Ἢ ἀναγέννηση τῶν ἀθλητικῶν ἀξιῶν Ἢ ἐπιβλητικότητα τῆς ἀρχαιοπρεποῦς τελετῆς, τὴν ὁποία γιὰ μία ἀκόμη φορὰ ὁ "Ελληνισμὸς παρακολούθησε μὲ ἱερὴ συγκίνηση νὰ λαμβάνει χώρα στὴν ̓Αρχαία ̓Ολυμπία, μὲ ἐπίκεντρό τῆς τὴν ̓Αφὴ τῆς ̓Ολυμπιαχκῆς Φλόγᾶς, προκειμένου νὰ μεταφερθεῖ γιὰ τὴν τέλεση τῶν ̓Ολυμπιακῶν ̓Αγώνων στὴν πόλη τῆς Βαρκελώνης, ἀποτέλεσε ἀναμφισβήτητα ἀντικείμενο ἐκδηλώσεως σεβασμοῦ. Συγχρόνως ὅμως κατέστη καὶ ἐπίχεντρο πολλῶν προβληματισμῶν, ὅπως καὶ αὐτὸς καθ ̓ ἑαυτὸς ὁ τρόπος διεξαγωγῆς τῶν ̓Ολυμπιαχκῶν ̓Αγώνων τῆς Βαρκελώνης. ̓Αποτελεῖ ἄλλωστε χοινὸ μυστικὸ ὅλων, ὅτι πέρα ἀπὸ τὴν ὑποβλητικὴ ἱεροτελεστία τῆς ̓Ολυμπίας δὲν ὑφίσταται κανένα σημαντικὸ συνεχτικὸ στοιχεῖο, ποὺ νὰ ἐπιτρέπει τὴ θεώρηση τῶν σύγχρονων αὐτῶν ἀγώνων σὰν μιᾶς μορφῆς διαχρονικῆς ἐπιβεβαιώσεως τῆς ζωτικότητος τοῦ ̓Ολυμπιακοῦ πνεύματος. Τὰ θορυβώδη θεάματα, ποὺ διοργανώνονται κάθε τετραετία ἀνὰ τὴν ὑφήλιο, δὲν μποροῦν νὰ ἔχουν οὐσιαστιχὴ σχέση μὲ τὸ ἀληθινὸ περιεχόμενο τῶν ̓Ολυμπιακῶν ̓ Αγώνων, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦσαν ύψιστο ἀθλητικὸ γεγονὸς ἀλλὰ καὶ διαδικασία θρησχευτικῆς μυήσεως μὲ ὑπόβαθρο σαφῶς φυλετικό. Ἢ κενότητα τῶν διοργανώσεων αὐτῶν, ποὺ ἀπεριόριστα ἀπέχουν ἀπὸ τὸ πραγματικὸ νόημα τῆς ἀρχέγονης ̓Ολυμπιακῆς ̓Ιδέας, ὄχι μόνο συνιστᾶ τὴ διαπόμπευσή τῆς, ἀλλὰ καὶ συνυφαίνεται μὲ τὴν εὐρύτερη χατάπτωση θεσμῶν καὶ ἀξιῶν ποὺ χαρακτηρίζει τὴν ἐποχή μας. Κάποτε ἡ ̓Ολυμπιαχνὴ Φλόγα συμβόλιζε τὴ μεγαλοσύνη τῆς ἀνθρώπινης διάνοιας καὶ ἐξέφραζε ὅ,τι πιὸ ὑψηλὸ ἰδανικὸ ὑπῆρχε. Σήμερα ἀντίθετα τὰ πάντα ἔχουν καλυφθεῖ κάτω ἀπὸ ἕνα πέπλο ὑποκρισίας καὶ ἐχχυδαϊσμοῦ. Τὸ κλαδὶ τῆς ἐλιᾶς καὶ τὸ δάφνινο στεφάνι-ἔπαθλα τῆς Νίκης ἔχουν ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ οἰχονομικὰ ἀνταλλάγματα, ἐνῶ ξενόφερτα ἀθλήματα ἔχουν κυριαρχήσει συρρικνώνοντας τὸν τομέα τοῦ χλασσικοῦ ἀθλητισμοῦ. Εἶναι ἄλλωστε φανερό, περισσότερο ἀπὸ ποτὲ ἄλλοτε, ὅτι ἡ σύγχρονη ἀνθρωπότητα διανύει μία μεταιχμιακὴ ἐποχή, ἡ ὁποία χαρακτηρίζεται ἀπὸ μία θύελλα ἀμφισβητήσεων. ̓Η κυριαρχία τοῦ οἰχονομισμοῦ σὲ κάθε ἐπίπεδο τῆς ζωῆς κατέστησε τὸν ὠφελιμισμὸ κεντρικὴ διάσταση τῶν ἀτομικῶν καὶ κοινωνικῶν δραστηριοτήτων, ἐνῶ ὁ εὐδαιμονισμὸς προσέλαβε τὴ μορφὴ αὐτοσχοποῦ, ὁ ὁποῖος ἀπορρόφησε καὶ ἀφομοίωσε κάθε ζωτικὴ ἀνησυχία ποὺ διέκρινε μέχρι τότε τὸν ἄνθρωπο. Μέσα στὴν καταιγιστικὴ αὐτὴ ἀναθεώρηση παγιωμένων θεσμῶν καὶ ἀξιὧν, ποὺ κατεῖχαν διαχρονικὴ σημασία στὴν ἐξέλιξη τοῦ πολιτισμοῦ, ἑπόμενο ἦταν νὰ προσβληθεῖ ἀπὸ τὴ νόσο τῆς ὑλιστικῆς ἀντιλήψεως καὶ ὁ τομέας τοῦ ἀθλητισμοῦ. ̓Αρκεῖ μία ἐξεταστικὴ προσέγγιση, γιὰ νὰ γίνει κατανοητὸ ὅτι τὸ ἀληθινὸ ἀθλητικὸ ἰδεῶδες ὄχι μόνο ἔχει «στρέψει» καὶ θεωρεῖται ἀνύπαρχτο, ἀλλὰ τὴ θέση του ἔχει καταλάβει ἕνα ἐπίπλαστο ἀθλητικὸ ὅραμα, τὸ ὁποῖο ταύτισε καὶ συνέδεσε τὴν ἀγωνιστικὴ ἐπιτυχία μὲ οἰκονομικὲς ἀπολαυές.