Βγαίνει ἀκόμα τὸ φεγγᾶρι Γιὰ φαντάσου, βγαίνει ἀκόμα τὸ φεγγάρι! Πόσο μοναχικὸ μοῦ φά- νηκε ἔτσι, ὅπως κρεµόταν χαμηλὰ πάνω ἀπὸ τὴν πόλη καὶ μὲ κύτταζε λυπημένο μέσ᾽ ἀπὸ πὰ φύλλα τῆς κληματαριᾶς. Πέρασε µέσα, παλιὲ κα- λέ µου φίλε, ἀδελφοποιητέ µου. Θὰ δοῦμε μαζὶ τηλεόραση, νὰ σπρώ- ξουµε τὴ νύχτα. Θ᾽ ἀνοίξ ᾿ ἡ καρδιά σου μὲ χίλια δυὸ μυστήρια πράγµα- τα καὶ μὲ τὸ Μέγκα Τσάνελ ν᾿ ἀγωνίζεται γιὰ τὴν ᾿Ελληνικότητα γενι- κῶς. Δὲ μὲ γνωρίζεις, ἔ; Μήπως ἐγὼ μὲ γνωρίζω... Ξέρω. Τώρα ἐσὺ θὰ ψά- χνεις γιὰ τὸ παράθυρο τοῦ κοριτσιοῦ μὲ τὰ µελένια μαλλιά. μὰ δὲ θὰ τὸ βρεῖς. Ὅλα τὰ παράθυρα εἶναι κλειστὰ µέσα στὴν πόλη κι ἐτούτη τὴν ὥρα τὸ κορίτσι τρέχει στὴ λεωφόρο Ποσειδῶνος πισωκάπουλα στὴ «Γιαμάχα». Κι᾿ ὅπως εἶναι κρυμμένο στὴν παράξενη στολή του, φέρνει κάπως μ᾽ ἐκείνους τοὺς περίεργους ἐπισκέπτες σου, πού, ὅταν γύρισαν, μοῦ εἶπαν πὼς εἶσαι μιὰ κούφια λαβωμένη πέτρα, δεμένη ἀπό ᾽να παλού- κι τῆς Γῆς. Δὲν τοὺς πίστεψα. Μὴν πιστεύεις κι ἐσὺ ὅ,τι βλέπεις, γιατὶ μπορεῖ νὰ εἶναι φτιαχτό. ᾿Ακόμα κι οἱ ὡραῖοι τροβαδοῦροι φορᾶνε μά- σκες ἀγριωπὲς κι ἔχουνε μιὰ γλῶσσα μαχαίρι δίκοπο. Στὸ σεργιάνι θὰ συναντήσεις μόνο τὰ καμάκια. ᾿Ακοῦς ὅ,τι ἀκούω; «᾿ Ακούω κούφια τὰ τουφέκια,/ ἀκούω σμίξιμο σπαθιῶν,/ ἀκούω ξύλα, ἀκούω πελέκια,/ ᾱ- κούω τρίξιμο δοντιῶν». «Ἢ δυσμενὴς συνέπεια τοῦ ψεύδους. Οἱ ἄνθρωποι παλινδρομοῦν ἐν συγχύσει διατελοῦντες καὶ στρέφονται ἐναντίον τῆς Δίκης», εἶχε πεῖ ὁ Η. Τσατσόμοιρος, λίγο πρὶν φύγει. «Καλότυχοι νεκροί». Εἶδες τί ἔγινε στὸ Λὸς "Αντζελες. «Ὅλες οἱ ἱστορικὲς ἐνδείξεις», λέει, «ὁδηγοῦν στὸ συ- μπέρασμα, ὅτι οἱ ᾿Αμερικανικὲς φυλετικὲς ἐξεγέρσεις ἀκολουθοῦν μιὰ δική τους λογική». Ξυλοσοφίες. Τὸ αἷμα τῶν ἼΪντος εἶναι, ποὺ βοᾶ πρὸς τὸν οὐρανὸ καὶ τὰ βρώμικ᾽ ἀμπάρια μὲ τοὺς στοιβαγμένους σκλάβους, ποὺ στοίχειωσαν καὶ παίζουν πετροπόλεμο μὲ τοὺς οὐρανοξύστες. Εἶδες μὲ τὰ ἴδια σου τὰ μάτια τὰ δυὸ ἀλητάκια στὸ γκέττο, ποὺ ἀφόδευαν πάνω στὴν ᾿Αστερόεσσα. Ποῦ θὰ βγάλει ὅλο ἐτοῦτο τὸ μῖσος; Πόσο ἀπελπι- στικὰ ἐπίκαιρη εἶναι ἡ πρὸ Χριστοῦ « Ηλέκτρα» µας... Φαντάσματα μᾶς κυνηγοῦν. Θυμᾶσαι, ποὺ ἐρχόσουν ἀπρόσκλητο καὶ γράφαμε μαζὶ τὶς ἀναλύ- σεις: Θαρρῶ πὼς ἤσουν ἐρωτευμένο, γιατί, ἐὰν ἐκεῖνο δὲν ἦταν ἔρωτας, τότε τί στὴν εὐχὴ εἶναι; Τὰ μονοκοτυλήδονα καὶ τὰ δικοτυλήδονα; ᾿Α- στεῖα πράγματα. Στὸ φῶς τῆς ἡμέρας βέβαια ἦταν διαφορετικὰ καὶ δὲν ξέρω τί ἔφταιγε, ποὺ ὁ θεολόγος μὲ κανοναρχοῦσε συνέχεια: «Ἔσο φρό- νιμῃ, ὡς οἱ ὄφεις». Καὶ γιὰ ν᾿ ἀποδείξει τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, παράτησε τὸ δασκαλίκι-μασκαραλίκι κι ἔγινε λειτουργὸς τοῦ ᾿ψίστου. Σὲ πέντε χρόνια κατεῖχε διόροφο στ᾿ ᾿Ανατολικὰ κι ἄλλο στὰ Δυτικὰ μ᾽ ἑξαπτέ- ρυγα καὶ φτεροῦγες ἀπὸ ἄσπρους γλάρους πάνω ἀπὸ τὸ πέλαγο. ᾿Αλλὰ ἐγὼ τὸ βιολί μου. Διασκέδαζα νὰ καταβασανίζω τοὺς δασκάλους μου ἐ- κτὸς ἀπὸ δύο, ποὺ δὲν τοὺς βγῆκε σὲ καλό, γιατὶ ὁ ἕνας ἔχασε τὴ θέση του καὶ ὁ ἄλλος αὐτοκτόνησε. ᾿“Υπῆρξε κι ἕνας τρίτος ἀργότερα, ποὺ ἔ- τσι κι ἄνοιγε τὸ στόμα του, μεταμορφωνόμουν πάραυτα σὲ φραγκοπανα- γιά. Καθισμένες δίπλα-δίπλα μὲ τὴ Μαίρη ἀκούγαμε καὶ δὲ χορταίναμε. πὶ πῶ