Ἢ ἀναγέννηση τῶν ἀθλητικῶν ἀξιῶν Ἢ ἐπιβλητικότητα τῆς ἀρχαιοπρεποῦς τελετῆς, τὴν ὁποία γιὰ µία ἀκόμη φορὰ ὁ "Ελληνισμὸς παρακολούθησε μὲ ἱερὴ συγκίνηση νὰ λαμβάνει χώρα στὴν ᾿Αρχαία ᾿Ολυμπία, μὲ ἐπίκεντρό τῆς τὴν ᾿Αφὴ τῆς ᾿Ολυμπιαχκῆς Φλό- γᾶς, προκειμένου νὰ μεταφερθεῖ γιὰ τὴν τέλεση τῶν ᾿Ολυμπιακῶν ᾿Αγώνων στὴν πόλη τῆς Βαρκελώνης, ἀποτέλεσε ἀναμφισβήτητα ἀντικείμενο ἐκδηλώ- σεως σεβασμοῦ. Συγχρόνως ὅμως κατέστη καὶ ἐπίχεντρο πολλῶν προβληµα- τισμῶν, ὅπως καὶ αὐτὸς καθ᾽ ἑαυτὸς ὁ τρόπος διεξαγωγῆς τῶν ᾿Ολυμπιαχκῶν ᾿Αγώνων τῆς Βαρκελώνης. ᾿Αποτελεῖ ἄλλωστε χοινὸ μυστικὸ ὅλων, ὅτι πέρα ἀπὸ τὴν ὑποβλητικὴ ἱεροτελεστία τῆς ᾿Ολυμπίας δὲν ὑφίσταται κανένα σημαντικὸ συνεχτικὸ στοιχεῖο, ποὺ νὰ ἐπιτρέπει τὴ θεώρηση τῶν σύγχρονων αὐτῶν ἀγώνων σὰν μιᾶς μορφῆς διαχρονικῆς ἐπιβεβαιώσεως τῆς ζωτικότητος τοῦ ᾿Ολυμπιακοῦ πνεύματος. Τὰ θορυβώδη θεάματα, ποὺ διοργανώνονται κάθε τετραετία ἀνὰ τὴν ὑφήλιο, δὲν μποροῦν νὰ ἔχουν οὐσιαστιχὴ σχέση μὲ τὸ ἀληθινὸ περιεχόµε- νο τῶν ᾿Ολυμπιακῶν ᾿ Αγώνων, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦσαν ύψιστο ἀθλητικὸ γε- γονὸς ἀλλὰ καὶ διαδικασία θρησχευτικῆς µυήσεως μὲ ὑπόβαθρο σαφῶς φυλε- τικό. Ἢ κενότητα τῶν διοργανώσεων αὐτῶν, ποὺ ἀπεριόριστα ἀπέχουν ἀπὸ τὸ πραγματικὸ νόημα τῆς ἀρχέγονης ᾿Ολυμπιακῆς ᾿Ιδέας, ὄχι µόνο συνιστᾶ τὴ διαπόμπευσή τῆς, ἀλλὰ καὶ συνυφαίνεται μὲ τὴν εὐρύτερη χατάπτωση θε- σμῶν καὶ ἀξιῶν ποὺ χαρακτηρίζει τὴν ἐποχή µας. Κάποτε ἡ ᾿Ολυμπιαχνὴ Φλόγα συμβόλιζε τὴ μεγαλοσύνη τῆς ἀνθρώπινης διάνοιας καὶ ἐξέφραζε ὅ,τι πιὸ ὑψηλὸ ἰδανικὸ ὑπῆρχε. Σήµερα ἀντίθετα τὰ πάντα ἔχουν καλυφθεῖ κάτω ἀπὸ ἕνα πέπλο ὑποκρισίας καὶ ἐχχυδαϊσμοῦ. Τὸ κλαδὶ τῆς ἐλιᾶς καὶ τὸ δάφνι- νο στεφάνι-ἔπαθλα τῆς Νίκης ἔχουν ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ οἰχονομικὰ ἀνταλ- λάγματα, ἐνῶ ξενόφερτα ἀθλήματα ἔχουν κυριαρχήσει συρρικνώνοντας τὸν τοµέα τοῦ χλασσικοῦ ἀθλητισμοῦ. Εἶναι ἄλλωστε φανερό, περισσότερο ἀπὸ ποτὲ ἄλλοτε, ὅτι ἡ σύγχρονη ἀν- θρωπότητα διανύει µία μεταιχμιακὴ ἐποχή, ἡ ὁποία χαρακτηρίζεται ἀπὸ µία θύελλα ἀμφισβητήσεων. ᾿Η κυριαρχία τοῦ οἰχονομισμοῦ σὲ κάθε ἐπίπεδο τῆς ζωῆς κατέστησε τὸν ὠφελιμισμὸ κεντρικὴ διάσταση τῶν ἀτομικῶν καὶ κοινω- νικῶν δραστηριοτήτων, ἐνῶ ὁ εὐδαιμονισμὸς προσέλαβε τὴ μορφὴ αὐτοσχο- ποῦ, ὁ ὁποῖος ἀπορρόφησε καὶ ἀφομοίωσε κάθε ζωτικὴ ἀνησυχία ποὺ διέκρινε μέχρι τότε τὸν ἄνθρωπο. Μέσα στὴν καταιγιστικὴ αὐτὴ ἀναθεώρηση παγιωμένων θεσμῶν καὶ ἀξι- ὧν, ποὺ κατεῖχαν διαχρονικὴ σημασία στὴν ἐξέλιξη τοῦ πολιτισμοῦ, ἑπόμενο ἦταν νὰ προσβληθεῖ ἀπὸ τὴ νόσο τῆς ὑλιστικῆς ἀντιλήψεως καὶ ὁ τομέας τοῦ ἀθλητισμοῦ. ᾿Αρκεῖ μία ἐξεταστικὴ προσέγγιση, γιὰ νὰ γίνει κατανοητὸ ὅτι τὸ ἀληθινὸ ἀθλητικὸ ἰδεῶδες ὄχι μόνο ἔχει «στρέψει» καὶ θεωρεῖται ἀνύπαρ- χτο, ἀλλὰ τὴ θέση του ἔχει καταλάβει ἕνα ἐπίπλαστο ἀθλητικὸ ὅραμα, τὸ ὁ- ποῖο ταύτισε καὶ συνέδεσε τὴν ἀγωνιστικὴ ἐπιτυχία μὲ οἰκονομικὲς ἀπολαυές.