17.4.4 ΟΓΑ ΑΛ] ΜΑΝΤΙΚΑ Ἢ ἐπαναφορὰ τῶν ̓Αρχαίων ̓Εφέτος καὶ μετὰ ἀπὸ «ἀναίτιον ἐξορίαν» 17 ἐτῶν ἀνακαλοῦνται στὰ Γυμνάσιά μας ὁ ὍὍμηρος καὶ ὁ Πλάτων, ὁ Θουκυδίδης καὶ ὁ Ξενοφῶν, ὁ Σοφοκλῆς κι ὁ ̓Αριστοφάνης. προκειμένου ν ̓ ἀσκήσουν τὴν δοκιμασμένη κι ἀδιαμφισβήτητη ἀνθρωποπλαστική τους ἐπιρροὴ στοὺς ̓Ελληνόπαιδες, καὶ νὰ ἀνασύρουν τὴν Παιδεία μας ἀπὸ τὴν ἄβυσσο τῆς κατάπτωσης -- μιὰ κι αὐτή, σύμφωνα μὲ τὶς ὁμολογίες τῶν ἴδιων τῶν «μεταρρυθμιστῶν» γλωσσοκτόνων, ἔχει περιέλθει στὸ μηδέν... Δεκαεπτὰ ἔτη λοιπὸν μετὰ τὴν ἀλαζονικὴ ἐκείνη ἐξαγγελία «τοῦ ἐνταφιασμοῦ τῶν ̓Αρχαίων ̓Ελληνικῶν» ἤλθαν, οἱ ἴδιοι σχεδὸν ἡ' Ύρωποι, νὰ μᾶς ἀναγγείλουν τὴν ἐπαναφορά τους, χωρὶς αἰτιολογία καὶ σχόλια, πρᾶγμα ποὺ δημιουργεῖ πολλὰ καὶ εὔλογα ἐρωτηματικά. ̓Ασφαλῶς καθ ̓ ὅλην τὴν διάρκεια τῶν δεκαεπτὰ ἐτῶν ἀσκήθηκαν πιέσεις ἀπὸ προσωπικότητες τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τέχνης, φιλολόγους, λογοτέχνες καὶ ποιητές, ποὺ οὐδέποτε ἀπεδέχθησαν τὶς «μεταρρυθμίσεις» τοῦ 976 καὶ τοῦ 1982. 'Ο «Δαυλὸς» ἰδιαίτερα ἔχει δώσει ἀπὸ τὶς στῆλες του σκληρὲς μάχες, ἀποκαλύπτοντας τόσο τοὺς ἀρχιτέκτονες τῆς ἄθλιας αὐτῆς ἐπιχείρησης κατὰ τοῦ Πολιτισμοῦ ὅσο καὶ τοὺς ἀνομολόγητους μισελληνικούς τους σκοπούς. Σήμερα τὸ σύνολο σχεδὸν τῶν "Ελλήνων, ποὺ ἀφυπνίζονται, ἄντιλαμβάνονται τὴν τεράστια σημασία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, «τοῦ τελειότερου ἄθλου καὶ τῆς μεγαλύτερης ἐποποιίας τοῦ ἀνθρώπινου ἐγκεφάλου», κάτι ποὺ ἐνισχύεται κι ἀπ ̓ τὸ γεγονὸς ὅτι σ ̓ ὅλες τὶς πολιτισμέγες χῶρες ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα κατέχει πρωτεύουσα θέση στὴν παιδεία τους, στὴν ἐπιστήμη, στὴν τεχνολογία τους, στὸν στοχασμό τους καὶ συμβάλλει τὰ μέγιστα ἀσφαλῶς στὴν ἐπιβίωση καὶ στὴν προκοπή τους. Γι αὐτὸ καὶ τὸ αἴτημα τῆς ἐπαναφορᾶς τῶν ̓Αρχαίων Ελληνικῶν ὑπῆρξε καὶ εἶναι καθολικό. «Σεῖς μέρα καὶ νύχτα νὰ ἀναδιφᾶτε τὰ ̓Ελληνικὰ πρότυπα», συμβούλευε ὁ Κικέρων τοὺς μαθητές του... ̓Ελληνικὰ πρότυπα ὅμως παρέχει κυρίως ἡ Κλασσικὴ ̓Ελλὰς καὶ ὅσοι μιμήθηκαν τὴν γλῶσσα της καὶ τὴν σκέψη της κατὰ τὴν ̓Αλεξανδρινὴ ἐποχή, στὸ Βυζάντιο καὶ ἴσως ἐλάχιστοι στὴ Νεωτέρα ̓ Ἑλλάδα. Ὅμως τόσο ἡ "Ελληνική Γλῶσσα ὅσο καὶ ὁ ̓Ελληνισμὸς ἀποτελοῦν μιὰ ἀδιάσπαστη ἑνότητα καὶ ὡς τοιαῦτα πρέπει νὰ τὰ ἀντιμετωπίζει ἡ ἑλληνικὴ παιδεία. “Ὅμως σύμφωνα μὲ τὴν «μεταρρύθμιση» τοῦ 1982 οἱ τόνοι ἔχουν καταργηθεῖ καὶ «ἐὰν κἄποιος λογοτέχνης ἢ οἱ κληρονόμοι του δὲν ἐπιτρέπουν τὴν ἐκτύπωση τῶν ἔργων τους στὸ μονοτονικό, αὐτουνοῦ τὰ ἔργα δὲν θὰ διδάσκονται στὰ σχολεῖα...»/ Εὔλογα ὅμως γεννᾶται τὸ ἑξῆς ἐρωτηματικό: Τί θὰ γίνει μὲ τὰ ἔργα τοῦ Ροΐδη, τοῦ ̓Ελύτη. τοῦ Καστοριάδη, τῶν ̓Ηρακλῆ καὶ Ρέ--