| τας ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ἈΝΑΓΝΩΣΊΩΝ «Ποίας γλώσσης (ἀνάξιοι) κληρονόμοι ἐσμέν»... Κύριε διευθυντά, Σχετικὰ μὲ τὰ δύο τελευταῖα ἄρθρα τοῦ κ. ᾿Απ. Γάτσια τὰ ἀναφερόμενα στὴ Λατινικὴ («Δαυλός», τεύχη 124 καὶ 127), αὐτὴ τὴν ὄντως ἐκβαρβαρι- σμένη διάλεκτο τῆς "Ἑλληνικῆς Μητέρας Γλώσσας, ἔχω νὰ παρατηρήσω τὰ ἑξῆς: Δὲν μὲ ἐκπλήττει ἡ «ἰταμή», ὅπως γράφει ὁ κ. Γάτσιας, ἐπίθεση ποὺ ὑπέ- στη ἀπὸ λατίνους καὶ «ἄλλους», οἱ ὁποῖοι ἐθεώρησαν τὸν ξαυτό τους θιγέ- ντα, γιατὶ ἐπὶ τέλους οἱ Ἔλληνες τὸν τελευταῖο καιρὸ ἔχουμε ἀρχίσει νὰ δείχνουμε, ὅτι κατανοοῦμε «ποίας γλώσσης κληρονόμοι ἐσμὲν» καὶ πόσο µεγάλη ὑπῆρξε ἡ προσφορὰ αὐτῆς τῆς γλώσσας στὸν ἀνθρώπινο λόγο, προφορικὸ καὶ γραπτό. ἜὌχω καὶ ἡ ἴδια τὴν ἐμπειρία ἀνάλογων ἀντιδρά- σεων. Κάθε φορὰ ποὺ δηµοσίευσα ἄρθρα μὲ παρόμοιες θέσεις, μὲ κατέκλυ- σαν μὲ πανάθλια βιβλία, μὲ ρυπαρὰ ἔντυπα, μὲ ἀνώνυμα τηλεφωνήματα καὶ μὲ γελοῖες ἐπιστολὲς γραμμένες στὴ «φονιτικι ατονικι γραφι». Σκοπός τους νὰ εἰρωνευτοῦν, νὰ χλευάσουν, νὰ θορυβήσουν, νὰ τροµοκρατήσουν ἀκό- µη. Τίποτε πιὸ κατανοητό. Αὐτὴ εἶναι ἡ µέθοδός τους. "Οπως γράφει καὶ ὁ Χάρης Λαμπίδης στὸ βιβλίο του «Παιδεία καὶ τρομοκράτες», τὸ σκηνικὸ στήνεται ὡς ἑξῆς: «Ὁ Σχεδιασμὸς αὐτὲς τὶς φωνὲς τὶς παρακολουθεῖ, τὶς καταγράφει. Οἱ ὑπηρεσίες του συγκεντρώνουν στοιχεῖα, σχηματίζουν φάκελλο... Ἂν δημοσιευτεῖ κάποιο ἄρθρο ποὺ προβάλλει καὶ ὑπερασπίζεται τὶς ἀξίες τοῦ ᾿ Ελληνισμοῦ, γλῶσσα, ἐθνικὴ συνείδηση, ὀρθοδοξία, παιδεία, ἱστορικὴ πορεία, τότε ἀμέσως παίρνουν ἐντολὴ τρεῖς-τέσσερις μοχλοὶ ἥτοι τσιράκια ἤτοι πληρωμένοι κονδυλοφόροι καὶ ἀπαντοῦν εἴτε ἐμμέσως εἴτε μὲ ἀπευθείας ἀναφορὰ στὸν συντάκτη τοῦ ἐν λόγω ἄρθρου... Ὅλα κινοῦνται ἀπὸ κε- ντρικὸ ἐπιτελεῖο καὶ λειτουργοῦν μὲ µεθοδικότητα... ᾿Εκτελοῦν διατεταγμένη δου- λειά...». Ο κ. Γάτσιας τοὺς προ(σ)καλεῖ νὰ τὸν ἀντικρούσουν στὴν θέση: «Ἢ Λατινική εἶναι ἡ πλέον ἀνεπτυγμένη γλῶσσα ἀλλὰ μετὰ τὴν Ελληνική». Καὶ λίαν ἐπιεικῶς ἐπιλέγει ὡς πεδίον συζητήσεως τὴ Θεολογία. Καὶ λέγω λίαν ἐπιεικῶς, γιατὶ ἡ διείσδυση τῆς "Ἑλληνικῆς στὴ Λατινικὴ κατὰ τὰ πρῶτα μεταχριστιανικἁ χρόνια εἶναι ἕνα μικρὸ µόνον κεφάλαιο τῆς µεγά- λης αὐτῆς ἱστορίας, ποὺ ἐξηγεῖται καὶ ἀποδεικνύεται πανεύκολα, ἀφοῦ τὰ Εὐαγγέλια ἐγράφησαν καὶ διεδόθησαν σὲ ὅλο τὸν κόσµο στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ποὺ ἦταν τότε διεθνής. "Οταν ἄρχισαν νὰ γίνονται οἱ µεταφρά- σεις ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ γιὰ τὶς µεγάλες λαϊκὲς μᾶζες, στρατιὲς ἑλληνικῶν λέξεων --- τὸ λεγόμενο '"Ψοοβδι]αίτε Εοε]όςἰ[βςΗφμε”’--- εἰσέβαλαν στὴ Δύ- ση µέσω τῆς Λατινικῆς, ἡ ὁποία μὴ ἔχοντας ἀντίστοιχες δικές της χρησι- µοποίησε τὶς ἔτοιμες ἑλληνικές. "Ας ἐξετάσουμε ἐνδεικτικὰ τὶς λέξεις ἐπί- σκοπος, ἐπισκοπὴ στὶς 5 πιὸ γνωστὲς δυτικὲς γλῶσσες: