̓Επιχείρηση « ̓Ολυμπισμὸς» 394 μ.Χ.; Ὃ αὐτοκράτωρ τῆς « ̓Ελληνορθόδοξης» Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας Θεοδόσιος, μέσα στὸ γενικώτερο πνεῦμα καταδίωξης τοῦ ̓Ελληνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ Πνεύματος, ποὺ ἐπικρατοῦσε τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς χρόνους, καταργεῖ τοὺς ̓Ολυμπιακοὺς ἀγῶνες. Ἔτσι ἔμελλε, ἡ 293η ̓Ολυμπιάδα νὰ εἶναι τὸ κύκνειο ἄσμα τῆς προσπάθειας τοῦ ἀνθρώπου μέσα ἀπ ̓ τὸν ἀθλητισμό, καὶ ταυτόχρονα τὴν φιλοσοφία, νὰ κατακτήσει τὴν ἔννοια τοῦ καλοῦ καὶ ἀγαθοῦ. 1892 μ.Χ.: Κάποιος Φράγκος βαρῶνος, ὁ Πιὲρ ντὲ Κουμπερτέν, μέσα στὴν «μόδα» τῆς ἐποχῆς του, ποὺ ἀπαιτοῦσε κακόγουστη ἐπιστροφὴ στοὺς κλασσικοὺς τύπους καὶ τὰ ἐπιφανειακὰ γνωρίσματα τοῦ ̓Ελληνικοῦ πολιτισμοῦ, συλλαμβάνει τὴν ἰδέα γιᾶ τὸ «στήσιμο» μιᾶς ἐξαιρετικὰ προσοδοφόρου ἐπιχειρήσεως. Ἢ ἐπιχείρηση θὰ ἔπαιρνε τὴν ἐπωνυμία « ̓Ολυμπιακοὶ ̓Αγῶνες». Καὶ τὸ δηλώνει στὴν ὁμιλία του στὸ ἀμφιθέατρο τῆς Σορβόννης τὴν ἴδια χρονιᾶ λέγοντας χαρακτηριστικά: «Μὲ τὴν βοήθειά σας θὰ ἐργαστῶ γιὰ τὴν ἐπίτευξη αὐτοῦ τοῦ στόχου ἔτσι, ὥστε ἡ ἀναβίωση τῶν ̓Ολυμπιακῶν ἀγώνων νὰ βασίζεται στὶς ἀπαιτήσεις τῆς σύγχρονης ζωῆς». « ̓ Απαιτήσεις τῆς σύγχρονης ζωῆς...». Καὶ μετὰ ἀποροῦμε πῶς φτάσαμε σήμερα στὴν «Κόκα-Κόλα», ὅταν ὁ Ἱδρυτὴς τῆς ἑταιρείας μιλοῦσε καθαρὰ πρὶν ᾱπό ἕναν αἰῶνα, γιὰ τὸ πάνω σὲ ποιὲς βάσεις θὰ προχωροῦσαν οἱ «δικοί του» ̓Ολυμπιακοὶ ἀγῶνες. Μίλησε μήπως κανεὶς γιὰ εὐγενῆ ἅμιλλα, φιλοσοφία, σεβασμό. «Σύγχρονη ζωὴ» καὶ ἐκεῖ κλείνουν ὅλα. ̓Απέμενε τώρα νὰ ἀναζητήσει καὶ τὴν ἔδρα αὐτῆς τῆς ἐπιχείρησης. Στηρίχτηκε - ποῦ ἀλλοῦ; Στὸ πατροπαράδοτο ἑλληνικὸ «φιλότιμο», ποὺ ᾱπὸ φιλότιμο εἶχε καταντήσει πλέον νὰ ταυτιστεῖ μὲ τὴν ὑποτέλεια καὶ τὴν δουλοπρέπεια, ποὺ οὔτε σὲ ἀαποικιακὀ κράτος τοῦ Ιδου αἰῶνος δὲν συναντοῦσες. Καὶ εἶναι χειρότερη αὐτὴ ἡ μορφὴ ὑποτέλειας, γιατί ἐκεῖνοι οἱ λαοὶ τελικὰ δὲν εἶχαν καὶ τίποτα νὰ χάσουν, ἀλλὰ ἀντίθετα ἴσως καὶ νὰ κέρδισαν ἀπὸ τοὺς Εὐῥρωπαίους ἀποικιοκράτες τους. ̓Εμεῖς: ̓Εμεῖς ὅμως, ἄναρωτηθήκατε ποτέ, τί θὰ μπορούσαμε πραγματικα νὰ διδαχθοῦμε ἀπὸ αὐτοὺς; Ο θυμμόσοφος λαὸς θὰ ᾱπαντοῦσε: «Ἔλα, παππούλη μου, νὰ σοῦ δείξω τ ̓ ἀμπελοχώραφά σου». Ἔτσι τὸ 895 ὁ ̓Αβέρωφ προσφέρει τὸ ἱλλιγγιῶδες γιὰ τὴν ἐποχὴ ποσὀ τοῦ 1.000.000 δρχ. γιὰ τὴν ἀνακατασκευὴ τοῦ Παναθηναϊκοῦ σταδίου. Τὰ μεγάλα λόγια καὶ «εὐχαριστῶ» πάντα μᾶς κολάκευαν, ἀφήνοντας ὅμως μετὰ πίσω τους τὴν αἰώνια ἀπογοήτευση τῆς οἰκτρῆς πνευματικῆς μας ἀπομόνωσης καὶ ἀμφισβήτησης. Ὃ «ἑλληνολάτρης» Φράγκος περιχαρὴς λοιπὸν γιὰ τὴν ἐπιχείρησή του κηρύσσε: τὴν ἔναρξη «τῶν πρώτων Χριστιανικῶν ̓ ̓Ολυμπιακῶν ἀγώνων τοῦ σύγχρονου πνεύματος καὶ πολιτισμοῦ». Τί τραγελαφικότης αλίμονο!! Τί ἐξευτελισμὸς καὶ διασυρμὸς αἰώνων, θυσία στὸν βωμὸ τῆς προσωπικῆς φιλοδοξίας κάποιου ἢ κάποιων, ποὺ σκέφτηκαν ὅτι καπηλευόμενοι ἱερές ἰδέες θὰ μποροῦσαν νὰ περάσουν στὴν ἱστορία σὰν προστάτες τους. Αὐτοί, ποὺ ποτὲ δὲν ἄγγιζόαν τίποτα περισσότερο ἀπὸ ἕνα τίτλο, μιὰ ὀνομασία καὶ ποὺ φρόντισαν ἀργότερα νὰ τὴν καταεξευτελίσουν. Καὶ ὅμως πέρασαν, καὶ οἱ στίχοι τοῦ Καβάφη φαίνονται τώρα τόσο ζωντανοὶ ὅσο ποτὲ ἄλλοτε: «Γιατί οἱ βάρβαροι θὰ ---