Γι ΟΙ 1 ΚΑΙ ΔΙΑΝΤΙΜΑ Ἅ”Αλλοτ ̓ ἀλλοῖα φρόνει Γίναι δύσκολο νὰ φανταστῆ κανεὶς τὸν ἩΗράκλειτο, τὸν ̓Αριστοτέλῃ, τὸ Θουκυδίδη κ.ο.κ. νὰ ἀναιροῦν μιὰ θεωρία τους ποὺ πρὸ ὀλίγου εἶχαν διατυπώσει |) νὰ λέγουν ἀντίθετα πράγματα ἀπ ̓ αὐτὰ ποὺ μέχρι πρό τινος ἰσχυρίζοντο, ἁπλῶς καὶ μόνο διότι τοὺς ἔγιναν ἀπὸ τρίτους ὁποιεσδήποτε πιέσεις ἢ τοὺς ρίχτηκαν δελέατα. Οἱ θεωρίες καὶ τὰ ἔργα τους, κατὰ γενικὴν παραδοχή, χαρακτηρίζονται ἀπὸ πνεῦμα εὐθύνης καὶ ἀνεξαρτησίας. [Τυχὸν ἐξελίξεις στὴν σκέψη τους ὀφείλονται μόνο σὲ νέα δεδομένα ἢ μεταβολὲς καὶ ἀλλαγὲς ποὺ προκαλεῖ ὁ νόμος τῆς παγκόσμιας ροῆς]. Δυστυχῶς οἱ ἰδιότητες αὐτὲς δὲν φαίνεται νὰ χαρκτηρίζουν τοὺς σημερινοὺς ἐπιστήμονες καὶ φιλοσόφους, οἱ ὁποῖοι δὲν διστάζουν, ὅταν τοὺς διατάσσουν οἱ ὑποβολεῖς των, νὰ λέγουν διαφορετικὰ καὶ ἀντίθετα πράγματα ἀπὸ μέρα σὲ μέρα. Πρόκειται γιὰ νέο τύπο ἐπιστημόνων καὶ φιλοσόφων, ποὺ θυμίζουν τοὺς ἀνεμόμυλους, γι ̓ αὐτὸ καὶ κανεὶς δὲν τοὺς ἔχει ἐμπιστοσύνη. Αὐτὸ συμβαίνει, γιατὶ οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν σκέπτονται ἀφ ̓ ἑαυτῶν καὶ δι ̓ ἑαυτούς: δὲν μελετοῦν ἀπὸ ἔρωτα πρὸς τὴν σοφία: δὲν ἐρευνοῦν, ἐπειδὴ αἰσθάνονται τὴν ἀνάγκη νὰ μάθουν... Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ μοιάζουν μὲ τὸ κακὸ μαθητὴ ἐκεῖνο τοῦ Εὐκλείδη, ὁ ὁποῖος ἤθελε «ἐξ ὧν μανθάνει κερδαίνειν», γι ̓ αὐτὸ καὶ ζητοῦν χρηματοδότη, χάριν τοῦ ὁποίου ὑπόσχονται νὰ σκέπτωνται καὶ νὰ ἐνεργοῦν. Ὅλοι γνωρίζουν σήμερα, ὅτι οἱ σύγχρονοι φιλόσοφοι καὶ ἐπιστήμονες ἀνήκουν κάπου, εἴτε σ ̓ ἐπιστημονικὲς τάσεις καὶ ρεύματα εἴτε σὲ θρησκευτικὰ δόγματα καὶ πολιτικο-κοινωνικὲς θεωρίες εἴτε σὲ βιομηχάνους καὶ μεγιστᾶνες τοῦ πλούτου. ̓Ἐπόμενο εἶναι νὰ προσπαθοῦν νὰ ὑποτάσσουν καὶ νὰ προσαρμόζουν τὴ γνώση καὶ τὴν ἀλήθεια στὰ συμφέροντα τοῦ ἀφέντη τους, ἀφοῦ ἀπ ̓ αὐτὸν ἐξαρτᾶται ἡ προκοπὴ κι ἡ καταξίωσή τους... Δὲν ἀποκλείεται νὰ ἔχουν πολλὲς γνώσεις οἱ σημερινοὶ ἐπιστήμονες καὶ φιλόσοφοι, περισσότερες ἴσως τοῦ Ἡρακλείτου καὶ τοῦ Πλάτωνος. Αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι ἔχουν καὶ Γνώση. Ἔτσι ἐξηγεῖται, ὅτι σήμερα δὲν προάγεται ὁ Πολιτισμός. ̓Αντιθέτως' τὸ πνευματικὸ κατεστημένο ἐν πολλοῖς εἶναι ὑπεύθυνο γιὰ τὴν σημερινὴ ἐξαχρείωση κι ἐξαγρίωση τῶν ἄνθρωπων, γιὰ τὴν καθολικὴ σύγχυση κι ἀμφιβολία ποὺ ἐπικρατεῖ, γιὰ τὸν «κόσμο» τοῦ παραλόγου μέσα στὸν ὁποῖο ζοῦμε. Γιατὶ «πᾶσα ἐπιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς πανουργία, οὐ σοφία φαίνεται», ὅπως καὶ «πολυπειρία καὶ πολυμαθία μετὰ κακῆς ἀγωγῆς πολὺ μείζων ζημία γίνεται», παρατηρεῖ ὁ Πλάτων. ̓Αφορμὴ ποὺ γράφονται οἱ σκέψεις αὐτὲς ἔδωσε ὁ ̓Ιωάννης Βαπτιστὴς Ντυροζέλ, ὁ συγγραφεὺς τῆς Ἱστορίας τῆς Εὐρώπης" ἑνὸς ἔργου ἀμφιβόλου ποιότητος καὶ ἀξίας, τὸ ὁποῖο προκάλεσε μεγάλο σάλο στοὺς κύκλους τῆς φιλοσοφούσης καὶ καλλιτεχνούσης Εὐρώπης, γιατὶ ἀγνοεῖ, δὲν ἀναφέρεται καθόλου στὴν “Ελλάδα, τὴν ̓Ελλάδα ποὺ γέννησε τὴν Εὐρώπη καὶ τῆς χάρισε γλῶσσα καὶ ὄνομα καὶ ἐπιστῆμες καὶ πολιτισμό.