Τὸ ἑλληνικὸ τραπέζι καὶ οἱ ξένοι συνδαιτυμόνες ]. Ἢ ἱστορία ἀπαντᾶ ἀπολύτως ἔγκυρα σὲ ὅλα τὰ διλήμματα γιὰ δράση στὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον. Δὲν ὑπάρχει καμμιὰ δυνατότης, τὰ συμβάντα τοῦ παρελθόντος νὰ μὴν προδιαγράφουν αὐστηρῶς, ὡς νόμος ἀπαραβίαστος, τὰ συμβησόμενα τοῦ μέλλοντος. 2. Προὐὔπόθεση, γιὰ νὰ σοῦ ἀπαντᾶ ἡ ἱστορία, εἶναι νὰ ξέρης νὰ τὴ ρωτᾶς. "Αν δὲν ξέρης νὰ ρωτήσης, δὲν θὰ λάβης καμμιὰ ἀπάντηση. Κι ἂν ἡ ἐρώτησή σου εἶναι λάθος, καὶ ἡ ἀπάντηση τῆς ἱστορίας θὰ εἶναι ἀνάλογη. Τὸ δρᾶμα τῆς ἐποχῆς εἶναι, ὅτι ἐλάχιστοι μποροῦν νὰ ρωτοῦν τὸ παρελθόν. Καὶ κανεὶς ἢ σχεδὸν κανεὶς δὲν μπορεῖ μὲ βάση τὸν χαραγμένο δρόμο τοῦ παρελθόντος νὰ χαράξη μὲ ἀσφάλεια τὴν προέκτασή του στὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον. 3, μεῖς οἱ Ἕλληνες εἴμαστε ὁ ἱστορικώτερος λαὸς τοῦ κόσμου. ἪΗ ἵστορία μας, ἣ πανάρχαια, ἡ παλαιὰ καὶ ἡ πρόσφατη, κρύβει τὴν ἀπόλυτη πρόβλεψη τῆς προοπτικῆς τοῦ μέλλοντος σ ̓ ὅλες της τὶς λεπτομέρειες. “Ἢ κατάρα τοῦ ̓Ελληνισμοῦ εἶναι, ὅτι ἔχει πάρει διαζύγιο μὲ τὸ παρελθόν του. Τὸ τί ἔγινε, συνεπῶς καὶ τὸ τί θὰ γίνη, εἶναι ἀπαγορευμένος καρπὸς γιὰ τὸν Ἕλληνα. ΧΧΧ 4. Στὰ τεύχη 123, 125 καὶ 126 τοῦ «Δ» στὶς στῆλες «Μετεωρισμοὶ» καὶ «ἜἝλλογα καὶ Μαντικὰ» διατυπώθηκε σὲ ἄδρὲς γραμμὲς ἀλλὰ μὲ μαθηματικὴ μορφή, μὲ ἀλγεβρικὸ θὰ ἔλεγα τύπο, ἡ συνάρτηση «παρελθὀν-παρὸν» στὴν Ἄπόθεση τῶν Σκοπίων. Τὸ παρελθόν, ἀκόμη καὶ ἡ πρόσφατη ἱστορία τοῦ Ρωμαίικου Κρατιδίου, ὑπελογίσθη ἀκριβῶς μαζὶ μὲ τὸν δεύτερο ὅρο τῆς συναρτήσεως, τὸ παρὸν σὲ «ὑποσυνάρτηση» μὲ τὸ μέλλον. Δὲν μένει καμμιὰ άμφιβολία α) γιὰ τὸ μέλλον γενέσθαι καὶ β) γιὰ τὸ δέον γενέσθαι. 5. Συμπληρωματικᾶὰ γιὰ τὸν ὅρο τῆς συναρτήσεως «παρὸν-μέλλον» προστίθεται ἐδῶ, ὅτι ἡ πολιτιστικἡ-κοινωνική-οἰκονομικἢὴ (εἰρηνικὴ) διείσδυση τῆς "Ελλάδος στὰ Σκόπια ἀποτελεῖ «ἀποκλειστικότητά» της. Τοῦτο ἐπιθυμοῦν διακαῶς καὶ οἱ ἴδιοι οἱ Σκοπιανοί. Σέρβοι, Βούλγαροι, ̓Αλβανοὶ αὗταποδείκτως δὲν μποροῦν νὰ ἔχουν καμμιὰ ἄξια λόγου πολιτιστικὴ- -κοινωνικὴοἰκονομικὴ ἀνταγωνιστικότητα μ ̓ ἐμᾶς στὸν χῶρο τῶν Σκοπίων. Καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι ὑστεροῦν ἔναντι τοῦ ̓Ελληνισμοῦ καὶ λόγω ἀποστάσεων καὶ λόγω ἴστορίας. Τὰ Σκόπια εἶναι πιᾶτο ἕτοιμο πάνω στὸ τραπέζι τοῦ ̓Ελληνισμοῦ καὶ μόνο (μὲ τὴν καλὴ ἔννοια), ἂν ὁ δρόμος τῆς εἰρηνικῆς προσεγγίσεως, ὁ δρόμος τοῦ ἐναγκαλισμοῦ (δηλαδὴ ὁ δρόμος ποὺ ἔχει χαράξει ἡ ἱστορία μας) ἀκολουθηθῆ. Ο δρόμος τῆς ἐχθρότητας, τοῦ πολέμου, τῆς «ἀναδελφίας» θὰ «περπατηθῆ» κι ἀπὸ πολλοὺς ἄλλους. πΧ Χ 6. Τὸ Ρωμαίικο Κρατίδιο, πρέπει νὰ παύση νὰ βάζη (μὲ τὴν πολιτική του μωρία) συνδαιτυμόνες στὸ τραπέει, ι, νὰ παύση νὰ πετᾶ τὸ πιᾶτο, ποὺ εἶναι ᾱποκλειστικὰ δικό του, στοὺς ἄσχετους. [Γράφτηκε στὴν Λεμεσὸ τῆς Κύπρου στὶς 15 ̓ ̓Ιουνίου 1992] Δ.Ι.Λ.