ΠΛ ΟΝΙΑΙ αμ Μηδενικὰ Νὰ ταξιδεύεις μὲ τὶς ὧρες νύχτα, θεριστἠ µήνα, ποὺ σὰ σπυρὶ καλαμπο- κιοῦ ἦταν τὸ φεγγάρι, καὶ νὰ γίνεσαι εὐφρόσυνα δεκτὸς σὲ μοναστήρι µα- κρινὸ μὲ τὶς μνῆμες τῶν αἰώνων νὰ φτεροκοπᾶνε νυχτοπούλια, νὰ σοῦ ᾱ- νοίγουν διάπλατα τὴ βαρειᾶ σιδερένια πόρτα νύμφες ἀνύμφευτες, ποὺ θω- ρῶντάς τες νὰ λές, «κι ἐγὼ τί κατάλαβα µέσα στὴν τόση ἀλμύρα...», νὰ σὲ προσμένει ὄρθιος ὁ αἰδεσιμώτατος, γιὰ νὰ σὲ ὁδηγήσει σὲ τράπεζα στρωμέ- νη, ἀποτελεῖ ἐμπειρία ἀνεπανάληπτη. Μὰ ὁ ἔξ᾽ ἀπὸ δῶ, ποὺ δὲν εἶχε δουλειὰ νὰ κάνει, μ᾽ ἔβαλε στὸ μάτι, καὶ στὴν πρώτη µου κιόλας μπουκιὰ παρ” ὀλίγο νὰ μὲ πνίξει. «'Η κυρία», εἶπε ὁ αἰδεσιμώτατος, «εἶναι εὐσεβεστάτη, λογοτέχνις καὶ δημοσιογράφος». Τί τό ᾽θελε ὁ εὐλογημένος! Καὶ τὰ πηρούνια ἔμειναν μετέωρα, ἄστραψαν τὰ μάτια καὶ οἱ λέξεις, μικρὰ αἰχμηρὰ βέλη, κινήθηκαν κατὰ πάνω μου βια- στικές, ἀνυπόμονες. --- Σὲ ποιά ἐφημερίδα γράφετε, --- Σὲ καμμία. Καὶ αὐ- θωρεὶ τὰ μάτια σκοτείνιασαν, τὰ πηρούνια ἄρχισαν πάλι ν᾿ ἀνεβοκατεβαί- νουν κι ἐγὼ τό ᾽ριξα στὶς ἐξισώσεις: ε Ὁ λ 3 δ ΞΊ.1.000, ἀλλὰ 1.000 --- ὃ Ξ0, ἄρα, ε τ λΞ0. Σεβαστὲ κι ἀγαπητέ μου αἰδεσιμώτατε, τὸ διαπιστώσατε καὶ μόνος σας. Δὲ γίνεται τίποτα. Κατηφορίζοντας τὴν Πανεπιστημίου μὲ παλιά μου συμμαθήτρια, ἔπεσα πάνω σὲ φίλο ἐκλεκτό, ἀπ᾿ αὐτοὺς ποὺ τοὺς ἀγαπᾶς, ποὺ τὸ ξέρεις ὅτι σὲ ἀγαποῦν, μὰ δὲν τοὺς συναντᾶς πιὰ καὶ συναντᾶς ἄλλους, πού, ὅταν τοὺς κό- βεις ἀπὸ μακριά, ἀλλάζεις πεζοδρόμιο. «᾿Εσύ», μοῦ λέει, «εἶσαι σὰν τοὺς ἐ- κτετιναγμένους τῆς Π. Διαθήκης, ποὺ μὲ τό ᾽να χέρι πολεμοῦσαν καὶ μὲ τ᾽ ἄλλο ἔχτιζαν». «Δὲ χτίζει», τὸν ἀντίκοψε ἡ παρέα μου κι ἐκεῖνος ἄρχισε τὸ παλιό μου τροπάριο: «Θὰ πάω στὴ ζούγκλα μὲ τὸν Ταρζάν...». Ο ἴδιος πά- ντα, ποὺ ὁσάκις θύμωνε μὲ κάτι, μᾶς πετοῦσε κατάμουτρα τὸ τραγουδάκι του κι ἐμεῖς ψαχνόµαστε. Τώρα τὸ εἴπαμε μαζὶ καὶ οἱ περαστικοὶ ἔκαναν χά- ἔι κουνώντας τὰ κεφάλια τους. «Δὲν ξεχνῶ τὶς ἐκθέσεις της», εἶπε πάλι ἡ πρώην μου, «ἀλλὰ ἔπρεπε νὰ γίνει δημοσιογράφος. Εἶχε πέννα». «Ποῦ ζεῖ- τε, σεῖς, κυρία μου; Δὲ χρειάζεται νὰ ἔχεις πέννα, γιὰ νὰ γίνεις δημοσιογρά- φος. Ὃ Στάιμπεκ ἔχασε τὴ δουλειά του ἀκριβῶς, γιατὶ εἶχε πέννα». «Καὶ στὸ τέλος», συμπλήρωσα ἐγώ, «ψάρευε γιὰ νὰ ἐπιβιώσει. ᾿Αλλὰ κι ἐκεῖνο τὸ θεριό, ποὺ ἔστειλε στὸ διάολο ὅλους τοὺς ἐκδότες, ἔστησε τὴ σκηνή του στὶς ὄχθες τῆς λίμνης καὶ μιὰ νύχτα βρίζοντας τ᾽ ἀστέρια πέρασε στὸ ἔ- χαστο σκάνδαλο, ποῦ τὸ πᾶς; ᾿Αλήθεια, ἔγραφες ἄλλοτε. Γιατί σταμάτη- σες;». «Γιὰ νὰ μὴν αὐτοκτονήσω». Δὲν αὐτοκτονήσαμε, φίλε: βουλιάξαμε ἀργά, ἀνεπαισθήτως. Κρατήσαμε ὅμως τὴν ὀργή, κι αὐτὸ εἶναι κάτι. Στὸ σπίτι μὲ περίμενε ἡ Τσιτσιολίνα, ποὺ στὸ Δελτίο Εἰδήσεων, παρα- καλῶ, παρουσίαζε τὶς φωτογραφίες ποὺ θὰ χρησιμοποιοῦσε, λέει, ἀργότερα γιὰ τὴ σεξουαλικὴ διαπαιδαγώγηση τοῦ γιοῦ της. Θαυμάζω τὴν Τσιτσιολί- να, ποὺ τὸ πνεῦμα της ἄστραψε καὶ βρόντηξε στὴ συνέντευξη ποὺ χάρισε στὸ πανελλήνιο: --- Πῶς τὰ καταφέρετε νὰ ἐκλεγεῖτε βουλευτής; --- Δεί- χνοντας τὸ στῆθος μου. --- Ἔχετε φιλοδοξίες καὶ γιὰ πρωθυπουργός; --- -----