| τας ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ἈΝΑΓΝΩΣΊΩΝ «Ποίας γλώσσης (ἀνάξιοι) κληρονόμοι ἐσμέν»... Κύριε διευθυντά, Σχετικὰ μὲ τὰ δύο τελευταῖα ἄρθρα τοῦ κ. ̓Απ. Γάτσια τὰ ἀναφερόμενα στὴ Λατινικὴ («Δαυλός», τεύχη 124 καὶ 127), αὐτὴ τὴν ὄντως ἐκβαρβαρισμένη διάλεκτο τῆς "Ἑλληνικῆς Μητέρας Γλώσσας, ἔχω νὰ παρατηρήσω τὰ ἑξῆς: Δὲν μὲ ἐκπλήττει ἡ «ἰταμή», ὅπως γράφει ὁ κ. Γάτσιας, ἐπίθεση ποὺ ὑπέστη ἀπὸ λατίνους καὶ «ἄλλους», οἱ ὁποῖοι ἐθεώρησαν τὸν ξαυτό τους θιγέντα, γιατὶ ἐπὶ τέλους οἱ Ἔλληνες τὸν τελευταῖο καιρὸ ἔχουμε ἀρχίσει νὰ δείχνουμε, ὅτι κατανοοῦμε «ποίας γλώσσης κληρονόμοι ἐσμὲν» καὶ πόσο μεγάλη ὑπῆρξε ἡ προσφορὰ αὐτῆς τῆς γλώσσας στὸν ἀνθρώπινο λόγο, προφορικὸ καὶ γραπτό. ἜὌχω καὶ ἡ ἴδια τὴν ἐμπειρία ἀνάλογων ἀντιδράσεων. Κάθε φορὰ ποὺ δημοσίευσα ἄρθρα μὲ παρόμοιες θέσεις, μὲ κατέκλυσαν μὲ πανάθλια βιβλία, μὲ ρυπαρὰ ἔντυπα, μὲ ἀνώνυμα τηλεφωνήματα καὶ μὲ γελοῖες ἐπιστολὲς γραμμένες στὴ «φονιτικι ατονικι γραφι». Σκοπός τους νὰ εἰρωνευτοῦν, νὰ χλευάσουν, νὰ θορυβήσουν, νὰ τρομοκρατήσουν ἀκόμη. Τίποτε πιὸ κατανοητό. Αὐτὴ εἶναι ἡ μέθοδός τους. "Οπως γράφει καὶ ὁ Χάρης Λαμπίδης στὸ βιβλίο του «Παιδεία καὶ τρομοκράτες», τὸ σκηνικὸ στήνεται ὡς ἑξῆς: «Ὁ Σχεδιασμὸς αὐτὲς τὶς φωνὲς τὶς παρακολουθεῖ, τὶς καταγράφει. Οἱ ὑπηρεσίες του συγκεντρώνουν στοιχεῖα, σχηματίζουν φάκελλο... Ἂν δημοσιευτεῖ κάποιο ἄρθρο ποὺ προβάλλει καὶ ὑπερασπίζεται τὶς ἀξίες τοῦ ̓ Ελληνισμοῦ, γλῶσσα, ἐθνικὴ συνείδηση, ὀρθοδοξία, παιδεία, ἱστορικὴ πορεία, τότε ἀμέσως παίρνουν ἐντολὴ τρεῖς-τέσσερις μοχλοὶ ἥτοι τσιράκια ἤτοι πληρωμένοι κονδυλοφόροι καὶ ἀπαντοῦν εἴτε ἐμμέσως εἴτε μὲ ἀπευθείας ἀναφορὰ στὸν συντάκτη τοῦ ἐν λόγω ἄρθρου... Ὅλα κινοῦνται ἀπὸ κεντρικὸ ἐπιτελεῖο καὶ λειτουργοῦν μὲ μεθοδικότητα... ̓Εκτελοῦν διατεταγμένη δουλειά...». Ο κ. Γάτσιας τοὺς προ(σ)καλεῖ νὰ τὸν ἀντικρούσουν στὴν θέση: «Ἢ Λατινική εἶναι ἡ πλέον ἀνεπτυγμένη γλῶσσα ἀλλὰ μετὰ τὴν Ελληνική». Καὶ λίαν ἐπιεικῶς ἐπιλέγει ὡς πεδίον συζητήσεως τὴ Θεολογία. Καὶ λέγω λίαν ἐπιεικῶς, γιατὶ ἡ διείσδυση τῆς "Ἑλληνικῆς στὴ Λατινικὴ κατὰ τὰ πρῶτα μεταχριστιανικἁ χρόνια εἶναι ἕνα μικρὸ μόνον κεφάλαιο τῆς μεγάλης αὐτῆς ἱστορίας, ποὺ ἐξηγεῖται καὶ ἀποδεικνύεται πανεύκολα, ἀφοῦ τὰ Εὐαγγέλια ἐγράφησαν καὶ διεδόθησαν σὲ ὅλο τὸν κόσμο στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ποὺ ἦταν τότε διεθνής. "Οταν ἄρχισαν νὰ γίνονται οἱ μεταφράσεις ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ γιὰ τὶς μεγάλες λαϊκὲς μᾶζες, στρατιὲς ἑλληνικῶν λέξεων --- τὸ λεγόμενο '"Ψοοβδι]αίτε Εοε]όςἰ[βςΗφμε”’--- εἰσέβαλαν στὴ Δύση μέσω τῆς Λατινικῆς, ἡ ὁποία μὴ ἔχοντας ἀντίστοιχες δικές της χρησιμοποίησε τὶς ἔτοιμες ἑλληνικές. "Ας ἐξετάσουμε ἐνδεικτικὰ τὶς λέξεις ἐπίσκοπος, ἐπισκοπὴ στὶς 5 πιὸ γνωστὲς δυτικὲς γλῶσσες: