίποτε ἅλ- λο ἀπὸ τὸ νὰ ἀναφερώμαστε στὴν ἀ- λήθεια σὲ ἀντιπαράθεση πρὸς τὸ δόγ- μα. Τὸ πρόσωπο ἀποτελεῖ φορέα, κέν- τρο νοήσεως, τουτέστιν ἀφετηρία τῆς κινήσεως πρὸς τὴν ἀλήθεια, καὶ δὴ τὸ μοναδικὸ κέντρο νοήσεως. ᾿Αλήθεια καὶ πρόσωπο εἶναι τόσο ἀξεδιάλυτα μεταξύ τους, συν-νοοῦνται καὶ συν- υπάρχουν τόσο στενά, ὥστε δέν νοεῖ- ται οὔτε ὑπάρχει ἀλήθεια χωρὶς πρό- σωπο καὶ δὲν νοεῖται οὔτε ὑπάρχει πρόσωπο χωρίς ἀλήθεια. Πρόκειται γιὰ δυὸ ὄψεις τοῦ Ἑνός, τοῦ ὕοντος. Ἢ ἔξοχη ρήση τοῦ Παρμενίδη ταὐτὸν ἐστι νοέειν τε καὶ εἶναι ἀποτελεῖ ἴσως τὴν ἀκρότατη σύλληψη σ᾽ ὁλόκληρη τὴν ἱστορία τοῦ πνεύματος. Ἡ σύγ- χρονη ἀτομικὴ καὶ κβαντικὴ φυσική, ποὺ χρειάστηκε πολλοὺς αἰῶνες πεί- ρας γιὰ νὰ ἀποτινάξη τὸ νεοτώνειο δόγμα περὶ ἀντικειμενικότητας τῆς Φύσεως καὶ νὰ φθάση στὴν διαπίστω- ση ὅτι παρατηρητὴς καὶ παρατηρού- μενα εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτό πρᾶγμα, ὅτι ὁ διαχωρισμός τους εἶναι πνευματικὴ αὐθαιρεσία καὶ διαστρέβλῶση τῆς ἀ- λήθειας, δὲν ἔκανε τίποτ) ἄλλο ἀπὸ τὸ ἐπαναλάβη τὸ πρὸ πολλοῦ διαπιστῶ- θὲν ὅτι τὸ "Ον εἶναι διάχυτο στὸν Κό- σµο, δὲν στέκεται ἐκτὸς τοῦ Σύμπαν- τος, δὲν κατοικεῖ στοὺς οὐρανούς. Καὶ ἡ ἠρακλείτεια σύλληψη περὶ Λόγου, τῆς συνεκτικῆς αὐτῆς Οὐσίας ποὺ ἑ- νώνει καὶ συντηρεῖ τὸν Κόσμο χωρὶς νὰ βρίσκεται ἔξω ἀπ᾿ αὐτὸν -- ὅπως καὶ ἡ ἀνάλογη πλατώνεια περὶ Ἰδεῶν, στὶς ὁποῖες μετέχει τὸ πᾶν καί, κατὰ ἕ- να ἰσχυρότερο δεσμό, ἡ ψυχὴ μὲ τοὺς ἐν αὐτῇ λόγους -- κατὰ βάθος λύουν ὁριστικὰ τὸ φοβερὸ πρόβλημα της ταυτότητας προσώπου καὶ ἀλήθειας, πρόβλημα ποὺ δυστυχῶς ἐμφανίζεται καὶ θὰ ἐμφανίζεται ὡς ἅλυτο ὅσο ἡ ἀν- θρώπινη παράνοια θ᾽ ἀγωνίζεται νὰ διαστρεβλώνη καὶ νὰ κακοποιῆ τὸν ἄνθρωπο. ἀποδοχὴ τοῦ προσώπου ὡς µονα- δικοῦ κυττάρου ἀλήθειας ἀνατινά- ζει στὸν ἀέρα ὅλα τὰ δόγματα καὶ τὶς ἐξουσιαστικὲς κατασκευὲς ποὺ σφυ- ρηλάτησε ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἡ πνευµατι- κὴ 4ιαστροφή, ἡ ἱστορικὴ νόσος τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους. Γιατὶ κατὰ βάθος ὅ,τι ἀπέκοψε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν ὀμφάλιο λῶρο του, τὴν ἀλήθεια, δὲν εἶναι τίποτ᾽ ἄλλο ἀπὸ ἄρνηση, ἄρση τῆς σχετικότητας, τῆς πρωταρχικῆς αὐτῆς οὐσίας, ποὺ δὲν εἶναι παρὰ ἡ ἵ- δια ἡ ἁρμονία τοῦ Ὄντος. Καὶ τὸ δόγ- μα τῆς «ἀντικειμενικῆς ἀλήθειας» ποὺ τόσο ἀποπροσανατόλισε καὶ ἀποπρο- σανατολίζει τὴν ἀνθρώπινη σκέψη, εἷ- ναι ὁ κρυφὸς ἀλλὰ μοναδικὸς πατέ- ρας τῆς ἐξ-ουσίας, τῆς ἀπομακρύνσε- ως ἀπὸ τὴν οὐσία, ὁ βαθύτερος δη- μιουργὸς τῆς πνευματικῆς σχιζοφρέ- νειας, ποὺ κατασυκοφαντεῖ τὸ ἐγώ, τὴ μόνη νόηση, γιὰ νὰ θεοποιήση τὸ ἐ- μεῖς, τὸ ἀνύπαρκτο «ἐμεῖς», καὶ νὰ χτί- ση τὸ τερατῶδες οἰκοδόμημά της πά- νω στὸ ἔδαφος τοῦ ἀπόλυτου ψεύδους -- ἀφοῦ τὸ «ἐμεῖς» οὔτε νοεῖ οὔτε εἷ- ναι. ᾽Αντικειμενικὸς (ἐξωκοσμικός, ἐ- ξωανθρώπινος) θεός, ἀντικειμενικὴ «ἐπιστήμη» καὶ ἄνθρωπος-άντικείμενο (µέλος τῆς μάζας, μὴ πρόσωπο) εἶναι οἱ τρεῖς θεωρητικοὶ στυλοβάτες τοῦ