7481 ΔΑΥΛΟΣ/ 130, ᾿Οκτώβριος [992 Ρἤγδϑβε, δἰγαϊδρεπι κιἄ. κ.ἄ.] Καὶ συνεχίζει ἔτσι ἐπὶ μακρόν. τὴν ὁποία διέδωσαν στὶς ἐπαρχίες ὄχι φιλόλογοι ἢ ποιηταί, ἀλλὰ στρατιῶτες, ἔ- µποροι, τυχοδιῶκτες. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Γάλλος ποιητὴς θυ Βε]]αγ κατὰ τὸν [6ο αἱ- ὤνα (“Ῥείξηξε εἰ ΙΙι5ιΓΒΙἱΟη ἄὲ | Ι.Άπρυε ΕΓ8ΠΕΒΙςε”) ἐπεδίωκε τὸν ἐξευγενισμὸ τῆς Γαλλικῆς μὲ τὴν εἰσαγωγὴ ἑλληνικῶν λέξεων ἀπ᾿ εὐθείας ἀπὸ τοὺς ᾿ Ανακρέ- οντα, Θεόκριτο. Ὁ δὲ Εοηςατὰ συμβούλευε: “«ΤόεΓ ἄε πιοίς αἱ ΟΓΙρίης ϱτεεφιε”. Τότε εἶναι, ποὺ καθιερώθηκαν στὴ γαλλικἡ λέξεις ὅπως: οςε, ΙγΓία µε, ογρίε, ρετὶ- Καταλαβαίνω, ὅτι κάπου ἐδῶ πρέπει νὰ σταματήσω. Τὰ πρὸς παράθεσιν στοιχεῖα ἀνεξάντλητα. 'Ο χῶρος περιορισμένος. Θὰ ἤθελα ὅμως νὰ κλεί- σω μὲ μιὰ συγκλονιστικἡ μαρτυρία: ᾿Εκδόσεις Ὠιποά (ἀπὸ τὶς µεγαλύτε- ρες τοῦ κόσμου) Παρίσι 1990: “1,65 6ΛΗἱετς ὧδ | αΠᾶίγςε ἄες ἄοππόες”.. «Ιωάννης Παῦλος Μπενζέκρι »τῷ ἀναγνώστῃ τῷ φιλέλληνι χαίρειν. »Φιλεπιστήμων μὲν φύσει ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀείποτε καὶ πανταχοῦ, ὁμολογεῖται δὲ ὡς πηγὴ τῶν μαθημάτων τὰ τῶν παλαιῶν ᾿ Ελλήνων εὑρήματα. Διδάσκαλος μὲν ἐγένετο ᾿Αριστοτέ- λης τοῦ συλλογίζεσθαι, καὶ τοῖς Ρωμαϊκοῖς καὶ τοῖς Ἄραψιν. ᾿Ελληνίζει δὲ καὶ νῦν ἡ ἐ- πιστήµη καὶ ἄχρι τῶν τῆς ἀνατολῆς µεθορίων. ᾿Αδύνατον γὰρ πεπαιδευµένω τινι βαρβάρῳ τὸ τεχνιτεύειν ἄνευ τριακοσίων τῶν τῆς ᾿ Ελλάδος λέξεων...». Αννα Τζιροπούλου-Εὐσταθίου ᾽Ακτή Τρ. Μουτσοπούλου [6, 185-35 Πειραιεὺς Μετὰ τιμῆς Φιλόλογος Ἑλληνισμός, Χριστιανισμὸς καὶ ᾿Ιουδαϊσμὸς ᾿Ελλογιμώτατον Διευθυντὴν Περιοδικοῦ «ΔΑΥΛΟΣ» Κύριον Δημήτριον ]. Λάμπρου ᾿Αθήνας Κύριε διευθυντά, Ὡς παλαιὸς συνδρομητὴς καὶ προσε- κτικὸς ἀναγνώστης τοῦ ἀξιολόγου Περιο- δικοῦ σας πιστεύω, ὅτι δικαιοῦμαι νὰ ἐκθέ- σω δι᾽ αὐτοῦ ὡρισμένες σκέψεις, ὅσον ἀ- φορᾷ τὰ δημοσιεύματα τῶν τευχῶν 12] καὶ 126 καὶ τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται εἰς τὸ ὄντως µεγάλο καὶ εὐαίσθητο θέµα τῶν σχέσεων ἢ ἀντιθέσεων Χριστιανισμοῦ καὶ "Ἑλληνι- σμοῦ. Βεβαίως καὶ ὁ ἀρθρογράφος καὶ ὁ ἐ- πιστολογράφος τοῦ Περιοδικοῦ σας, σε- βαστοὶ καὶ οἱ δύο, ἔπρεπε νὰ γνωρίζουν τὴν μοναδικὴ καὶ ἀναμφισβήτητον συµβο- λὴ τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας µας εἰς τὴν διατήρησιν τῆς γλώσσης µας, διὰ τὴν ὁποίαν καὶ τὸ Περιοδικό σας ἀγωνίζεται, ὡς ἐπίσης καὶ ὅτι τὰ Μοναστήρια τῆς ᾿Εκκλησίας µας διεφύλαξαν ἀνὰ τοὺς αἰῶ- νας τὰς συγγραφὰς τῶν ᾿ Αρχαίων καὶ ὅτι αὐταὶ ἀπετέλεσαν κείµενα σπουδῆς καὶ γνώσεως ὄχι μόνον τῶν Μεγάλων Πατέρων τῆς ᾿Εκκλησίας μας, τινὲς τῶν ὁποίων συ- νέγραψαν καὶ εἰδικὰς περὶ αὐτῶν διατρι- βάς, ἀλλὰ καὶ τῶν κατὰ τὴν τουρκοκρατίαν ὑπὸ τῆς ᾿Εκκλησίας μας λειτουργούντων Σχολῶν καὶ Σχολείων, καὶ ὅτι Πατέρες τῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς ὁ Εὐστάθιος Θεσσαλονί- κης καὶ ἕτεροι ἄλλοι, συνέγραψαν μελέτας περὶ τῆς ᾿Ελληνικῆς Γλώσσης. ᾿Επίσης πιστεύω, ὅτι εἶναι λάθος ὅλων μας, ὅταν βλέπωμεν ὄπισθεν ἑκάστης ὀλι- γωρίας καὶ ἀμελείας μας ἢ καὶ ἀδυναμίας μας Σιωνιστικὸν δάκτυλον. Βεβαίως ὁ Σιω- νισμὸς δὲν ἀγαπᾷ τὴν ᾿ Ἑλλάδα καὶ τὸ «ἀθά- νατον πνεῦμα» της, ἀλλὰ περισσότερον δὲν ἀνέχεται τὴν ὕπαρξιν τοῦ Χριστιανισμοῦ