7468 ΔΑΥΛΟΣ/ 28-29, Αὔγ.-Σεπτ. 1992 τῆς ἀλλοδαπῆς, ποὺ µόνο ἐξ ἀκοῆς γνωρί- ζουν τὴ Μητέρα ᾿Ἑλλάδα. ᾿Ανασύσταση τῶν ᾿Ολυμπιακῶν ᾿Αγώνων, ὅπου θὰ λαμ- βάνουν µέρος καὶ ὅλοι οἱ ἀπόδημοι ἽΕλ- ληνες --ἀπὸ κάθε ἑλληνικὴ κοινότητα μὲ ᾱ- ντιπροσωπίες ἀθλητῶν --- καὶ ἡ διεξαγωγή τους θὰ γίνεται στὴ μητρόπολη τοῦ 'Ελ- ληνισμοῦ κατὰ τακτὰ χρονικὰ διαστήματα σύμφωνα μὲ τὰ κλασσικὰ πρότυπα. Θεωροῦμε, ὅτι εἶναι ζωτικότατης ση- µασίας μιὰ τέτοια στρατηγικῆς φύσεως κί- νηση καὶ ἐλπίζουμε νὰ τύχει εὐνοϊκῆς ἀ- ποδοχῆς ἀπὸ τὸ σύνολο τοῦ πνευματικοῦ καὶ πολιτικοῦ κόσμου. Τὰ κέρδη ποὺ ἔχει Οἱ βλαβερὲς συνέπειες Κύριε διευθυντά, Εἰς τὸ τεῦχος [20 τοῦ «Δαυλοῦ» ἐδημο- σιεύθη ἐπιστολὴ περὶ τῶν ψυχικῶν διατα- ραχῶν μαθητῶν λόγω μονοτονικοῦ. "Ας μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ κάμω τὶς ἑξῆς δύο παρα- τηρήσεις: α) Θεωρῶ ὡς πολὺ πιθανόν, οἱ σημειω- θεῖσες ἀνωμαλίες νὰ ὀφείλωνται εἰς τὸ ὅτι λόγω τῆς προϊούσης ἁπλουστεύσεως ὄχι μόνον τοῦ συστήματος στίξεως-τονισμοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς ὀρθογραφίας (π.χ. μὲ τὴν κα- τάργησιν τῶν διπλῶν συμφώνων) οἱ λέξεις ἔχασαν κάποιον χαρακτῆρα «{ερογλυφι- κῶν» ἢ «ἰδεογραμμάτων», τὸν ὁποῖον εἶχαν λόγῳ ἀκριβῶς τῆς πολυσυνθέτου ὀρθογρα- φίας καὶ συνολικῆς ἐμφανίσεώς των, χάρις ὅμως εἰς τὴν ὁποίαν αὐτὲς κυριολεκτικῶς «ἐν ριπῆ ὀφθαλμοῦ» ἀνεγιγνώσκοντο, ἀνε- γνωρίζοντο καὶ κατενοοῦντο ὡς ἑνιαῖον σύ- νολον καὶ ὄχι ἁπλῶς ὡς ἐν σειρᾶ παράθεσις γραμμάτων. Τώρα δηλ. πρέπει πράγματι νὰ συλλαβίζεται γράμμα πρὸς γράμμα κάθε λέ- ἔις. νὰ ἀνασυντίθεται εἰς τὸ κέντρον ὁρά- σεως τοῦ ἐγκεφάλου καὶ νὰ «κατανοεῖται», συχνὰ δὲ καὶ ἐν συνδυασμῶ πρὸς τὰ συμ- φραζόμενα... Τοῦτο εἶναι φυσικὸν νὰ συνε- πάγεται πρόσθετον διανοητικὸν φόρτον διὰ τὸν τρυφερὸν καὶ ἐν ἀναπτύξει εὑρισκόμε- νον παιδικὸν ἐγκέφαλον. β) ᾿Ανωμαλίες τοῦ προφορικοῦ λόγου λόγω μονοτονικοῦ παρατηροῦνται καὶ εἰς τοὺς ἐνήλικες καὶ δὴ εἰς τοὺς ἐκφωνητὲς τῶν ραδιο-τηλεοπτικῶν μέσων. Αὐτὲς ἐ- ντοπίζονται εἰς τὴν περίπτωσιν τῶν κτητι- κῶν ἀντωνυμιῶν «μου», «σου», «του», «μας», «σας», «των» ἢ «τους», αἷ ὁποῖαι ἄλ- νὰ ἀποκομίσει ὁ ᾿Ελληνισμὸς (κοινωνικά, πολιτιστικά, οἰκονομικά, πολιτικὰ) εἶναι τεράστια, τὸ δὲ κόστος ἀμελητέο. Ὁ ᾿Ἑλληνισμὸς μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ ἀντλήσει --- γιὰ νὰ ἀναγεννηθεῖ --- μέσα ἀ- πὸ τίς πανάρχαιες παραδόσεις καὶ τὰ κλασσικά πρότυπα, ἀρκεῖ μόνο νὰ συνει- δητοποιήσει τὴ δύναμή του, γιὰ νὰ λάμψει πάλι τὸ ᾿Ελληνικὸ Πνεῦμα, τὸ ᾿Αγνὸ καὶ ᾿Αθάνατο. Μετὰ τιμῆς Κωνσταντῖνος Κοῦρος Δούσμανη δ-Ι0, Γλυφάδα (τηλ. 8940308) τῆς μονοτονικῆς γραφῆς λοτε ἐτονίζοντο μὲν ὅταν εἶχαν τὴν ἔν- νοιαν ἀντικειμένων -- προσωπικῶν ἀντω- νυμιῶν (π.χ. μοῦ εἶπε, σᾶς ἔφερα κ.λπ.). ἄλλοτε δὲ ἦσαν ἄτονοι ἐγκλιτικαὶ καὶ εἰ- χαν τὴν θέσιν κτητικῆς ἀντωνυμίας (π.χ. τὸ σπίτι µου,, τὰ παιδιά σας). Δὲν ὑπῆρχε πρό- βληµα οὔτε γιὰ τὸν ἀναγνώστη οὔτε γιὰ τοὺς ἀκροατάς του. Ἤδη ὅμως µετά τὴν ἀνεξήγητη ἔπιμο- νὴ τῶν «μεταρρυθμιστῶν» νὰ μὴν τὶς ἐντά- ἔουν καὶ αὐτὲς στὶς λίγες ἐξαιρέσεις τοῦ γενικοῦ κανόνος περὶ μὴ τονισμοῦ τῶν µο- νοσυλάβων λέξεων (ὅπως συνέβη μὲ τὶς λέ- ξεις που-πού, πως-πώς, ἡ-ἡ) οἱ ἐκφωνηταὶ τῶν κειμένων ἀδυνατοῦν νὰ διακρίνουν, πό- τε ἕνα ἐκ τῶν ὡς ἄνω µορίων εἶναι ἄτονη καὶ πότε τονιζόµενη λέξις... Τὰ φραστικὰ λάθη ποὺ προκύπτουν, κωμικὰ ἕως καὶ ἐξοργιστικά, κατατάσσο- νται εἰς τὶς ἑξῆς δύο κατηγορίες: Α) Ἕνα μόριον, τὸ ὁποῖον θὰ ἔπρεπε νὰ ἐκφέρεται ὡς τονιζόµενη προσωπικἠ ἀντω- νυµία τῆς ἑπομένης λέξεως, ἐκφέρεται ὡς ᾱ- τονη κτητικὴ ἀντωνυμία τῆς προηγουμένης λέξεως: Παραδείγματα: |) (Ο λόγος περὶ παραθαλασσίων βρά- χων): Τὰ κύματά τους ἔσκαψαν κι᾽ ἐ- δημιούργησαν σπηλιές... (ἀντί: Τὰ κύματα τοὺς ἔσκαψαν κι᾽ ἐ- δημιούργησαν κλπ.). 2) ᾿Ανέλαβε τὰ καθήκοντά της, διεξαγω- γῆς ἐκλογῶν... (ἀντί: τὰ καθήκοντα τῆς διεξαγωγῆς...) 3) "Ανθρωποι ποὺ τὴν γνώρισαν σκια-