ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ Τοῦ ̓Αριστοφάνη Καρφιᾶ Η Ἑλλὰς θὰ παρέμενεν ἀσφαλῶς εἰς αἰώνιον σκότος, ἐὰν ἡ ἀνατολὴ τοῦ ἡλίου ἐξηρτᾶτο ἀπὸ τὴν σύμφωνον γνώμην ἔστω καὶ δύο μόνον κατοίκων της, εἶναι δὲ ἡ μόνη ἐπὶ τῆς γῆς χώρα, ὅπου τὸ μαῦρον καὶ τὸ λευκὸν δὲν αὐθυπαρκτοῦν, ἀλλὰ προσδιορίζονται ἀπὸ τὴν κομματικὴν ἑκάστου τοποθέτησιν. Γνωσταί, παλαιαὶ ἀλήθειαι, ποὺ καθίστανται ἐπίκαιροι, καθὼς ἡ ἼΑνοιξις ἀφίκετο ἐφέτος νεφοσκεπής, οἱ δὲ οἰωνοσκόποι ὅλων τῶν --ισμικῶν πλεγμάτων προφητεύουν δεινά... Εἰς τὸ κασσανδρικὸν αὖτὸ σημεῖον ἀνέκαθεν ὑπάρχει ὁμοφωνία, μόνον ποὺ ἡ ὑπευθυνότης ἀνήκει εἰς τὸν ἀντίπαλον πάντοτε. Οἱ ποιμένες, ὁ εἷς τὸν ἕτερον κατηγορεῖ διὰ τὰ ἐπερχόμενα, ἐνῶ ὅλοι διὰ τὸ «καλὸν» τοῦ λαοῦ ἀγωνίζονται, ὁ ὁποῖος δι ̓ ὅλους εἶναι ὁ μόνος ἀνεξίκακος καὶ ἐσαεὶ προδομένος. Ὁ λαὸς εἰς τὴν Ἑλλάδα εἶναι ἡ ἱερὴ ἀγελάς, ποὺ παράγει τὸν γλυκὸν τῆς ἐξουσίας τυρόν, ἑπομένως καὶ πάντων ἀνεύθυνος. Ὅμως, κύριοι, οἱ ἐξουσιασταί, εἴτε Περικλεῖς εἶναι εἴτε Κλέωνες, ὡς οἱ ἀμανῖται, διὰ νὰ βλαστήσουν χρειάζονται κατάλληλον ἔδαφος, ὑγρασίαν καὶ κοπριάν, τὴν ὁποίαν μόνον τὰ ποίμνια παρέχουν. Οὕτω, ἐν μέσω κρωγμῶν καὶ ἀντεγκλήσεων ἡ Ἑλλὰς ὁδεύει καὶ πάλιν εἰς περιπετείας. Τὸ μέτρον τὸ ἐφεῦρον οἱ Ἕλληνες, διὰ νὰ μετροῦν τὰς ἐκ τῶν ὑπερβολῶν τῶν προκαλουμένας καταστροφάς... τῆς ἐργασίας περικοπήν. Ἔλεγεν ὁ νεανίας, ὅτι εἰς τὸν κομμουνιστικὸν παράδεισον ὁ ἄνθρωπος θὰ ἐργάζεται κατὰ τὰς δυνάμεις του καὶ θὰ ἀπολαμβάνει κατὰ τὰς ἀνάγκας του. Ὅταν ὅμως τὸν παρεκάλεσα νὰ προσδιορίση, ἔστω, τὰς ἰδικάς του μόνον «δυνάμεις» καὶ «ἀνάγκας», ὁ μεῖραξ ἤρχισεν τὴν ψαλτικὴν εἰς τὸν γνωστὸν πλάγιον ἦχον, ἤγουν τὰς κατὰ τῶν μπεριαλιστῶν, καπιταλιστῶν κ.λ.π. ὕβρεις. Πόσον δύσκολον, τὸ δελφικὸν «γνῶθι σ ̓ αὐτόν» !.. Εἰς τὴν ἰδίαν σύναξιν πολὺς λόγος ἐγένετο καὶ περὶ ἐλευθερίας. Ὅμως, πάντοτε τὴν λέξιν συνώδευε κάποιος ἐπιθετικὸς προσδιορισμός, «κοινωνική», «πολιτικὴ» κ.λ.π. Ἔμειναν ἐνεοὶ οἱ νεανίαι, ὅταν τοὺς εἶπα ὅτι αἱ τοιαῦται «ἐλευθερίαι» εἶχον τοσαύτην σχέσιν μὲ τὴν ἐλευθερίαν ὅση ὁ ἡλιακὸς θερμοσίφων μὲ τὴν ἥλιον. Ἡλιακὸς βεβαίως ὀνομάζεται καὶ χρησιμοποιεῖ τὰς ἡλιακὰς ἀκτῖνας, διὰ νὰ θερμάνη τὸ ὕδωρ. Ὅμως, δὲν παύει νὰ εἶναι ἕνας τενεκές, οὐδεμίαν φυσικὴν συνάφειαν ἔχων μὲ τὴν πυρακτωμένην μᾶζαν τοῦ ἡλίου. ἑ πολλὴν συμπάθειαν παρακολουθῶ τὰς βιβλιοπαρουσιάσεις, ποὺ ἤρχισεν εἰς τὰ τελευταῖα τεύχη του ὁ «Δαυλός». Εἴναι τὸ μόνον ἐν Ἑλλάδι περιοδικόν, ὅπου ἐμφανίζονται νέα καὶ ἄγνωστα ὀνόματα. Εἰς τὴν χώραν μας, ὅπου καὶ «οἱ 29 κατασκευαστές» ποιητῶν καὶ λογοτεχνῶν (διὰ νὰ χρησιμοποιήσω τὸ τηλεοπτικὸν σλόγκαν) συνιστοῦν ἐπιμόνως τὰς 5-6 γνωστὰς μάρκας --χωνευτικἀ κυρίως τῆς βαρυστομαχιασμένης μας διανοήσεως-- ἡ παρουσίασις νέων ἀνθρώπων εἶναι μιὰ παρήγορος νότα. Π αρευρέθην τυχαίως εἰς σχετικῶς νεανικὴν σύναξιν, ὅπου νεοκαρεὶς προφανῶς καλόγηρος κάποιου μαρξιστικοῦ τάγματος τῶν ̓Αθηνῶν ἀνέλυε τὰ ἱερὰ κείμενα, καὶ συγκεκριμένως τὴν γνωστὴν περὶ