ΔΑΥΛΟΣ/ 130, ̓Οκτώβριος [992 7481 τὴν ὁποία διέδωσαν στὶς ἐπαρχίες ὄχι φιλόλογοι ἢ ποιηταί, ἀλλὰ στρατιῶτες, ἔμποροι, τυχοδιῶκτες. Γι ̓ αὐτὸ καὶ ὁ Γάλλος ποιητὴς θυ Βε]]αγ κατὰ τὸν [6ο αἱὤνα (“Ῥείξηξε εἰ ΙΙι5ιΓΒΙἱΟη ἄὲ | Ι.Άπρυε ΕΓ8ΠΕΒΙςε”) ἐπεδίωκε τὸν ἐξευγενισμὸ τῆς Γαλλικῆς μὲ τὴν εἰσαγωγὴ ἑλληνικῶν λέξεων ἀπ ̓ εὐθείας ἀπὸ τοὺς ̓ Ανακρέοντα, Θεόκριτο. Ὁ δὲ Εοηςατὰ συμβούλευε: “«ΤόεΓ ἄε πιοίς αἱ ΟΓΙρίης ρτεεφιε”. Τότε εἶναι, ποὺ καθιερώθηκαν στὴ γαλλικἡ λέξεις ὅπως: οςε, ΙγΓία με, ογρίε, ρετὶΡἤγδθβε, δἰγαϊδρεπι κιἄ. κ.ἄ.] Καταλαβαίνω, ὅτι κάπου ἐδῶ πρέπει νὰ σταματήσω. Τὰ πρὸς παράθεσιν στοιχεῖα ἀνεξάντλητα. 'Ο χῶρος περιορισμένος. Θὰ ἤθελα ὅμως νὰ κλείσω μὲ μιὰ συγκλονιστικἡ μαρτυρία: ̓Εκδόσεις Ὠιποά (ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες τοῦ κόσμου) Παρίσι 1990: “1,65 6ΛΗἱετς ὧδ | αΠᾶίγςε ἄες ἄοππόες”.. «Ιωάννης Παῦλος Μπενζέκρι »τῷ ἀναγνώστῃ τῷ φιλέλληνι χαίρειν. »Φιλεπιστήμων μὲν φύσει ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀείποτε καὶ πανταχοῦ, ὁμολογεῖται δὲ ὡς πηγὴ τῶν μαθημάτων τὰ τῶν παλαιῶν ̓ Ελλήνων εὑρήματα. Διδάσκαλος μὲν ἐγένετο ̓Αριστοτέλης τοῦ συλλογίζεσθαι, καὶ τοῖς Ρωμαϊκοῖς καὶ τοῖς Ἄραψιν. ̓Ελληνίζει δὲ καὶ νῦν ἡ ἐπιστήμη καὶ ἄχρι τῶν τῆς ἀνατολῆς μεθορίων. ̓Αδύνατον γὰρ πεπαιδευμένω τινι βαρβάρῳ τὸ τεχνιτεύειν ἄνευ τριακοσίων τῶν τῆς ̓ Ελλάδος λέξεων...». Καὶ συνεχίζει ἔτσι ἐπὶ μακρόν. Μετὰ τιμῆς Αννα Τζιροπούλου-Εὐσταθίου Φιλόλογος ̓Ακτή Τρ. Μουτσοπούλου [6, 185-35 Πειραιεὺς Ἑλληνισμός, Χριστιανισμὸς καὶ ̓Ιουδαϊσμὸς ̓Ελλογιμώτατον Διευθυντὴν Περιοδικοῦ «ΔΑΥΛΟΣ» Κύριον Δημήτριον ]. Λάμπρου ̓Αθήνας Κύριε διευθυντά, Ὡς παλαιὸς συνδρομητὴς καὶ προσεκτικὸς ἀναγνώστης τοῦ ἀξιολόγου Περιοδικοῦ σας πιστεύω, ὅτι δικαιοῦμαι νὰ ἐκθέσω δι ̓ αὐτοῦ ὡρισμένες σκέψεις, ὅσον ἀφορᾷ τὰ δημοσιεύματα τῶν τευχῶν 12] καὶ 126 καὶ τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται εἰς τὸ ὄντως μεγάλο καὶ εὐαίσθητο θέμα τῶν σχέσεων ἢ ἀντιθέσεων Χριστιανισμοῦ καὶ "Ἑλληνισμοῦ. Βεβαίως καὶ ὁ ἀρθρογράφος καὶ ὁ ἐπιστολογράφος τοῦ Περιοδικοῦ σας, σεβαστοὶ καὶ οἱ δύο, ἔπρεπε νὰ γνωρίζουν τὴν μοναδικὴ καὶ ἀναμφισβήτητον συμβολὴ τῆς ̓Ορθοδόξου ̓Εκκλησίας μας εἰς τὴν διατήρησιν τῆς γλώσσης μας, διὰ τὴν ὁποίαν καὶ τὸ Περιοδικό σας ἀγωνίζεται, ὡς ἐπίσης καὶ ὅτι τὰ Μοναστήρια τῆς ̓Εκκλησίας μας διεφύλαξαν ἀνὰ τοὺς αἰῶνας τὰς συγγραφὰς τῶν ̓ Αρχαίων καὶ ὅτι αὐταὶ ἀπετέλεσαν κείμενα σπουδῆς καὶ γνώσεως ὄχι μόνον τῶν Μεγάλων Πατέρων τῆς ̓Εκκλησίας μας, τινὲς τῶν ὁποίων συνέγραψαν καὶ εἰδικὰς περὶ αὐτῶν διατριβάς, ἀλλὰ καὶ τῶν κατὰ τὴν τουρκοκρατίαν ὑπὸ τῆς ̓Εκκλησίας μας λειτουργούντων Σχολῶν καὶ Σχολείων, καὶ ὅτι Πατέρες τῆς ̓Εκκλησίας, ὡς ὁ Εὐστάθιος Θεσσαλονίκης καὶ ἕτεροι ἄλλοι, συνέγραψαν μελέτας περὶ τῆς ̓Ελληνικῆς Γλώσσης. ̓Επίσης πιστεύω, ὅτι εἶναι λάθος ὅλων μας, ὅταν βλέπωμεν ὄπισθεν ἑκάστης ὀλιγωρίας καὶ ἀμελείας μας ἢ καὶ ἀδυναμίας μας Σιωνιστικὸν δάκτυλον. Βεβαίως ὁ Σιωνισμὸς δὲν ἀγαπᾷ τὴν ̓ Ἑλλάδα καὶ τὸ «ἀθάνατον πνεῦμα» της, ἀλλὰ περισσότερον δὲν ἀνέχεται τὴν ὕπαρξιν τοῦ Χριστιανισμοῦ