17.4.4 ΟΓΑ ΑΛ] ΜΑΝΤΙΚΑ Ἢ ἐπαναφορὰ τῶν ᾿Αρχαίων ᾿Εφέτος καὶ μετὰ ἀπὸ «ἀναίτιον ἐξορίαν» 17 ἐτῶν ἀνακαλοῦνται στὰ Γυμνάσιά μας ὁ ὍὍμηρος καὶ ὁ Πλάτων, ὁ Θουκυδίδης καὶ ὁ Ξενοφῶν, ὁ Σοφοκλῆς κι ὁ ᾿Αριστοφάνης. προκειμένου ν᾿ ἀσκήσουν τὴν δοκιμα- σμένη κι ἀδιαμφισβήτητη ἀνθρωποπλαστική τους ἐπιρροὴ στοὺς ᾿Ελ- ληνόπαιδες, καὶ νὰ ἀνασύρουν τὴν Παιδεία μας ἀπὸ τὴν ἄβυσσο τῆς κα- τάπτωσης -- μιὰ κι αὐτή, σύμφωνα μὲ τὶς ὁμολογίες τῶν ἴδιων τῶν «με- ταρρυθμιστῶν» γλωσσοκτόνων, ἔχει περιέλθει στὸ μηδέν... Δεκαεπτὰ ἔτη λοιπὸν μετὰ τὴν ἀλαζονικὴ ἐκείνη ἐξαγγελία «τοῦ ἐ- νταφιασμοῦ τῶν ᾿Αρχαίων ᾿Ελληνικῶν» ἤλθαν, οἱ ἴδιοι σχεδὸν ἡ' Ύρω- ποι, νὰ μᾶς ἀναγγείλουν τὴν ἐπαναφορά τους, χωρὶς αἰτιολογία καὶ σχό- λια, πρᾶγμα ποὺ δημιουργεῖ πολλὰ καὶ εὔλογα ἐρωτηματικά. ᾿Ασφαλῶς καθ᾽ ὅλην τὴν διάρκεια τῶν δεκαεπτὰ ἐτῶν ἀσκήθηκαν πιέ- σεις ἀπὸ προσωπικότητες τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τέχνης, φιλολόγους, λογοτέχνες καὶ ποιητές, ποὺ οὐδέποτε ἀπεδέχθησαν τὶς «μεταρρυθμί- σεις» τοῦ 976 καὶ τοῦ 1982. 'Ο «Δαυλὸς» ἰδιαίτερα ἔχει δώσει ἀπὸ τὶς στῆλες του σκληρὲς μάχες, ἀποκαλύπτοντας τόσο τοὺς ἀρχιτέκτονες τῆς ἄθλιας αὐτῆς ἐπιχείρησης κατὰ τοῦ Πολιτισμοῦ ὅσο καὶ τοὺς ἀνο- μολόγητους μισελληνικούς τους σκοπούς. Σήμερα τὸ σύνολο σχεδὸν τῶν "Ελλήνων, ποὺ ἀφυπνίζονται, ἄντι- λαμβάνονται τὴν τεράστια σημασία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, «τοῦ τε- λειότερου ἄθλου καὶ τῆς μεγαλύτερης ἐποποιίας τοῦ ἀνθρώπινου ἐγκεφά- λου», κάτι ποὺ ἐνισχύεται κι ἀπ᾿ τὸ γεγονὸς ὅτι σ᾽ ὅλες τὶς πολιτισµέ- γες χῶρες ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα κατέχει πρωτεύουσα θέση στὴν παιδεία τους, στὴν ἐπιστήμη, στὴν τεχνολογία τους, στὸν στοχασμό τους καὶ συμβάλλει τὰ μέγιστα ἀσφαλῶς στὴν ἐπιβίωση καὶ στὴν προκοπή τους. Γι αὐτὸ καὶ τὸ αἴτημα τῆς ἐπαναφορᾶς τῶν ᾿Αρχαίων Ελληνικῶν ὑ- πῆρξε καὶ εἶναι καθολικό. «Σεῖς μέρα καὶ νύχτα νὰ ἀναδιφᾶτε τὰ ᾿Ελληνικὰ πρότυπα», συμβού- λευε ὁ Κικέρων τοὺς µαθητές του... ᾿Ελληνικὰ πρότυπα ὅμως παρέχει κυρίως ἡ Κλασσικὴ ᾿Ελλὰς καὶ ὅσοι µιµήθηκαν τὴν γλῶσσα της καὶ τὴν σκέψη της κατὰ τὴν ᾽Αλεξανδρινὴ ἐποχή, στὸ Βυζάντιο καὶ ἴσως ἐ- λάχιστοι στὴ Νεωτέρα ᾿ Ἑλλάδα. Ὅμως τόσο ἡ "Ελληνική Γλῶσσα ὅ- σο καὶ ὁ ᾿Ελληνισμὸς ἀποτελοῦν μιὰ ἀδιάσπαστη ἑνότητα καὶ ὡς τοιαῦ- τα πρέπει νὰ τὰ ἀντιμετωπίζει ἡ ἑλληνικὴ παιδεία. “Ὅμως σύμφωνα μὲ τὴν «μεταρρύθμιση» τοῦ 1982 οἱ τόνοι ἔχουν καταργηθεῖ καὶ «ἐὰν κἄ- ποιος λογοτέχνης ἢ οἱ κληρονόμοι του δὲν ἐπιτρέπουν τὴν ἐκτύπωση τῶν ἔργων τους στὸ µονοτονικό, αὐτουνοῦ τὰ ἔργα δὲν θὰ διδάσκονται στὰ σχολεῖα...»/ Εὔλογα ὅμως γεννᾶται τὸ ἑξῆς ἐρωτηματικό: Τί θὰ γίνει μὲ τὰ ἔργα τοῦ Ροΐδη, τοῦ ᾿Ελύτη. τοῦ Καστοριάδη, τῶν ᾿Ηρακλῆ καὶ Ρέ- --