ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ὃ ̓Απὸ τοὺς ̓Ελληνοαμερικανοὺς τὸ φῶς! “Ὑπάρχει μιὰ τεράστιας σημασίας ἐκτίμηση-πληροφορία στὸ ἄρθρο μὲ τίτλο «Ἢ κρίση ταυτότητας τῶν "Ελλήνων τῆς Διασπορᾶς» («Δαυλός», τεῦχος /27, ̓Ιούλιος 1992) τοῦ τακτικοῦ καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Βορείου ̓Ϊλλινόις (ΗΠΑ) κ. Γιώργου Κουρβετάρη, ὁ ὁποῖος συνδυάζοντας τὴν ἰδιότητα τοῦ Ελληνοαμερικανοῦ μὲ ἐκείνη τοῦ κοινωνιολόγου εἶναι ὁ ἐγκυρώτερος ἄνθρωπος, γιὰ νὰ διαπιστώση αὐτὸ ποὺ διεπίστωσε: Ὅτι δηλαδὴ οἱ 'Ελληνοαμερικανοὶ μετὰ τὴν γ ́ γενεὰ αἰσθάνονται περισσότερο Ἕλληνες καὶ ὑπερήφανοι γιὰ τὴν καταγωγή τους ἀπὸ τοὺς ̓Ελληνοαμερικανοὺς τῆς β ́ γενεᾶς -- ἀκόμη κι ἂν δὲν γνωρίζουν ἑλληνικά! Ἢ ἐκτίμησηπληροφορία αὐτὴ διατυπώνεται ἐν συντομία, ἄλλα ἀναλύεται ἐμπεριστατωμένα ὡς πρὸς τὰ αἴτιά της, τὰ ὁποῖα «λένε πολλα» ὄχι μόνο γιὰ τὸ μέγα πρόβλημα τῆς διατηρήσεως τῆς ἑλληνικότητας τῶν ἐντὸς τοῦ Ρωμαίικου Κρατιδίου Ελλήνων, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἰδεολογικὴ θωράκιση ὁὅλόκληρου τοῦ "Ελληνισμοῦ, ὁ ὁποῖος γενικὰ περνᾶ τὴν χειρότερη --τὴν θανάσιμη, θὰ ἔλεγα-- κρίση ταυτότητας ἀπ ̓ ὅσες πέρασε ἕως τώρα διὰ μέσου τῶν χιλιετιῶν τῆς ἱστορικῆς Ἄπάρξεώς του. Σὲ γενικὲς γραμμές: 1 Ὃ Ἕλληνας τῆς β ́ γενεᾶς στὴν ̓Αμερική, φορεὺς τῆς ἰδεολογίας τῆς Ρωμιοσύνης (ὀρθοδοξία, νεοελληνικὴ κουλτούρα ἀποκομμένη ἀπὸ τὴν παγκοσμιότητα τῆς ἑλληνικότητας, φολκλορικὰ στοιχεῖα τῆς Τουρκοκρατίας, ταύτιση «Ελλάδος» καὶ «Ρωμαίικου Κρατιδίου», μὲ ὅλα τὰ αἰσθήματα ἐθνικῆς μειονεξίας ποὺ συνεπάγεται ἡ ταύτιση αὐτή), ἦταν ᾱπολύτως τρωτὸς καὶ ἀθωράκιστος ἡθικά, γιὰ νὰ μπορέση ν ̓ ἀντέξη στὴν ἐξουθενωτικὴ πίεση τοῦ ἀμερικανικοῦ περιγύρου, τῆς ἀδυσώπητης αὐτῆς ἀνθρωποχοάνης, ποὺ πολτοποιεῖ καὶ ἰσοπεδώνει ὅλες τὶς «ὑποκουλτοῦρες» τῶν μειονοτήτων ποὺ ζοῦν στὴν ἀπέραντη αὐτὴ χώρα. 'Ο Ἓλληνοαμερικανὸς τῆς β ́ γενεᾶς, ἀποκλειστικὰ «Ρωμιὸς» (μὲ ἀνύπαρκτη ἢ Ἄποτυπωδέστατη ---τὸ πολὺ--- αἴσθηση τοῦ ̓Ελληνικοῦ μας Μεγαλείου), μὲ μόνο συνεκτικὸ δεσμὸ τὴν ̓ὤρθοδοξία (ποὺ πάντως δὲν ἦταν ἄποκλειστικὰ «ἑλληνική», ἀφοῦ ὀρθόδοξοι εἶναι καὶ οἱ Ρωσοαμερικανοί, οἵ Βουλγαροαμερικανοί, οἱ Σερβοαμερικανοὶ καὶ τόσοι ἄλλοι), μὲ τὶς «παραδόσεις» τοῦ τσάμικου, τοῦ ζεϊμπέκικου, τοῦ μουσακᾶ καὶ τῆς φουστανέλλας, δὲν διέφερε ἀπὸ ἄποψη ἰδεολογικῆς ἀνθεκτικότητας ἀπὸ ὁποιανδήποτε ἄλλη μειονότητα τῆς ̓Αμερικῆς --καὶ ἔτσι συνεθλίβετο ἄνυπεράσπιστος καὶ ἀφωμοιώνετο μέσα στὸ μεγάλο ὑπερατλαντικὸ χωνευτήρι. 2) Ὃ ̓Ελληνοαμερικανὸς τῆς γ ́ καὶ ἐπέκεινα γενεᾶς, ἀποκομμένος πιὰ ἀπὸ τὸν θλιβερὸ Ρωμιοσυνισμό, μορφωμένος «ἀμερικανικά» μὲν ἀλλὰ ἀποκτώντας ἐπαφὴ μὲ τὴν ἑλληνικότητα τὴν παγκόσμια (τὴν διάχυτη στὸν σύγχρονο παγκόσμιο Πολιτισμὸ καὶ πανταχοῦ παροῦσα σ ̓ ὅλες τὶς γλῶσσες καὶ σ ̓ ὅλους τοὺς κλάδους τῆς ̓Επιστήμης, τῆς Τεχνολογίας, τοῦ Στοχασμοῦ, τῆς Τέχνης,