ἢ ́ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ὃ Τὰ κοινωνικὰ ἀδιέξοδα τοῦ Οἰκονομισμοῦ Εἶναι κοινὸς τόπος, ὅτι ὁ «ᾱπασχολούμενος» σήμερα μ ̓ ὁ,τιδήποτε δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ κάνη σωστὰ αὐτὸ ποὺ κάνει. ̓Απὸ τὸν σκουπιδιάρη, ποὺ ἀφήνει τ ̓ ἀπορρίμματα στὸν δρόμο, μέχρι τὸν καθηγητὴ ποὺ διδάσκει κραυγαλέα ψεύδη ὡς ἐπιστημονικὲς ἀλήθειες, ἀπὸ τὸν ἀστυνομικό, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ βρῆ καὶ νὰ συλλάβη ἕναν κοινὸ κλέφτη, μέχρι τὸν γιατρὸ ποὺ δὲν ξέρει νὰ ἐπιδέση ἕνα τραῦμα, ἀπὸ τὸν μεταφορέα, ποὺ καταστρέφει τὰ ἀντικείμενα ποὺ μετακομίζει, μέχρι τὸν λογοτέχνη, ποὺ γράφει ἀκατάληπτα καὶ ἄσχετα μὲ τὴν πραγματικότητα πράγματα, ἀπὸ τὸν ὑδραυλικό, ποὺ φτιάχνει ἢ ἐπισκευάζει στραβᾶ κάποια ἐγκατάσταση, μέχρι τὸν πολιτικό, ποὺ ἀποφασίζει καὶ πράττει ἀνοίτως καὶ χωρὶς νὰ καταλαβαίνη τὶς συνέπειες τῶν πράξεών του γιὰ τὸ σύνολο κ.λΠ., κ.λπ. οἱ ἄνθρωποι γίναμε σήμερα ἐπικινδύνως ἀσυναίσθητοι καὶ ἀνίκανοι «μαστροχαλαστῆδες», ἀκατάλληλοι γιὰ τὸ ἔργο ποὺ ἀναλαμβᾶνουμε, ἀνεπαρκεῖς γιὰ τὶς ἀπαιτήσεις τῆς σωστῆς καὶ δημιουρχικῆς πράξεως. Δὲν μποροῦμε βέβαια νὰ ᾱσχοληθοῦμε μὲ τὴν ἀνίχνευση τῶν αἰτίων τοῦ φαινομένου ποὺ μᾶς ἀπασχολεῖ μέσα στὰ στενὰ πλαίσια ἑνὸς ἀρθριδίου. Εἶναι ὅμως ἁἀπαραίτητο νὰ ποῦμε σὲ χγονδρὲς γραμμές, ὅτι ὁ λόγος ποὺ γίναμε ἀκαρπιάδες εἶναι πρωτίστως ἰδεολογικὸς --μὲ τὴν εὑρεῖα ἔννοια τοῦ ὅρου: Μὲ ἁπλᾶ λόγια δὲν κάνουμε σωστὰ τίποτε, γιατὶ «δὲν ἀγαπᾶμε τὴν δουλειά μας», γιᾶ τὸν λόγο ὅτι ὁ ἰσχύων τρόπος σκέπτεσθαι καὶ πράττειν δὲν μᾶς ὁδηγεῖ στὸ νὰ φτιάξουμε κάτι, ἀλλὰ στὸ νὰ κερδίσουμε χρήματα. Ἔτσι ἀντιμετωπίζει πιὰ ὁ ἄνθρωπος τῆς ̓Εποχῆς τοῦ Οἰκονομισμοῦ καὶ τῆς ̓Εξ-ουσίας τὴν πραγματικότητα: τὴν βλέπει ἐκτὸς οὐσίας, τὴν νομίζει νόμισμα, δὲν μπορεῖ νὰ τὴν προσεγγίση στὴν ἀλήθεια της. Καὶ βεβαίως τὸ «κάνω κάτι» καὶ τὸ «κερδίζω χρήματα» εἶναι δραστηριότητες ἁπολύτως ἄσχετες καὶ ἀσυμβίβαστες μεταξύ τους. Ἢ ἰδεολογία τοῦ καιροῦ μας ἐπέφερε ριζικὸ διαχωρισμὸ τοῦ ἔργου ἀπὸ τὴν ἀμοιβή, γιατὶ οἱ ἐξουσιαστὲς ποὺ καλλιέργησαν καὶ ἐπέβαλαν αὐτὴν τὴν ἰδεολογία οὐδέποτε ἐδημιούργησαν ἔργο: Πάντοτε ἔδρασαν ἀνὰ τὸν κόσμο ὡς ἔμποροι, τραπεζίτες καὶ τοκογλύφοι, δηλαδὴ ποτὲ δὲν παρῆγαν κάτι, ἀλλὰ ὡς οἰκονομιστὲς «ἀεριτζῆδες» ἐτρέφοντο ἄπὸ τὸ προϊὸν τῆς δραστηριότητας τῶν ἄλλων ἀνθρώπων ἢ ἐθνῶν. Αὐτῆς τῆς παρασιτικῆς ἰδεολογίας ἀπόρροια ὑπῆρξεν ἡ συγκέντρωση μεγάλων μαζῶν χαμηλῆς βιολογικῆς στάθμης ἀπὸ τὴν ὕπαιθρο στὶς μεγαλουπόλεις καὶ ἡ συντήρηση τῶν μαζῶν αὐτῶν μὲ παροχὲς τῆς ̓Εξ-ουσίας, χωρὶς ἀπαίτηση γιὰ ἀντίστοιχη ἀπόδοση ἔργου. Στὶς παροχὲς αὐὖτὲς συμπεριλαμβάνεται καὶ ἀπονομὴ πτυχίων, ἀδειῶν ἐπαγγέλ-