Τὸ ἑλληνικὸ τραπέζι καὶ οἱ ξένοι συνδαιτυµόνες ]. Ἢ ἱστορία ἀπαντᾶ ἀπολύτως ἔγκυρα σὲ ὅλα τὰ διλήμματα γιὰ δράση στὸ παρὸν καὶ τὸ µέλλον. Δὲν ὑπάρχει καμμιὰ δυνατότης, τὰ συμβάντα τοῦ παρελθόντος νὰ μὴν προδιαγράφουν αὐστηρῶς, ὡς νόμος ἀπαραβίαστος, τὰ συμβησόμενα τοῦ μέλλοντος. 2. Προὐὔπόθεση, γιὰ νὰ σοῦ ἀπαντᾶ ἡ ἱστορία, εἶναι νὰ ξέρης νὰ τὴ ρω- τᾶς. "Αν δὲν ξέρης νὰ ρωτήσης, δὲν θὰ λάβης καμμιὰ ἀπάντηση. Κι ἂν ἡ ἐ- ρώτησή σου εἶναι λάθος, καὶ ἡ ἀπάντηση τῆς ἱστορίας θὰ εἶναι ἀνάλογη. Τὸ δρᾶμα τῆς ἐποχῆς εἶναι, ὅτι ἐλάχιστοι μποροῦν νὰ ρωτοῦν τὸ παρελθόν. Καὶ κανεὶς ἢ σχεδὸν κανεὶς δὲν μπορεῖ μὲ βάση τὸν χαραγμένο δρόμο τοῦ παρελ- θόντος νὰ χαράξη μὲ ἀσφάλεια τὴν προέκτασή του στὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον. 3, μεῖς οἱ Ἕλληνες εἴμαστε ὁ ἱστορικώτερος λαὸς τοῦ κόσμου. ἪΗ ἵ- στορία µας, ἣ πανάρχαια, ἡ παλαιὰ καὶ ἡ πρόσφατη, κρύβει τὴν ἀπόλυτη πρόβλεψη τῆς προοπτικῆς τοῦ μέλλοντος σ᾽ ὅλες της τὶς λεπτομέρειες. “Ἢ κατάρα τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ εἶναι, ὅτι ἔχει πάρει διαζύγιο μὲ τὸ παρελθόν του. Τὸ τί ἔγινε, συνεπῶς καὶ τὸ τί θὰ γίνη, εἶναι ἀπαγορευμένος καρπὸς γιὰ τὸν Ἕλληνα. ΧΧΧ 4. Στὰ τεύχη 123, 125 καὶ 126 τοῦ «Δ» στὶς στῆλες «Μετεωρισμοὶ» καὶ «ἜἝλλογα καὶ Μαντικὰ» διατυπώθηκε σὲ ἄδρὲς γραμμὲς ἀλλὰ μὲ μαθηματικὴ µορφή, μὲ ἀλγεβρικὸ θὰ ἔλεγα τύπο, ἡ συνάρτηση «παρελθὀν-παρὸν» στὴν Ἄ- πόθεση τῶν Σκοπίων. Τὸ παρελθόν, ἀκόμη καὶ ἡ πρόσφατη ἱστορία τοῦ Ρω- µαίικου Κρατιδίου, ὑπελογίσθη ἀκριβῶς μαζὶ μὲ τὸν δεύτερο ὅρο τῆς συναρ- τήσεως, τὸ παρὸν σὲ «ὑποσυνάρτηση» μὲ τὸ µέλλον. Δὲν μένει καμμιὰ άμφι- βολία α) γιὰ τὸ µέλλον γενέσθαι καὶ β) γιὰ τὸ δέον γενέσθαι. 5. Συμπληρωματικᾶὰ γιὰ τὸν ὅρο τῆς συναρτήσεως «παρὸν-μέλλον» προ- στίθεται ἐδῶ, ὅτι ἡ πολιτιστικἡ-κοινωνική-οἰκονομικἢὴ (εἰρηνικὴ) διείσδυση τῆς "Ελλάδος στὰ Σκόπια ἀποτελεῖ «ἀποκλειστικότητά» της. Τοῦτο ἐπιθυ- μοῦν διακαῶς καὶ οἱ ἴδιοι οἱ Σκοπιανοί. Σέρβοι, Βούλγαροι, ᾿Αλβανοὶ αὗτα- ποδείκτως δὲν μποροῦν νὰ ἔχουν καμμιὰ ἄξια λόγου πολιτιστικὴ- -κοινωνικὴ- οἰκονομικὴ ἀνταγωνιστικότητα μ᾽ ἐμᾶς στὸν χῶρο τῶν Σκοπίων. Καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι ὑστεροῦν ἔναντι τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ καὶ λόγω ἀποστάσεων καὶ λόγω ἴ- στορίας. Τὰ Σκόπια εἶναι πιᾶτο ἕτοιμο πάνω στὸ τραπέζι τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ καὶ µόνο (μὲ τὴν καλὴ ἔννοια), ἂν ὁ δρόμος τῆς εἰρηνικῆς προσεγγίσεως, ὁ δρόμος τοῦ ἐναγκαλισμοῦ (δηλαδὴ ὁ δρόμος ποὺ ἔχει χαράξει ἡ ἱστορία µας) ἀκολουθηθῆ. Ο δρόμος τῆς ἐχθρότητας, τοῦ πολέμου, τῆς «ἀναδελφίας» θὰ «περπατηθῆ» κι ἀπὸ πολλοὺς ἄλλους. πΧ Χ 6. Τὸ Ρωμαίικο Κρατίδιο, πρέπει νὰ παύση νὰ βάζη (μὲ τὴν πολιτική του μωρία) συνδαιτυµόνες στὸ τραπέει, ι, νὰ παύση νὰ πετᾶ τὸ πιᾶτο, ποὺ εἶναι ᾱ- ποκλειστικὰ δικό του, στοὺς ἄσχετους. [Γράφτηκε στὴν Λεμεσὸ τῆς Κύπρου στὶς 15 ᾽᾿Ιουνίου 1992] Δ.Ι.Λ.