ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ ΔΙΟΓΕΝΟΥΣ Πανάρχαιοι Ἕλληνες Πελασγοὶ ἄποικοι οἱ δημιουργοὶ τοῦ « Ετρουσκικοῦ» Πολιτισμοῦ ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΣΕΙ͂Σ «ΑΓΝΩΣΤΩΝ» (ΞΕΛΛΗΝΙΚΩΝ) ΓΡΑΦΩΝ Πρῶτος ὁ Μόμμσεν (στὸ ἔργο του "Γπιογ[β[ίσεμε Πἰα]εΚιεπ”) ἐντόπισε ποι- χιλία ᾿Ετρουσκικῶν γραφῶν στὴν Κεντρικὴ ᾿Ιταλία. Συνέλεξε ὄλες τὶς πηγὲς ποὺ βρῆκε, «οἱ ὁποῖες δὲν συγκαταλέγονται στὸ ἀλφάβητο τῆς ᾿Οσκίας ἢ τῆς Οὐμ- βρίας» καὶ τὶς κατέταξε σὲ μιὰ ὁμάδα μὲ τὸν τίτλο «Σαβελλικὲς» (ἀπὸ τὸν λατινι- κὸ ὅρο δαβε[/ιι). 'Ἡ λέξη ο8βε]]ας εἶναι πιθανώτατα λατινικὴ ἀπόδοση τοῦ «σά- βος-ἐλλὸς» (σάβος ἣ σαβὸς Ξ ὁ ἀφοσιωμένος στὴν λατρεία τοῦ Σαβάζιου). Σαβά- ζιος (Σιβὰ Ζεύς;) ἐκαλεῖτο στὴν Φρυγία, στὴ Λῆμνο, στὴ Σαμοθράκη καὶ ἀλλοῦ ἡ ἐνσάρχωση τοῦ Ζηνὸς (Ζεύς, γενικὴ Ζηνὸς) στὸ πρόσωπο τοῦ Διονύσου (Διό-νυσος Ξ Διογεννημένος).. Ἢ κατάταξη τοῦ Μόμμσεν, ὡς ἀνεμένετο, προεκάλεσε ἔντονη ἀντίδραση. ᾿Αντὶ τοῦ ὅρου «Σαβελλικὲς ὁμάδες γραφῆς» προετάθη (Βαοπαπιῖοὶ, Πϊτίπρεγ χ. ἄ.) ἡ (1) Τὰ Σαβάζια μυστήρια, τὰ ὁποῖα ἑορτάζοντο στὴν Φρυγία, ἦταν τελετὲς πρὸς τιμὴν τοῦ Βάκχου. Σαββάζω Ξ ἑορτάζω τὴν ἑορτὴ τοῦ Βάκχου, σαβαῖ ἣ σαβοῖ Ξ προσφώνηση τῶν βακχευόντων, ὅπως τὸ εὐαῖ, εὐοῖ, σαβασμὸς Ξ ἡ ἑορτὴ τοῦ Βάκχου, σαββατεῖον Ξ ὁ ναὸς ὅ- που ἐτελεῖτο ἡ λατρεία τοῦ Βάχχου, σαββατισμὸς Ξ ἡ τήρηση τῆς ἀργίας κατὰ τὴν ἡμέρα ἑ- ορτασμοῦ τοῦ σαβασμοῦ, σάββατον Ξ ἡ ἡμέρα ἀναπαύσεως, ὥστε νὰ ἑορτασθεῖ ὁ σαβασµός, σάβυττος Ξ τρόπος κουρᾶς τῆς κόμης κατὰ τὴν μύηση νεοφώτιστων στὰ Σαβάζια μυστήρια, σαβρίας - εἶδος κύλικα, ἀπὸ τὴν ὁποία ἔπιναν «ἁγιασμένο οἶνο» οἱ μυημένοι στὰ Σαβάζια μυστήρια, σαβαρίχη ἣ σαμαρίχη Ξ τὸ γυναικεῖον αἰδοῖο, τὸ ὁποῖον ἔπρεπε νὰ καθαρθεῖ κατὰ τὸν ἑορτασμὸ τῶν Σαβάζιων κ.λπ., περὶ τῶν ὁποίων βλέπε Μέγα Λεξικὸν ᾿Ελληνικῆς Γλώσσης τῶν ΙΙ ἀ εἰ! ἃ 9οοιι, ΄7μνον ᾿Ὀρφέως, ᾿Αριστοφάνους Ὄρνιθας, 'Ἠσύχιον, Στρά- βωνα, Κλήμεντα, Σύλλαν κ.ἄ. Μὲ ἄλλα λόγια, Σαβὸς ᾿Ελλὸς ἦταν ὁ 'Ελλὸς (΄Ελλοί, Σελ- λοὶ ἦταν ἡ γνωστὴ τάξη τῶν ἱερέων τῶν Πελασγῶν), ὁ ὁποῖος εἶχε ἀφιερωθεῖ στὴν λατρεία τοῦ Βάκχου. Λέξεις τοῦ χαθημερινοῦ µας λεξιλογίου (Σάββατον, σεβασμός, Σαμαρίτης) καὶ εἰδικώτεροι ὅροι (Σίβας ὡς ταυτόσημο τοῦ Σδεὺς ἡ Ζεύς), βαθμοὶ μυστικιστικῶν ταγμάτων (σαβάσµιος καὶ ὄχι σεβάσμιος στοὺς Τέχτονες) ἀλλὰ καὶ ἁπλᾶ ὀνόματα (π.χ. Σάββας, Σα- βασμία καὶ ὄχι Σεβασμία) ἕλχουν τὴν καταγωγὴ ἀπὸ πανάρχαια ἑλληνικὰ βαχχικὰ μυστήρια καὶ οὐδεμία σχέση ἔχουν μὲ πολὺ νεώτερους τεχνητούς, κατασκευασµένους ἀπὸ φοινικιστὲς ὅρους.