ἢ ΄ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ὃ Τὰ κοινωνικὰ ἀδιέξοδα τοῦ Οἰκονομισμοῦ Εἶναι κοινὸς τόπος, ὅτι ὁ «ᾱ- πασχολούμενος» σήμερα μ᾽ ὁ,τι- δήποτε δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ κά- νη σωστὰ αὐτὸ ποὺ κάνει. ᾿Απὸ τὸν σκουπιδιάρη, ποὺ ἀφήνει τ᾽ ἀπορρίμματα στὸν δρόμο, μέχρι τὸν καθηγητὴ ποὺ διδάσκει κραυγαλέα ψεύδη ὡς ἐπιστημο- νικὲς ἀλήθειες, ἀπὸ τὸν ἀστυνο- μικό, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ βρῆ καὶ νὰ συλλάβη ἕναν κοινὸ κλέφτη, μέχρι τὸν γιατρὸ ποὺ δὲν ξέρει νὰ ἐπιδέση ἕνα τραῦμα, ἀπὸ τὸν μεταφορέα, ποὺ καταστρέφει τὰ ἀντικείμενα ποὺ μετακομίζει, μέ- χρι τὸν λογοτέχνη, ποὺ γράφει ἀ- κατάληπτα καὶ ἄσχετα μὲ τὴν πραγματικότητα πράγματα, ἀπὸ τὸν ὑδραυλικό, ποὺ φτιάχνει ἢ ἐ- πισκευάζει στραβᾶ κάποια ἐγκα- τάσταση, μέχρι τὸν πολιτικό, ποὺ ἀποφασίζει καὶ πράττει ἀνοί- τως καὶ χωρὶς νὰ καταλαβαίνη τὶς συνέπειες τῶν πράξεών του γιὰ τὸ σύνολο κ.λΠ., κ.λπ. οἱ ἄν- θρωποι γίναμε σήµερα ἐπικινδύ- νως ἀσυναίσθητοι καὶ ἀνίκανοι «μαστροχαλαστῆδες», ἀκατάλ- ληλοι γιὰ τὸ ἔργο ποὺ ἀναλαμβᾶ- νουµε, ἀνεπαρκεῖς γιὰ τὶς ἀπαιτή- σεις τῆς σωστῆς καὶ δηµιουρχι- κῆς πράξεως. Δὲν μποροῦμε βέβαια νὰ ᾱ- σχοληθοῦμε μὲ τὴν ἀνίχνευση τῶν αἰτίων τοῦ φαινομένου ποὺ μᾶς ἀπασχολεῖ µέσα στὰ στενὰ πλαίσια ἑνὸς ἀρθριδίου. Εἶναι ὅ- µως ἁἀπαραίτητο νὰ ποῦμε σὲ χγονδρὲς γραµµές, ὅτι ὁ λόγος ποὺ γίναμε ἀκαρπιάδες εἶναι πρωτίστως ἰδεολογικὸς --μὲ τὴν εὑρεῖα ἔννοια τοῦ ὅρου: Μὲ ἁπλᾶ λόγια δὲν κάνουμε σωστὰ τίποτε, γιατὶ «δὲν ἀγαπᾶμε τὴν δουλειά µας», γιᾶ τὸν λόγο ὅτι ὁ ἰσχύων τρόπος σκέπτεσθαι καὶ πράττειν δὲν μᾶς ὁδηγεῖ στὸ νὰ φτιάξουμε κάτι, ἀλλὰ στὸ νὰ κερδίσουμε χρήματα. Ἔτσι ἀντιμετωπίζει πιὰ ὁ ἄνθρωπος τῆς ᾿Εποχῆς τοῦ Οἰκονομισμοῦ καὶ τῆς ᾿Εξ-ου- σίας τὴν πραγματικότητα: τὴν βλέπει ἐκτὸς οὐσίας, τὴν νομίζει νόμισμα, δὲν μπορεῖ νὰ τὴν προ- σεγγίση στὴν ἀλήθεια της. Καὶ βεβαίως τὸ «κάνω κάτι» καὶ τὸ «κερδίζω χρήματα» εἶναι δρα- στηριότητες ἁπολύτως ἄσχετες καὶ ἀσυμβίβαστες μεταξύ τους. Ἢ ἰδεολογία τοῦ καιροῦ μας ἐπέ- φερε ριζικὸ διαχωρισμὸ τοῦ ἔρ- γου ἀπὸ τὴν ἀμοιβή, γιατὶ οἱ ἐ- ξουσιαστὲς ποὺ καλλιέργησαν καὶ ἐπέβαλαν αὐτὴν τὴν ἰδεολο- γία οὐδέποτε ἐδημιούργησαν ἔρ- γο: Πάντοτε ἔδρασαν ἀνὰ τὸν κό- σμο ὡς ἔμποροι, τραπεζίτες καὶ τοκογλύφοι, δηλαδὴ ποτὲ δὲν παρῆγαν κάτι, ἀλλὰ ὡς οἰκονο- μιστὲς «ἀεριτζῆδες» ἐτρέφοντο ἄ- πὸ τὸ προϊὸν τῆς δραστηριότη- τας τῶν ἄλλων ἀνθρώπων ἢ ἐ- θνῶν. Αὐτῆς τῆς παρασιτικῆς ἰδεο- λογίας ἀπόρροια ὑπῆρξεν ἡ συ- γκέντρωση μεγάλων μαζῶν χα- μηλῆς βιολογικῆς στάθμης ἀπὸ τὴν ὕπαιθρο στὶς μεγαλουπόλεις καὶ ἡ συντήρηση τῶν μαζῶν αὐ- τῶν μὲ παροχὲς τῆς ᾿Εξ-ουσίας, χωρὶς ἀπαίτηση γιὰ ἀντίστοιχη ἀπόδοση ἔργου. Στὶς παροχὲς αὐὖ- τὲς συμπεριλαμβάνεται καὶ ἀπο- νομὴ πτυχίων, ἀδειῶν ἐπαγγέλ-