ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΕΩΡΓΑΝΑΣ ΔΕΛΦΟΙ: Παγκόσμια ἐπίδραση ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα μέχρι τώρα Ὃ Πλούταρχος εἰς τὸ βιβλίον του τῶν ̓Ἠθικῶν «Περὶ τοῦ μὴ χρᾶν νῦν ἔμμετρα τὴν Πυθίαν» 408, 29 σ. 338 τ. Ν, Ι.οεῦ, διασώζει μίαν καταπληκτικὴν μαρτυρίαν, ποὺ ἀτυχῶς ἐπὶ δύο χιλιετίες δὲν ἀξιοποίησαν οἱ ἱστορικοὶ καὶ ἐπὶ ἕναν καὶ ἥμισυ αἰῶνα ἀπέκρυψαν οἱ ἐντεταλμένοι τὴν παιδείαν τῶν ̓ Ελλήνων --ἀποροῦμεν διατί. Τὸ παρατιθέμενον ἀπόσπασμα --μαρτυρία γραπτὴ ἀναμφισβήτητη--- ᾱνατρέπει τὰ δεδομένα, ἀποκαλύπτον τὴν ἡλικίαν τοῦ χρηστηρίου: «Νῦν δ ̓ ὦσπερ ἀγωνιῶντες καὶ δεδιότες μὴ τρισχιλίων ἐτῶν ἀποβάλῃ δόξαν ὁ τόπος καὶ τοῦ χρηστηρίου καθάπερ σοφιστοῦ διατριβῆς ἀποφοιτήσωσιν ἔνιοι καταφρονήσαντες». [Δηλ.: τώρα δὲ ὡς ἀκριβῶς ν ̓ ἀγωνιούσαμε καὶ ἐφοβούμεθα, μὴν ἀποβάλῃ ὁ τόπος δόξαν τριῶν χιλιάδων ἐτῶν καὶ μερικοὶ ἀψηφοῦντες ἀποχωρήσουν καθὼς ἐκ σοφιστικῆς διαλέξεως]. Διέδραμον 3.000 ἔτη λειτουργίας μέχρι τοῦ Πλουτάρχου, πλέον τῶν 2.000 ἐτῶν ἀπ ̓ αὐτοῦ, μᾶς δίδουν ἡλικίαν 5.000 ἐτῶν τοῦ χρηστηρίου. ̓Ετυμολογεῖ ὁ Πλούταρχος: ̓Απόλλων σημαίνει τὸν ἕνα καὶ μοναδικόν, προἐρχόμενον ἐκ τοῦ α στερητικοῦ καὶ πολλῶν, ἤτοι ὁ στερούμενος τῶν πολλῶν, ὁ ἕνας καὶ μοναδικός, ἀψευδὴς ἀπόδειξις τῆς μονοθεῖας τῶν "Ἑλλήνων, κατὰ γραπτὴν ἤδη μαρτυρίαν ἡλικίας 5.000 ἐτῶν, δεδομένου ὅτι τὸ χρηστήριον προὐπάρξαν τοῦ Πλουτάρχου 3.000 ἔτη, προστεθέντων 2.000 ἐτῶν ἀπ ̓ αὐτοῦ, δίδει τὴν ἡλικίαν του. Η ὕπαρξις μονοθεῖας βεβαιοῦται εἰς τὸ βιβλίον του «Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων μυστηρίων» (σ. 474): «Οἱ μέντοι δοξάζοντες ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν θεὸν εἷναι, εἰκότως ̓Απόλλωνι καὶ Γῇ κοινῶς ἀνέθεσαν τὸ χρηστήριον, οἰόμενοι τὴν διάθεσιν καὶ κρᾶσιν ἐμποιεῖν τῇ γῇ τὸν ἥλιον, ἀφ” ἧς ἐκφέρεσθαι τὰς μαντικὰς ἀναθυμιάσεις». [Δηλ.: αὐτοὶ μὲν ποὺ πιστεύουν, ὅτι ἕνας καὶ ὁ αὐτὸς εἶναι ὁ θεός, εὐλόγως εἰς τὸν ̓Απόλλωνα καὶ τὴν Γῆν ἀνέθεσαν τὸ χρηστήριον, θεωροῦντες ὅτι ὁ ἥλιος ἐμποιεῖ τὴν διάθεσιν καὶ κρᾶσιν στὴν Γῆ, ἀπὸ τῆς ὁποίας ἐκφέρονται οἱ μαντικὲς ἀναθυμιάσεις]. ὋὋ ὀμφαλὸς αὐτὸς τῆς Γῆς, τῶν Δελφῶν, δὲν εἶναι ὁ μόνος, ἤδη εἰς τοὺς Δελφοὺς διασώζονται δύο, ὁ εἷς εἰς τὸ ὕπαιθρον τοῦ ἱεροῦ χώρου ἀδέσποτος, ὁ ἕτερος ἐντὸς τοῦ Μουσείου, ὁ γνωστός. Περὶ τοῦ πρώτου προφανῶς περιγράφει ὁ Παυσανίας εἰς τὰ Φωκικά: «Τὸν δὲ ὑπὸ Δελφῶν καλούμενον ̓Ομφαλὸν λίθου πεποιημένον λευκοῦ, τοῦτο εἶναι τὸ ἐν μέσῳ γῆς πάσης αὐτοί τε λέγουσιν οἱ Δελφοὶ καὶ ἐν ὠδῇ τινι Πίνδαρος ὁμολογοῦντά σφισιν ἐποίησεν». [Δηλ.: ̓Ο ὑπὸ τῶν Δελφῶν ὀνομαζόμενος ̓Ομφαλὸς εἶναι κατασκευασμένος ἐκ λευκοῦ λίθου (μαρμάρου) καὶ εὑρίσκεται εἰς τὸ μέσον τῆς ὅλης γῆς, ὡς λέγουν οἱ ἴδιοι Δελφοὶ καὶ ὁ Πίνδαρος συμφωνεῖ μ ̓ αὐτοὺς εἰς κάποιαν ὠδήν του]. ἽὝἝτερος ὀμφαλὸς Ἑλληνικῆς προελεύσεως, ὡς μαρτυροῦν αἱ ἐπ ̓ αὐτοῦ παραστάσεις μαιάνδρων καὶ διπλῶν σπειρῶν, φωτογραφίαν τοῦ ὁποίου ἐδημοσιεύσαμεν εἰς τὸ 83 τεῦχος Νοεμβρίου 1988 τοῦ ἐρευνητικοῦ περιοδικοῦ «Δαυλὸς» εἰς ἄρθρον μας μὲ τίτλον «,Η Κρήτη πανάρχαιο ὁρμητήριο ἐξερευνήσεως ὅλης τῆς γῆς», εἶναι ὁ τῶν Κελτῶν λίθος Τωγοε εἰς Οονεπίτγ Οαϊνναν τῆς ̓Αγγλίας. (Ἢ