ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ ΔΙΟΓΕΝΟΥΣ Πανάρχαιοι Ἕλληνες Πελασγοὶ ἄποικοι οἱ δημιουργοὶ τοῦ « Ετρουσκικοῦ» Πολιτισμοῦ ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΣΕΙ͂Σ «ΑΓΝΩΣΤΩΝ» (ΞΕΛΛΗΝΙΚΩΝ) ΓΡΑΦΩΝ Πρῶτος ὁ Μόμμσεν (στὸ ἔργο του "Γπιογ[β[ίσεμε Πἰα]εΚιεπ”) ἐντόπισε ποιχιλία ̓Ετρουσκικῶν γραφῶν στὴν Κεντρικὴ ̓Ιταλία. Συνέλεξε ὄλες τὶς πηγὲς ποὺ βρῆκε, «οἱ ὁποῖες δὲν συγκαταλέγονται στὸ ἀλφάβητο τῆς ̓Οσκίας ἢ τῆς Οὐμβρίας» καὶ τὶς κατέταξε σὲ μιὰ ὁμάδα μὲ τὸν τίτλο «Σαβελλικὲς» (ἀπὸ τὸν λατινικὸ ὅρο δαβε[/ιι). 'Ἡ λέξη ο8βε]]ας εἶναι πιθανώτατα λατινικὴ ἀπόδοση τοῦ «σάβος-ἐλλὸς» (σάβος ἣ σαβὸς Ξ ὁ ἀφοσιωμένος στὴν λατρεία τοῦ Σαβάζιου). Σαβάζιος (Σιβὰ Ζεύς;) ἐκαλεῖτο στὴν Φρυγία, στὴ Λῆμνο, στὴ Σαμοθράκη καὶ ἀλλοῦ ἡ ἐνσάρχωση τοῦ Ζηνὸς (Ζεύς, γενικὴ Ζηνὸς) στὸ πρόσωπο τοῦ Διονύσου (Διό-νυσος Ξ Διογεννημένος).. Ἢ κατάταξη τοῦ Μόμμσεν, ὡς ἀνεμένετο, προεκάλεσε ἔντονη ἀντίδραση. ̓Αντὶ τοῦ ὅρου «Σαβελλικὲς ὁμάδες γραφῆς» προετάθη (Βαοπαπιῖοὶ, Πϊτίπρεγ χ. ἄ.) ἡ (1) Τὰ Σαβάζια μυστήρια, τὰ ὁποῖα ἑορτάζοντο στὴν Φρυγία, ἦταν τελετὲς πρὸς τιμὴν τοῦ Βάκχου. Σαββάζω Ξ ἑορτάζω τὴν ἑορτὴ τοῦ Βάκχου, σαβαῖ ἣ σαβοῖ Ξ προσφώνηση τῶν βακχευόντων, ὅπως τὸ εὐαῖ, εὐοῖ, σαβασμὸς Ξ ἡ ἑορτὴ τοῦ Βάκχου, σαββατεῖον Ξ ὁ ναὸς ὅπου ἐτελεῖτο ἡ λατρεία τοῦ Βάχχου, σαββατισμὸς Ξ ἡ τήρηση τῆς ἀργίας κατὰ τὴν ἡμέρα ἑορτασμοῦ τοῦ σαβασμοῦ, σάββατον Ξ ἡ ἡμέρα ἀναπαύσεως, ὥστε νὰ ἑορτασθεῖ ὁ σαβασμός, σάβυττος Ξ τρόπος κουρᾶς τῆς κόμης κατὰ τὴν μύηση νεοφώτιστων στὰ Σαβάζια μυστήρια, σαβρίας - εἶδος κύλικα, ἀπὸ τὴν ὁποία ἔπιναν «ἁγιασμένο οἶνο» οἱ μυημένοι στὰ Σαβάζια μυστήρια, σαβαρίχη ἣ σαμαρίχη Ξ τὸ γυναικεῖον αἰδοῖο, τὸ ὁποῖον ἔπρεπε νὰ καθαρθεῖ κατὰ τὸν ἑορτασμὸ τῶν Σαβάζιων κ.λπ., περὶ τῶν ὁποίων βλέπε Μέγα Λεξικὸν ̓Ελληνικῆς Γλώσσης τῶν ΙΙ ἀ εἰ! ἃ 9οοιι, ́7μνον ̓Ὀρφέως, ̓Αριστοφάνους Ὄρνιθας, 'Ἠσύχιον, Στράβωνα, Κλήμεντα, Σύλλαν κ.ἄ. Μὲ ἄλλα λόγια, Σαβὸς ̓Ελλὸς ἦταν ὁ 'Ελλὸς ( ́Ελλοί, Σελλοὶ ἦταν ἡ γνωστὴ τάξη τῶν ἱερέων τῶν Πελασγῶν), ὁ ὁποῖος εἶχε ἀφιερωθεῖ στὴν λατρεία τοῦ Βάκχου. Λέξεις τοῦ χαθημερινοῦ μας λεξιλογίου (Σάββατον, σεβασμός, Σαμαρίτης) καὶ εἰδικώτεροι ὅροι (Σίβας ὡς ταυτόσημο τοῦ Σδεὺς ἡ Ζεύς), βαθμοὶ μυστικιστικῶν ταγμάτων (σαβάσμιος καὶ ὄχι σεβάσμιος στοὺς Τέχτονες) ἀλλὰ καὶ ἁπλᾶ ὀνόματα (π.χ. Σάββας, Σαβασμία καὶ ὄχι Σεβασμία) ἕλχουν τὴν καταγωγὴ ἀπὸ πανάρχαια ἑλληνικὰ βαχχικὰ μυστήρια καὶ οὐδεμία σχέση ἔχουν μὲ πολὺ νεώτερους τεχνητούς, κατασκευασμένους ἀπὸ φοινικιστὲς ὅρους.