ΑἸΙΣΊΔΙΑ ΚΑΙ ΑΛΗΡΙΓΑ 'Υψηλὀὸν παράδειγμα Ὃ καθηγητὴς τῆς ἱστορίας στὸ ᾿Ιόνιο Πανεπιστήµιο κ. Πέτρος Πιζάνιας σὲ συνέντευξί του στὴν «᾿ Ελευθεροτυπία» μεταξὺ ἄλλων βαθυστοχάστων ἐδήλωσε καὶ τὰ ἀκόλουθα: «Δὲν εἶναι ὅμως μόνο πόση ἱστορικὴ γνώση ὑπάρχει σήμερα. Τὸ πιὸ σημαντικὸ καὶ σπάνιο εἶναι, ἂν χαρακτηρίζει τὸν ἑλληνικὸ λαὸ ἡ ἱστορικὴ σκέψη. Κατ᾽ ἀρχὴν ἡ ἱστορικὴ γνώση λίγο-πολὺ εἶναι διαδεδομένη --- ἀσφαλῶς μέσα ἀπὸ κλισὲ καὶ μὲ πολλὲς κοινοτοπίες γενικότερα, ἀλλὰ καὶ μὲ πολλὲς ἀναφορὲς ἀνόητες, θὰ ἔλεγα, σὲ μιὰ παρωχημένη ἰδεολογία (καταγόμαστε ἀπὸ τοὺς ᾿Αρχαίους Ἕλληνες, ἕλλη- νοχριστιανισμὸς κ.ἄ.). Οἱ τελευταῖοι κοινοί τόποι καταστρέφουν τὴν ἱστορικὴ σκέ- ψη καὶ διαστρεβλώνουν τὴν ἱστορικὴ γνώση». Ὥστε ἡ πεποίθησίς μας ὅτι καταγόμαστε ἀπὸ τοὺς ᾿Αρχαίους Ἕλληνες ἀ- ποτελεῖ «ἀνόητη ἀναφορὰ σὲ μιὰ παρωχημένη ἰδεολογία»! Θαυμάστε ἕναν καθη- γητὴ πανεπιστημίου καὶ μάλιστα τῆς ἱστορίας γιὰ τὸν σεβασμὸ ποὺ δείχνει στὴν ἱστορικὴ ἐθνική ταυτότητά μας. Κι᾿ ἂν εἶναι ἀνοησία ὅτι καταγόμαστε ἀπὸ τοὺς ᾿Αρχαίους Ἕλληνες, τότε ἀπὸ ποιούς καταγόμαστε; Καὶ τί παραπάνω ἔλεγε ὁ Φαλμεράῦερ; ᾿Αλλὰ τὸν κ. καθηγητὴ δὲν τὸν ἐνοχλεῖ μόνον ἡ πίστις μας γιὰ τὴν καταγωγή μας, τὸν ἐνοχλεῖ ἐπίσης ἡ ἀγωνιστικότητα καὶ ἡ ἀφοσίωσι στὴν Μα- κεδονία. Γράφει λοιπόν: «Αὐτὸ ποὺ συμβαίνει αὐτὲς τὶς μέρες, ποὺ ὅλοι αἰσθανόμαστε Μακεδόνες μὲ μιὰ σά- ρισσα στὸ χέρι κι᾿ ἕναν βουκεφάλα στὸ στομάχι μας, δείχνει πόσο βαθύτατα περι- φρονεῖ ἡ “ἄρχουσα᾽᾽ (μὲ τὴν εὐρεῖα σημασία) ἑλληνικὴ κοινωνία τὴν ἱστορία μας. Καὶ δυστυχῶς πολλοὶ ἱστορικοί --- ἐπικίνδυνα πολλοὶ --- περπατᾶνε τὰ μονοπάτια τῆς ἱστορικῆς γνώσης ποὺ χαράζουν ποικιλώνυμοι Μακεδονομάχοι...». Τέτοιες ἀντιλήψεις φυσικὰ δὲν μπορεῖ νὰ τὶς σχολιάση κανείς, οὔτε φυσικώ- τερα τὶς περίμενε ἀπὸ Ἕλληνα καθηγητὴ Πανεπιστημίου. Πρωτάκουστο Στὴν περιοχὴ τῶν Γλυκῶν Νερῶν ᾿Αττικῆς ἀνευρέθησαν τυχαίως Μυκηναϊ- κοὶ τάφοι. Πολλοί. Ἕνας ἐξ αὐτῶν φαίνεται «βασιλικός», διότι ἔχει διάδρομο εἴ- κοσι περίπου μέτρων, ἴσως καὶ περισσότερο. :Ο ταφικὸς διάδρομος, ὅπως εἶναι φυσικό, καταλήγει σὲ θολωτὸ.τάφο, ποὺ κατὰ τὴν ἀρχαιολογικὴ ὑπηρεσία εὑρί- σκεται εἰς βάθος κάτω τοῦ δρόμου. Σημειωτέον, ὅτι ὁ δρόμος εἶναι ἕνας χωματό- δρομος δίχως κυκλοφορία. Τελικὰ ἀπεφασίσθη νά... καταχωθῆ ὁ διάδρομος καὶ νά... μὴ ἀνοιχθῆ ὁ τάφος μὲ τὸ αἰτιολογικό, ὅτι ἡ ἀνάσκαψί των ἀφήνεται... «γιὰ τὶς μελλοντικὲς γενεές»!!! Εὐτυχῶς τὸ κοινοτικὸ συμβούλιο καὶ οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς ἔχουν ἀντίθε- τη γνώμη ἀπὸ τοὺς συγχρόνους νεκροθάπτες τοῦ 'Ελληνισμοῦ. Οἱ τάφοι θὰ ᾱ- νασκαφθοῦν εἴτε τὸ θέλει εἴτε ὄχι ἡ «ἁρμοδία» ὑπηρεσία. ἼΑλλως τε ἡ ἀποκάλυ-