ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Κ. ΓΑΤΣΙΑΣ Λατινική: Ἡ πρώτη ἐκβαρβαρισμένη διάλεκτος τῆς “Ἑλληνικῆς Γλώσσας (β) Γιὰ τὸ δημοσιευθὲν στὸν «Δαυλὸν» (τ. 124, ᾿Απρίλιος 1992) ἄρθρο µου μὲ τίτ- λο «Λατινικά: ᾿Η ἀρχαιότερη γνωστὴ κακοποίηση τῆς ᾿Ελληνίδος Φωνῆς» ἐδέχθη- κα, ὡς μὴ ὤφειλε, ἅμα τῇ δημοσιεύσει ἰταμὴ τηλεφωνικὴ ἐν πρώτοις ἐπίθεση ἀπὸ ἐπιστημολογοῦντας καὶ ---παραδόξως--- θεολογοῦντας τινάς, δύο «ἕλληνες» καὶ ἕνα ξένο (νοτιοαμεριχκανὸ ἑβραῖο κατὰ τὴν δική του δήλωση, προφανῶς παπιστὴ κατὰ τὴν δική µου ἐκτίμηση). Τὴν μῆνιν αὐτῶν ἐπικέντρωσε ἰδίως τὸ ὑπ᾿ ἐμοῦ γραφέν, σελ. 7182: «... Ο ἐκβαρβαρισμὸς τῶν ἑλληνικῶν σημασιῶν εἶναι θέµα μιᾶς ἄλλης μελέτης, τὸ πῶς δηλαδὴ λατῖνοι, φράγκοι, ἑβραῖοι, ἄραβες, σλαῦοι, ἰνδοὶ κ.λπ. πῆ- ραν δικές µας ἔννοιες καὶ τοὺς ἄλλαξαν τὸ περιεχόµενο». Τὸ ὀρθὸ θὰ ἦταν, ὅπως τοὺς ὑπέδειξα, νὰ ἀναμείνῃ κανεὶς τὰς «διατριβάς» των, καθ᾽ ὅτι γραπτὸς ἀντίλο- γος ἁρμόζει σὲ γραπτὸ λόγο καὶ δὴ ἐπώνυμος. Οἱ χύριοι αὐτοὶ ἦσαν θιασῶτες τῆς ἰδέας ὅτι «... ἡ πλέον ἀνεπτυγμένη γλῶσσα εἶναι ἡ Λατινική». ᾿Εστήριξαν τὴν ἄπο- ψή των στὴν καλλιέργεια τῆς λατινικῆς ἐπὶ δύο χιλιετίες καὶ μάλιστα σὲ περίοδο πού, κατ᾽ αὐτούς, ἡ ἑλληνικὴ ὑπεχώρει (τάχα «σκοτεινός», «βυζαντινὸς» μεσαίων, τουρκοκρατία, τουρκο-βλαχο-σλαυο-φραγχολεβαντίνικα ἰδιώματα τῶν... νεοελλή- νων...) καὶ ἔγινε κατ᾽ αὐτοὺς στὴν ἴδια περίοδο ὑψίστη «ἀνάπτυξις» τῆς λατινικῆς, καθιερωθείσης ὡς μοναδικῆς ἐν τῇ ἐπιστήμη, τεχνικῇ, τῷ δικαίῳ καὶ δή, τῇ Φιλοσο- φία, τῇ μεταφυσικῇ καὶ τῇ θεολογία γλώσσας... Τοὺς ἐξήγησα, ὅτι ἐγὼ δὲν ἀντιλέγω, πὼς «...γενικὰ γίνεται ἀποδεκτό, ὅτι οἱ γλῶσσες τῶν “προοδευμένων” λαῶν πῆραν...» ὄχι µόνο ἀπ᾿ τὰ ἑλληνικὰ ἀλλὰ καὶ ἀπ᾽ τὴν λατινική, «...οὕτως ώστε καὶ τὰ λατινικὰ συνέβαλαν στὸν σχηματισμὸ τῶν Οἱ μυκηναϊκοὶ γλὠσσικοὶ τύποι τῆς Λατινικῆς Εἶναι κοινὰ ἀποδεκτὸ τὸ γεγονός, ὅτι ἡ Λατινική γλῶσσα εἶναι ἡ μητέρα ὅλων, σχεδόν, τῶν Δυτικοευρωπαϊκῶν γλωσσῶν. Γνωστὴ εἶναι ἐπίσης καὶ ἡ παλαιὰ γλωσσολογικὴ ἄποψη, ὅτι ἡ Λατινικὴ εἶναι μία ἑλληνικὴ διάλεκτος καὶ μάλιστα αἰολικοῦ τύπου (Ομγίήμς, Μεγετ, Κουμανούδης, ΕἸοκ κ.ἄ.).. Στὸ παρὸν ἀρθρίδιο θὰ ἐντοπίσουμε λατινικὲς λέξεις, ὅπου διασώζονται ἀρχαιό- τατοι-προδιαλεκτικοὶ τύποι τῆς ἑλληνικῆς, οἱ ὁποῖοι δὲν διασώζονται σὲ διαλεκτι- κὲς μορφὲς (Ιωνική, Δωρικὴ κ.λπ.), παρὰ μόνο μερικὲς φορὲς ἀναγνωρίζονται στὴν ὑπερδιαλεκτικὴ Μυκηναϊκὴ ᾿Ελληνικὴ τῆς Γραμμικῆς Β (ποὺ ἀποκρυπτο- γραφήθηκε, ὡς γνωστόν, τὸ [952 ἀπὸ τὸν Μ. Ψεπιγίς), (1) ᾿Ενδεικτικὰ ἂς ξεκινήσουμε τὴν ἔρευνά µας μὲ τὴν λέξη “νἱαθο᾽ Ξ βλέπω. Ἢ ἐτυμολογία τῆς λέξεως αὐτῆς ἀνάγεται στὸν ἀρχαιοελληνικὸ Εἰδ-, ποὺ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ θέματα τοῦ ῥήματος «ὁρῶ». ᾿Η λ. νίπυπι (Ξ κρασὶ) ἀνάγεται στὴν ἑλληνικὴ --