ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ Τοῦ ᾿Αριστοφάνη Καρφιᾶ Η Ἑλλὰς θὰ παρέμενεν ἀσφαλῶς εἰς αἰώνιον σκότος, ἐὰν ἡ ἀνατολὴ τοῦ ἡ- λίου ἐξηρτᾶτο ἀπὸ τὴν σύμφωνον γνώμην ἔστω καὶ δύο µόνον κατοίκων της, εἶναι δὲ ἡ µόνη ἐπὶ τῆς γῆς χώρα, ὅπου τὸ μαῦρον καὶ τὸ λευκὸν δὲν αὐθυπαρκτοῦν, ἀλλὰ προσδιορίζονται ἀπὸ τὴν κομματικὴν ἑκά- στου τοποθέτησιν. Γνωσταί, παλαιαὶ ἀλήθειαι, ποὺ καθί- στανται ἐπίκαιροι, καθὼς ἡ ἼΑνοιξις ἀφί- κετο ἐφέτος νεφοσκεπής, οἱ δὲ οἰωνοσκό- ποι ὅλων τῶν --ισμικῶν πλεγμάτων προ- φητεύουν δεινά... Εἰς τὸ κασσανδρικὸν αὖ- τὸ σημεῖον ἀνέκαθεν ὑπάρχει ὁμοφωνία, μόνον ποὺ ἡ ὑπευθυνότης ἀνήκει εἰς τὸν ἀν- τίπαλον πάντοτε. Οἱ ποιμένες, ὁ εἷς τὸν ἕ- τερον κατηγορεῖ διὰ τὰ ἐπερχόμενα, ἐνῶ ὅ- λοι διὰ τὸ «καλὸν» τοῦ λαοῦ ἀγωνίζονται, ὁ ὁποῖος δι᾽ ὅλους εἶναι ὁ μόνος ἀνεξίκα- κος καὶ ἐσαεὶ προδομένος. Ὁ λαὸς εἰς τὴν Ἑλλάδα εἶναι ἡ ἱερὴ ἀγελάς, ποὺ παράγει τὸν γλυκὸν τῆς ἐξουσίας τυρόν, ἑπομένως καὶ πάντων ἀνεύθυνος. Ὅμως, κύριοι, οἱ ἐ- ξουσιασταί, εἴτε Περικλεῖς εἶναι εἴτε Κλέω- νες, ὡς οἱ ἀμανῖται, διὰ νὰ βλαστήσουν χρειάζονται κατάλληλον ἔδαφος, ὑγρασίαν καὶ κοπριάν, τὴν ὁποίαν μόνον τὰ ποίμνια παρέχουν. Οὕτω, ἐν μέσω κρωγμῶν καὶ ἀντεγκλή- σεων ἡ Ἑλλὰς ὁδεύει καὶ πάλιν εἰς περιπε- τείας. Τὸ μέτρον τὸ ἐφεῦρον οἱ Ἕλληνες, διὰ νὰ μετροῦν τὰς ἐκ τῶν ὑπερβολῶν τῶν προκαλουμένας καταστροφάς... Π αρευρέθην τυχαίως εἰς σχετικῶς νεα- νικὴν σύναξιν, ὅπου νεοκαρεὶς προ- φανῶς καλόγηρος κάποιου μαρξιστικοῦ τάγματος τῶν ᾿Αθηνῶν ἀνέλυε τὰ ἱερὰ κεί- μενα, καὶ συγκεκριμένως τὴν γνωστὴν περὶ τῆς ἐργασίας περικοπήν. Ἔλεγεν ὁ νεα- νίας, ὅτι εἰς τὸν κομμουνιστικὸν παράδει- σον ὁ ἄνθρωπος θὰ ἐργάζεται κατὰ τὰς δυ- νάμεις του καὶ θὰ ἀπολαμβάνει κατὰ τὰς ἀνάγκας του. Ὅταν ὅμως τὸν παρεκάλε- σα νὰ προσδιορίση, ἔστω, τὰς ἰδικάς του µόνον «δυνάμεις» καὶ «ἀνάγκας», ὁ μεῖ- ραξ ἤρχισεν τὴν ψαλτικὴν εἰς τὸν γνωστὸν πλάγιον ἦχον, ἤγουν τὰς κατὰ τῶν μπε- ριαλιστῶν, καπιταλιστῶν κ.λ.π. ὕβρεις. Πόσον δύσκολον, τὸ δελφικὸν «γνῶθι σ᾽ αὐτόν» !.. Εἰς τὴν ἰδίαν σύναξιν πολὺς λόγος ἐγένε- το καὶ περὶ ἐλευθερίας. Ὅμως, πάντοτε τὴν λέξιν συνώδευε κάποιος ἐπιθετικὸς προσδιορισμός, «κοινωνική», «πολιτικὴ» κ.λ.π. Ἔμειναν ἐνεοὶ οἱ νεανίαι, ὅταν τοὺς εἶπα ὅτι αἱ τοιαῦται «ἐλευθερίαι» εἶχον το- σαύτην σχέσιν μὲ τὴν ἐλευθερίαν ὅση ὁ ἡ- λιακὸς θερμοσίφων μὲ τὴν ἥλιον. Ἡλιακὸς βεβαίως ὀνομάζεται καὶ χρησιμοποιεῖ τὰς ἡλιακὰς ἀκτῖνας, διὰ νὰ θερμάνη τὸ ὕδωρ. Ὅμως, δὲν παύει νὰ εἶναι ἕνας τενεκές, οὐ- δεμίαν φυσικὴν συνάφειαν ἔχων μὲ τὴν πυ- ρακτωμένην μᾶζαν τοῦ ἡλίου. ἑ πολλὴν συμπάθειαν παρακολουθῶ τὰς βιβλιοπαρουσιάσεις, ποὺ ἤρχισεν εἰς τὰ τελευταῖα τεύχη του ὁ «Δαυλός». Εἴ- ναι τὸ μόνον ἐν Ἑλλάδι περιοδικόν, ὅπου ἐμφανίζονται νέα καὶ ἄγνωστα ὀνόματα. Εἰς τὴν χώραν μας, ὅπου καὶ «οἱ 29 κατα- σκευαστές» ποιητῶν καὶ λογοτεχνῶν (διὰ νὰ χρησιμοποιήσω τὸ τηλεοπτικὸν σλόγ- καν) συνιστοῦν ἐπιμόνως τὰς 5-6 γνωστὰς μάρκας --χωνευτικἀ κυρίως τῆς βαρυστο- μαχιασμένης µας διανοήσεως-- ἡ παρου- σίασις νέων ἀνθρώπων εἶναι μιὰ παρήγο- ρος νότα.