ση ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΙΠΠΙΟΚΡΑΤΗΣ ΔΑΚΟΓΛΟΥ, Ὃ μυστικὸς κώδικας τοῦ Πυθαγόρα καὶ ἡ ἀποκρυπτογράφηση τῆς διδασκαλίας του (τόμος δεύτερος) Πρόκειται γιὰ τὸν δεύτερο τόμο ἑνὸς τετρατόμου ἔργου, τοῦ ὁποίου τὸ θέμα εἶναι ἡ ᾱποκρυπτογράφηση τῆς διδασκαλίας τοῦ Πυθαγόρα. Ως γνωστόν, ὁ μέγας φιλόσοφος καὶ μύστης δὲν ἄφησε συγγραφικὸ ἔργο, ἀλλὰ ἐδίδασκε ἠσκημένους καὶ ὡρκισμένους εἰς τὴν σιωπὴ μαθητάς του βάσει ἰδιοχείρων σημειώσεων. Οἱ κατὰ καιροὺς ἐρευνηταὶ ἐπεδίωξαν νὰ παρουσιάσουν ᾠλοκληρωμένη καὶ νὰ ἑρμηνεύσουν τὴν ἀποσπασματικῶς μέσα σὲ ἔργα μεταγενεστέρων "Ἑλλήνων συγγραφέων περιεχομένη διδασκαλία του. Τοῦτο ὅμως ἀπεδείχθη μέχρι τώρα δυσεπίτευκτος στόχος καὶ οἱ περισσότερες ἀτυχεῖς προσπάθειες ὡδήγησαν σὲ τραγικὲς παρερμηνεῖες, μὲ ἀποτέλεσμα τὸν Πυθαγόρα σήμερα νὰ ἐπικαλοῦνται μυστικισταί, ἀποκρυφισταὶ καὶ ἄλλοι παρόμοιοι, γιὰ νὰ προσδώσουν κῦρος στὶς θεωρίες τους. Ὃ συγγραφεὺς διὰ τῆς ἀναδημιουργίας τοῦ ναοῦ τῆς πυθαγορείου σκέψεως ἀποκαθιστᾶ τὸν μέγαν διδάσκαλον εἰς τὴν ἁρμόζουσα θέση, τὴν τοῦ κορυφαίου δημιουργοῦ καὶ ἀναμορφωτοῦ, τοῦ πρώτου καὶ ἴσως μοναδικοῦ ὥς τώρα, ὁ ὁποῖος συνέλαβε καὶ παρουσίασε μιὰ πλήρη κοσμογονικἡ θεώρηση τῆς δημιουργίας τοῦ Σύμπαντος μὲ αὐστηρῶς μαθηματικὸ τρόπο καὶ προέβλεψε καὶ ἑρμήνευσε μεγάλον ἀριθμὸ φαινομένων, ὡρισμένα ἐκ τῶν ὁποίων μέχρι καὶ σήμερα παρέμεναν ἀνερμήνευτα. ΓΟ Ι.Δ. στὸν πρῶτο τόμο τοῦ έργου του ἀπεκάλυψε τὶς πυθαγόρειες κοσμογονικὲς ἀντιλήψεις, τοὺς μαθηματικοὺς νόμους τῆς Γεωμετρικῆς καὶ ̓Ενεργειακῆς Δημιουργίας τοῦ Σύμπαντος, τὸ γενεσιουργὸ γεωμετρικὸ θεώρημα τῆς ἐπιλύσεως καὶ κατασκευῆς τοῦ Μεγάλου Σχεδίου τῆς Αρμονίας τῶν Οὐρανίων Σφαιρῶν, ἀπεκάλυψε καὶ ἑρμήνευσε τὰ πυραμιδικὰ φαινόμενα καὶ τὸ μαθηματικὸ ὑπόβαθρο τοῦ διαλογισμοῦ. Στὸν δεύτερον αὐτὸν τόμο ἀποκαλύπτει στὸ πρῶτο κεφάλαιο τὶς ἰδιότητες καὶ τὸν συμβολισμὸ τῆς περιφήμου πυθαγορείου Τετρακτύος καὶ τὴν μετ ̓ αὐτῆς σχέση τῶν ἔμπεδοκλείων Σφαίρου, Φιλότητος καὶ Νείκους. Στὸ δεύτερο κεφάλαιο ἐπαληθεύεται βάσει τῶν ἀνωτέρω θεωριῶν ἡ ὕπαρξη ἀενάου κινήσεως καὶ στροβιλισμοῦ ὑπὸ μορφὴν σπειροειδοῦς ἕλικος τῶν στοιχείων τῆς φύσεως εἰς τὸ Σύμπαν καὶ εὑρίσκονται οἱ νόμοι, ἀπὸ τοὺς ὁποίους διέπονται. ̓ Αναπτύσσεται τὸ κοσμολογικὸ «μοντέλο» τῆς δημιουργίας τῶν Πλανητικῶν Συγκροτημάτων. ̓ Αποδεικνύεται, ὅτι ὁ Πυθαγόρας ἐγνώριζε ὄχι μόνον τὴν διαστολἡ καὶ συστολἠἡ τοῦ Σύμπαντος ἀλλὰ καὶ τὸν γεωμετρικὸ καὶ ἐνεργειακὸ μηχανισμό. τὸ αἴτιο, τὸν ἀκριβῆ μαθηματικὸ νόμο καὶ τὰ ὁριακὰ μεγέθη τῆς διαστολῆς αὐτῆς. 'Ο συγγραφεὺς ἐμμέσως συνάγει, ὅτι ὁ μέγας μαθηματικὸς ἐδίδαξε περὶ τοῦ χωρο-χρονικοῦ οὐρανίου καννάβου. Τέλος ἀκολουθεῖ τὸ καταπληκτικὸ περὶ μουσικῆς τρίτο κεφάλαιο μὲ ἀνάλυση τῆς φιλοσοφικῆς ἐννοίας τῆς λέξεως «μουσικὴ» τόσον ὑπὸ τὸ γενικώτερό της περιεχόμενο, τὸ περιλαμβάνον κάθε εἶδος ἀναζητήσεως καὶ ἐρεύνης, ὅσον καὶ ὑπὸ τὸ περιωρισμένο της περιεχόμενο τὸ σχετικὸ μὲ τὴν τέχνη ἢ ἐπιστήμη τῶν ἤχων. 'Ο συγγραφεὺς ἀναγγέλλει τὴν ἀποκάλυψη πλέον σὲ φθόγγους καὶ σὲ πραγματικὸ ἦχο τῆς ἔκπαλαι ἀναζητουμένης Μουσικῆς Μελωδίας τῆς Αρμονίας τῶν Οὐρανίων Σφαιρῶν. τῆς Μελωδίας αὐτῆς, τὴν ὁποίαν ὁ Σάμιος σοφὸς «ἤκουε» χωρὶς τὴν παρέμβαση τῆς αἰσθήσεως τῆς ἀκοῆς, ἀλλὰ διαλογιζόμενος καὶ συντονίζων τὴν μοναδικὴ διάνοιά του μὲ τὶς κυμάνσεις τοῦ παλλομένου Σύμπαντος. ́Η μουσικὴ ὀκτάβα ντὸ-ντὸ (ὑπάτη-ύπάτη κατὰ τοὺς ἀρχαίους ́ Ελληνες) ἀποκαλύπτει τὰ μυστικά της, ποὺ ἐμπερικλείουν καὶ ὅλη τὴν σοφία τῆς συμπαντικῆς σκέψεως τῶν ἀρχαίων δημιουργῶν της.